Gacy (2003)

Iedereen kent het verhaal van Gacy. Best wel onvoorstelbaar dat deze man ZOVEEL slachtoffers heeft kunnen maken. Nog onvoorstelbaarder is dat zijn schilderijen die hij in de gevangenis heeft gemaakt razend populair zijn. Een schandvlek in de Amerikaanse geschiedenis.

Wat de film mist is diepgang. We weten eigenlijk nog altijd niet wat Gacy tot een seriemoordenaar heeft gemaakt. Ook was er erg weinig diepgang tussen Gacy en de slachtoffers (wat zei hij tegen hun , wat gebeurde er juist,...). Ik had niet het gevoel dat dit echt een documentaire was - want er leek mij veel verzonnen. De hele prent komt ook wat chaotisch over. En voor een film is Gacy veel te braaf. Echt geweld of taboes worden geschuwd.

Dit kon beter als je het mij vraagt! Waar was de spanning trouwens?

Kiss my ass...

Van Gacy gek genoeg nooit zoveel meegekregen, vannacht maar liefst deze, een docu (aflevering van crime stories) en To catch a killer gezien... net als in laatstgenoemde wordt er redelijk strak gewerkt met wat er werkelijk gebeurd is (gelet op een flink aantal gelijkende details), alleen voelt deze ietwat rommeliger aan qua opbouw. De setting is wel weer erg goed gedaan. Wel apart is dat Gacy hier een (alhoewel eveneens een alom gerespecteerd lid binnen de gemeenschap) klein bedrijfje lijkt te hebben en in TCaK hij toch een flink bedrijf heeft. Wat dat betreft is deze denk ik qua opzet (lees: financiële middelen) wat beperkt, zeker als ik ga vergelijken met wat ik in de docu meekreeg.

Groot verschil is wel dat Holtons fysiek veel dichter bij de echte Gacy komt, al weet Dennehy in TCaK heel veel uit zijn rol te halen. Beiden goede films, maar op verschillende vlakken; TCaK is ook veel bescheidener qua gruwelijkheden en focust vooral op de jacht vd politie, wat volgens mij ook resulteert in een behoorlijk geforceerd verhaal (al ben ik benieuwd hoezeer men daar werkelijk heeft afgeweken van de werkelijkheid, maar daar zal ik eens wat meer in duiken^)... dat is dan ook een echte Amerikaanse (two part - 2 x 90 min.) tv-film.

Deze film is zoals gezegd ietwat rommelig, maar het geeft niets; de bottom line komt wel bovendrijven en die stinkt behoorlijk, zogezegd...

3,5*.

^ Zie hier for yourself.

Goede boeiende film!!!!

Zeker kijken als je van serial killer movies houd!!!

Gatverdamme dat zulke mensen ooit hebben bestaan.

deze versie haalt het niveau van A time to kill bij lange na niet

Films over seriemoordenaars zijn altijd interessant. Dit is een van de mindere.

Niet zo'n bijzondere film over John Wayne Gacy. In hoeverre het op waarheid gebaseerd is, eigenlijk geen idee, maar het is een vrij saaie film waarin uiteindelijk de echte spanning ver te zoeken is, en waar het voor een film over een seriemoordenaar ook vrij bloedeloos is. De acteur die Gacy speelt vond ik ook niet zo overtuigend.

"God only knows what you're doing in there!"

De film "Gacy", welke ik gezien heb op "Prime Video", is een poging om het beruchte leven van de Amerikaanse seriemoordenaar John Wayne Gacy naar het scherm te brengen. Helaas resulteert dat in een halfbakken, ongeïnspireerde productie die zowel qua spanning, dramatische diepgang als historische accuratesse tekortschiet.

Het verhaal volgt John Wayne Gacy’s (Mark Holton) jeugdherinneringen, zijn opkomst als gerespecteerd zakenman en buurtclown (als "Pogo the Clown" en soms ook als “Patches the Clown”) op kinderfeestjes, liefdadigheidsevenementen en buurtfeesten, en uiteindelijk zijn dubbelleven als seriemoordenaar die tientallen jonge mannen en jongens verkrachtte en vermoordde. Veel scènes spelen zich af in zijn huis, vooral in de beruchte kruipruimte onder de vloer, waar de lichamen van veel slachtoffers begraven lagen.

Het grootste probleem van "Gacy" is dat de film niet weet wat hij wil zijn. Is het een psychologisch portret van een gestoorde man, een grimmig true-crime drama, of een exploitatiefilm die de gruwel centraal zet? Het eindresultaat is een kleurloze mengeling die geen van deze invalshoeken overtuigend uitwerkt. De film springt van scènes uit Gacy’s jeugd naar moorden, naar alledaagse interacties met buren, zonder echte narratieve lijn. Daardoor voelt het eerder als een reeks losse fragmenten dan een coherent verhaal.

Een belangrijk terugkerend detail in de film is 'geur'. In Gacy’s huis begint er steeds een doordringende, rottende geur te hangen. Hij wijt dit telkens aan een zogenaamd rioolprobleem of een dode rat in de kruipruimte. In werkelijkheid komt de stank natuurlijk van de lichamen van zijn slachtoffers, die onder het huis in de kruipruimte begraven liggen. Dit detail is overigens gebaseerd op de echte zaak, waar buren en bezoekers van John Wayne Gacy klaagden vaak over de stank in zijn woning. Hij verzon smoesjes (lekke riolen, vochtproblemen) om dit weg te praten. Uiteindelijk werd de geur één van de redenen dat de politie zijn huis ging onderzoeken.

De casting van Mark Holton in de hoofdrol is op zijn minst discutabel. Mark Holton, die qua fysiek goed op de echte Gacy lijkt, speelt Gacy eerder als een sullige, ongemakkelijke man dan als de charismatische en manipulatieve figuur die de echte Gacy was. Zijn vertolking mist dreiging en psychologische complexiteit. Het resultaat: een hoofdpersoon die nooit angst inboezemt en daardoor de film berooft van de spanning die essentieel is bij een verhaal over een seriemoordenaar.

Joleen Lutz in de rol van Karen Gacy, de vrouw van John Wayne Gacy, vond ik persoonlijk het leukste personage en dat omdat ze er niet onaardig uitzag. Haar personage wordt getoond als loyaal, maar ook langzaam steeds ongemakkelijker met Johns vreemde gedrag en duistere geheimen. In de film zie je hoe zij probeert een normaal gezinsleven te leiden, terwijl Johns dubbele leven steeds duidelijker wordt. Uiteindelijk laat haar rol zien hoe Gacy’s misdaden ook zijn directe omgeving ontwrichten. Zij zegt ook mijn openingszin tegen haar man, waarop hij antwoordt

"What I am doing in that garage is all business related!"

En ook Allison Lange is nog een leuke verschijning in de rol van van Gretchen, een jonge vrouw die in aanraking komt met John Wayne Gacy. Haar personage staat symbool voor de kwetsbare mensen die in Gacy’s omgeving terechtkwamen. Ze wordt vooral gebruikt om de manipulatieve charme en het dreigende karakter van Gacy te tonen: hoe hij mensen aantrok, maar tegelijk gevaarlijk dichtbij liet komen.

Verder is de regie van Clive Saunders futloos. De film heeft het uiterlijk van een goedkope televisiefilm, met vlakke belichting, zwakke montage en weinig creatief camerawerk. Scènes die bedoeld zijn om beklemmend of verontrustend te zijn, blijven opvallend saai en oppervlakkig. De gruwel wordt bovendien amper getoond, vermoedelijk uit budgettaire of censuurredenen, waardoor de film zijn schokwaarde verliest. Het eindigt in een niemandsland, namelijk te tam voor exploitatiehorror en te ondoordacht voor serieuze true crime.

Wat "Gacy" misschien nog had kunnen redden, was een dieper inzicht in de psyche van de moordenaar of een indringende reconstructie van de tijdsperiode. Maar de film biedt geen van beide. Er wordt nauwelijks iets gezegd over hoe Gacy zijn slachtoffers manipuleerde, hoe hij jarenlang uit handen van de politie wist te blijven, of wat hem dreef tot zijn daden. De film blijft hangen bij clichés en oppervlakkige scènes, zonder enige analyse of emotionele kracht.

Al met al is "Gacy" is een gemiste kans. Het verhaal van John Wayne Gacy is macaber, fascinerend en huiveringwekkend genoeg om een sterke film op te leveren, maar deze productie doet er vrijwel niets mee. De film is traag, goedkoop en inhoudsloos. Het blijft steken in een rommelig script, zwak acteerwerk en een stijl die eerder slaapverwekkend dan angstaanjagend is.