Seven Days to Noon (1950)

Britse bijdrage aan het 'doomsday'-genre is één van de beste in zijn soort. Het verhaal betreft de briljante professor Willingdon [Barry Jones] die met lede ogen moet toezien hoe de regering zijn wetenschappelijke ontdekkingen gebruikt om aan te sturen op een potentiële kernoorlog die de wereld kan verwoesten. "It's better for a city to perish than the whole world", verzucht Willingdon en daarom besluit hij een nucleaire bom te plaatsen in het centrum van Londen. Hij stuurt de minister-president een waarschuwingsbrief waarin hij aankondigt dat de brief over zeven dagen (op zondag) om 12:00 tot ontploffing zal komen, zodat er genoeg tijd is om menselijke slachtoffers te voorkomen. Dat geeft de politie, geleid door superintendant Folland [André Morrell] echter wél tijd om de professor op te sporen en de bom tijdig onschadelijk te maken. Het is het begin van een race tegen de klok.

Het basisverhaal is niet bijster origineel, maar Barry Jones is briljant als de wanhopige professor. Wat deze thriller echter ver boven zijn soortgenoten uit tilt is het briljante scenario van Roy Boulting en Frank Harvey, die een enorme hoeveelheid (vaak piepkleine) gesproken rollen schreven die stuk voor stuk een waardevolle aanvulling zijn. De aandacht voor de impact op gewone burgers levert afwisselend schokkende, ontroerende en hilarische inzichten op. De commentaren van twee spoorwegmedewerkers die betrokken worden bij het onderzoek, de kritische burger die zich in een café uitspreekt vóór kernwapens, de vader des huizes die vlak voor zijn evacuatie de bloemen nog even water geeft, de huisdieren die op een centrale plaats zijn achtergelaten in de stad: het zijn momenten die je niet gauw vergeet. Olive Sloane schittert als een vrouw van middelbare leeftijd met een voorliefde voor hondjes, die de professor onderdak biedt in de hoop op een romance en Joan Hickson is even memorabel als een hospita die haar katten de vrije loop laat in de kamers die zij verhuurt. De cameo van een koppige kat is zo'n gouden momentje dat je niet kunt bedenken, maar het draagt bij aan de uiterst hoge amusementswaarde van deze afwisselend vermakelijke en zeer spannende thriller.

Fijn om dit soort films gewoon op Netflix aan te treffen.
De manier waarop de stad in beeld wordt gebracht heeft wel iets van The Third Man.
Overtuigende rol van Barry Jones, die hier wat doet denken aan Ferdi E. Hij zet hier uitstekend een labiele en tragische man neer, die overigens wel de goede zaak vertegenwoordigt, alleen lijkt hij daarvoor bereid tot het uiterste te gaan...
De grote evacuatie lijkt op beelden uit een oorlogsdocumentaire. Misschien zijn er ook wel (deels) beelden uit de Tweede Wereldoorlog gebruikt. Dat zou me niets verbazen, al is de beeldkwaliteit er ook weer iets te goed voor.
Qua spanning viel het me wat tegen. Het gaat allemaal iets te voorspelbaar en ondanks de impact van de gebeurtenissen is de film aanvankelijk opvallend luchtig. Leuke rol van Olive Sloane, die zich er met opvallend veel flexibiliteit doorheen slaat.
Uiteindelijk wordt het allemaal wel wat grimmiger. Je verwacht op het einde dat ze net op tijd zijn om de bom uit te schakelen. Hoewel de professor wel wordt gedood, dus van een happy end kun je ook niet spreken. Maar als die bom wel was afgegaan was dat echt een einde geweest om over na te denken. Dat was denk ik niet wat het publiek wou zien, laat staan aan zo'n einde toe was.

Goeie film waarin een wetenschapper dreigt een atoombom te laten ontploffen in Londen. Deze thriller speelt zich af in het na-oorlogese Londen. Afgezien van de finale mist de film wellicht wat spanning, maar het is allemaal wel goed opgebouwd. Ook vrij groots opgezet (vooral hoe de hele stad en de overheid met de dreiging omgaat).

het gebrek aan spanning in deze verder aardige thriller doet de film geen goed , verder mooie beelden van een leeg londen , maar er is gewoon te weinig wat je als kijker echt op het puntje van je stoel doet belanden .

Jones speelt de ontspoorde wetenschapper wel goed .