Secret beyond the Door... (1947)

Op veel fronten identiek aan Hitchcock's Rebecca. Lang laat de film nogal laat op gang komen, maar weet zeer goed op te bouwen. Het laatste half uur is als een grootste ''triomph'' met overweldigend werk van Miklos Rozsa! 3.5 sterren

Lang slaagt er wel in de suspense stelselmatig op te drijven en er een thriller van te maken maar het intrige is al te dun en uiteindelijk weinig geloofwaardig en heel simpel afgerond.

De enige van de vier films, die Fritz Lang gemaakt heeft met Joan Bennett, die ik nooit eerder gezien heb. Achteraf bekeken heb ik daaraan niet zoveel gemist, want het is een nauwelijks aansprekende psychologische thriller die zich spannender wil voordoen dan hij in werkelijkheid is. Met het acteer- en camerawerk is weinig mis, maar het verhaal mist de nodige samenhang, waardoor het nodig is de gebeurtenissen via een voice-over aan elkaar te praten. Ik ervaar voice-overs vaak als een zwaktebod van de regisseur wanneer het beeldverhaal tekort schiet.

De tweede film voor mijn Noirvember: Noirvember - Gebruikers: Algemeen - filmforum - moviemeter.nl

Gek genoeg is Fritz Lang grotendeels onontgonnen voor mij. Dit is de eerste in jaren en pas de derde in totaal en de eerste die te boek staat als Noir. Al zijn de films die ik eerder zag M en Fury beide duidelijke stilistische voorlopers van noir. Hij beweegt langs het randje van wat nog noir is. Stillistisch duidelijk wel. Met veel schaduwen en een nachtmerrie-achtige sfeer die ik ook van Lang meen te herkennen (ondanks mijn gebrek aan ervaring). Met een stream of consciousness-achtige voice over. Maar deze film grijpt ook terug op gotische horror zoals die van Universal maar vooral Rebecca van Hitchcock en Polanski heeft deze film ook gezien voor hij zijn paranoia-thrillers maakte. Het plot drijft hevig op een bekende legende en hoewel het einde er wel wat meespeelt is het plot niet zo verrassend verder. Het is heel erg een stijlfilm voor me. Niet een plotfilm.

Wow. Visueel hoogstandje van Fritz Lang en Stanley Cortez (camera). Van begin tot eind genoten van de mooie plaatjes en de gothic noir sfeer. De intrede van Joan Bennett als bruid in het kerkje is subliem, met haar volledig verduisterde gelaat onder de witte sluier. Maar het blijft niet bij enkele momenten, het blijft zo de hele film doorgaan. Het spel met licht en schaduw, in combinatie met de voice over en een scenario dat zwaar schatplichtig is aan de op dat moment immens populaire Freud en zijn psycho-analyse (een andere verklaring is er niet voor het doordringen van dergelijke zaken in de popcultuur) draagt bij aan een droomachtige kwaliteit van de gebeurtenissen. De film begint trouwens met de verklaring van enkele dromen (hallo Freud). Vandaag komt het (over)psychologische aspect misschien overtrokken over. Maar vanuit het toenmalige tijdsbeeld was het een nieuwe manier van kijken naar mens en maatschappij, een ook een nieuwe manier om te kijken naar de horror van de menselijke geest. Op die manier had de kern van het verhaal - ook al gaat het er wat over in de finale sleutelscene - misschien zelfs een educatieve functie voor het grote publiek. Dit lijkt een heerlijke film om nog een keer opnieuw te bekijken bij een knetterend haardvuurtje.