The Last Days of Disco (1998)

Kompleet verloren tijd. Ik had beter de aflevering van Frost op Canvas nog eens bekeken.

Fim van de dag in de Vpro-gids...

Wat een weirde film, maar best vermakelijk en onderhoudend. 2,5 *

Ik vind het ook wel een vermakelijk filmpje. Alleen al om de geweldige 80-er jaren muziek en het (sfeer)beeld van de disco-scene uit die jaren dat getoond wordt

zeer saaie film, had beter de afwas gedaan ......

Amusant. Stillman is net iets ouder dan ik, zodat de echte bonding met deze flick achterwege blijft. Wel weer fraaie dialogen, maar de eenheid, ja het haast claustrofobische dat Metropolitan zo bijzonder maakte ontbreekt hier een beetje en maakt plaats voor meer verhaal. Maar voor mij kan het geouwehoer niet oeverloos genoeg zijn.

ik vond het maar een belabberd iets

de enige echte disco movie blijft Saturday Night

Weinig uitgebreide meningen hier, kan je / zou je wat meer willen elaboreren antoinetteb41?

(In je stemmenlog zie ik trouwens dat je van 5 naar 1 ster bent gegaan...?)

Dun verhaal maar sterke dialogen.

Abominabele muziek, maar deze 100% Stillman is wederom een hele fijne variatie op zijn eerdere films. Praten praten praten over niks, spontane conversaties met de weinig plausibele eloquentie van een Victoriaanse roman, zeer specifieke milieusetting, aartsflauwe oneliners, allemaal dingen die ik graag zie (of beter gezegd, hoor) in een film. Metropolitan blijft het meesterwerk, maar ook Last Days of Disco ga ik nog vaak herkijken.

Minder dan Metropolitan ja (heb Barcelona even overgeslagen vanwege de Criterion uitgaves), vooral filmisch dan. Ziet er allemaal wat standaard uit, beetje die look die je bij veel Hollywoodfilms uit de jaren '90 tegenkomt. Dit terwijl Metropolitan nog zulke mooie fotografie had. Daarentegen kent The Last Days of Disco voor de rest wel datzelfde losse Stillman sfeertje, steunend op het vele gepraat en de interactie tussen de kopstukken. Poisonthewell heeft het al prima verwoord. Net als in Metropolitan komt het groepsproces weer naar voren. Toen vond een desintegratie plaats, hier is het minder duidelijk door de vele wisselingen in de groep (als die er al is). Ook zijn de verhoudingen nogal lastig te volgen, wie kent elkaar, en hoe goed, en waarvan, en sinds wanneer. Het fragmentarische karakter draagt daar flink aan bij. Dit is dus wel de kracht van de film, in combinatie met de scherpe dialogen. Dan heeft de film nog een troef: Chloë Sevigny, wel een favoriet inmiddels. Ook Chris Eigeman doet het al nephomo niet verkeerd, al vond ik hem in in Metropolitan als jonge jaloerse UHB snob leuker. Zijn vertrek zorgde daar voor een erg eenzaam gevoel. De rest van de cast doet gewoon aardig mee. Oh, en de muziek was wel lekker hoor (en het einde!).

Liefhebbers van het discotijdperk komen bedrogen uit: in tegenstelling tot pakweg het wervelend geregisseerde Summer of Sam, is The Last Days of Disco een prent die niet eens lijkt te proberen een authentiek tijdsbeeld neer te zetten.

Al is dat natuurlijk niet de essentie van de film. ‘The Club’ is slechts het inwisselbare decor dat Stillman gebruikt om de sociale interactie tussen enkele New Yorkse ‘emerging adults’ te schetsen. En dat doet hij op een redelijk voortreffelijke manier: de dialogen mogen bij momenten nogal oppervlakkig of zelfs kunstmatig klinken en niet elk castlid is even overtuigend, maar de film bevat meer dan voldoende speelsheid en weet bij momenten scherp uit de hoek te komen.

In de uitwerking van zijn personages is Stillman langs de ene kant cynischer en bijtender dan cineasten waar hij wel eens meer vergeleken wordt (Allen, Rohmer, Linklater), maar langs de andere kant worden ze op hun manier toch als redelijk aimabel en menselijk voorgesteld in plaats van louter artificiële constructen te zijn.

Whit Stillman stond op de lijst om eens geproefd te worden. Ik wist wel een beetje wat ik kon verwachten. En dat er mensen zijn die helemaal met Stillman weglopen ook.

Ik zag een speelse dialogenfilm die vooral niet over disco gaat (maar het gewoon als achtergrondje gebruikt, ik denk omdat er zo'n fraai abrupt, snel en duidelijk einde aan de discorage in de VS kwam, dat wilde Stillman in zijn film vermoed ik. Een parallel trekken tussen de jeugd die eindigt en de omgeving die ook stopt te zijn zoals je 'm kent). Interessant, maar niet echt mijn smaak is het eerste gevoel wat ik eraan overhoudt. Ik vind juist wel dat de personages iets teveel constructies zijn en een beetje gecreëerd lijken om de dialogen uit te spreken.

Nieuwsgierig genoeg om zijn andere films te zien, maar ik denk op basis van deze ene film niet dat ik een favoriete filmmaker erbij heb.

3.0*

Een mooi tijdsbeeld wordt gecreëerd van New York in 1980: de yuppies, de exclusieve discotheken, het jachtige beroepsleven... Chloë Sevigny was voor mij een ontdekking, maar de hele cast doet het goed. De muziek met aanstekelijke dansritmes en krachtige zangstemmen was populair bij jongeren, ook bij de meer naar buiten tredende gay scene. Dit leidde tot haatreacties uit het conservatieve rockmilieu, met als dieptepunt het verbranden van discoplaten in een sportstadion.

Verschillende verhaallijnen zijn verweven, met ook een misdaad- en een liefdesplotje. De twee vrouwelijke hoofdpersonages zijn elkaars tegendeel: Alice is creatief en onschuldig; Charlotte is manupilatief en onberekenbaar. Tegen het einde hebben ze elkaars lief ingepikt; qua persoonlijkheid passen ze ook beter bij elkaar.

Visueel is er gebruik gemaakt van de discostijl: stroboscoop, gekleurde zwaailichten, confetti, ballonnen, extravagante kleding... Het contrast met de zakelijk ingerichte uitgeverij is navenant. Het beste zijn nog wel de spitsvondige dialogen, met diepteanalyses van Disneyklassiekers en psychologische theorieën.