Saat Po Long 2 (2015)

Hmmm.

Eerste deel was een mijlpaal voor Wilson Yip, wanneer het vervolg dat met namen als Jaa, Wu en On komt liggen de verwachtingen toch redelijk hoog. Al helemaal wanneer Cheang ook nog eens de regie op zich neemt.

Achteraf kan ik enkel maar concluderen dat Yip's eerste deel beter was. Eigenlijk op zowat elk gebied. Allereerst gaat er wat teveel tijd naar het verhaaltje dat uitgesponnen wordt. Het is al best volgestouwd met toevalligheden, het lijkt soms een beetje of de film ook daadwerkelijk gelooft dat er enige diepgang in zit. Zag trouwens dat Jing Wong had meegeschreven, dan weet je het al wel.

Opvallender vond ik dat de actie niet bepaald optimaal in beeld werd gebracht. Cheang is dan ook niet echt een pur sang actieregisseur natuurlijk, maar er wordt vaak matig geknipt en ook het digitale bijgeplamuur deed de actiescenes niet veel goed. Nochthans is de actie zelf wel op niveau, maar dat mag je met deze acteurs ook wel verwachten. Wel verrassend is dat On van de drie het beste uit de verf komt.

Jaa en Wu laten het qua acteerwerk ook wel wat afweten, maar dat komt allicht omdat er teveel aandacht gaat naar verhaal en drama, terwijl je hen vooral moet laten vechten en er cinematografisch voor moet zorgen dat ze in die scenes zo fel mogelijk schitteren.

Een vervolg dat wat teveel wil zijn en daarom niet zo geweldig is in wat het essentieel had moeten zijn. De eerste blijft de betere actiefilm, deze is op zich wel de moeite om een keer gezien te hebben, maar veel meer dan wat opgewaardeerde filler is het jammer genoeg niet.

3.5*

Acceptabele actie.

Tony Jaa prijkt vooraan op de poster en als enige op de hoes van de blu-ray. Dat is niet zo vreemd, want in de wereld der martial arts was hij dé filmbelofte na Bruce Lee. Ondanks alles van Jackie Chan, Donnie Yen, Sammo Hung en Jet Li en al wat dies meer zij, kwam deze relatief onbekende thaibokser met zo'n verbijsterend goede knokfilm (Ong-bak) - en gelijk een tweede daarna van hetzelfde niveau (Tom Yum Goong) - dat iedere liefhebber van het genre sindsdien hoopt op iets gelijkwaardig. Tegen beter weten in. Want zijn succespartner, regisseur Prachya Pinkaew, is evenals Jaa sinds lange tijd van het pad af. Na een dappere maar mislukte poging (Chocolate) volgde al snel het belachelijk slechte Elephant White en zijn laatste wapenfeit zal een muzikale romkom worden. Het kan verkeren.

Jaa die na zijn beide succesfilms met allerlei matige vervolgen kwam en tussendoor de filmwereld zelfs de rug keerde om monnik te worden, verschijnt inmiddels al meer dan tien jaar enkel in middelmatige knokfilms. Hollywood bleek ook geen uitkomst te bieden en vele fans en andere liefhebbers zagen deze Chinese afslag als een noodzakelijke en alles helende. Saat Po Long deel 1 was immers een stijlvolle actiefilm met goede gevechten. Een fijne verassing was het om te horen dat er een deel twee zou verschijnen, met wederom Yam en Wu maar bovenal Jaa. Daar zegt niemand nee tegen. Andy On aan boord en eigenlijk kon er niet zoveel misgaan. Maar dat ging het wel. Regisseur Cheang laat de camera tijdens Jaa's allereerste vechtpartij na vijf seconden volledig afzwaaien. Een voorbode.

Want echt goed worden de gevechten niet in beeld gebracht. De draadjes zijn dan wel weggepoetst, ze zijn overduidelijk aanwezig. En de massale matpartijen zien er vooral chaotisch uit. Waar je tijdens Jaa's glorietijden de man op Hitchcockiaanse wijze rustig minuten lang meerdere tegenstanders in elkaar kon zien meppen, zonder ook maar één montagemoment - terwijl dat er dan ook nog eens bijzonder realistisch uitzag - is dat heden ten dage kennelijk voltooid verleden tijd. Jaa, ietsje dikker dan voorheen, doet zijn best wel maar men is hier veel te snel tevreden. En het camerawerk is soms om te huilen, zo slecht. Je ziet amper wat er gebeurt. De acteerprestaties voeren veel te vaak een boventoon, maar zijn echt te wisselvallig. Het ietwat afgezaagde dramatische deel van de film haalt vervolgens alle vaart eruit.

Wat je overhoudt is een behoorlijke teleurstelling bij hoge verwachtingen. Iemand die de parels binnen het genre niet kent zal zich vast geen buil vallen, maar veel meer dan een aardige actie-flick met soms een paar leuke trappen is het helaas niet geworden. Ondanks de titel en ondanks Jaa en alle anderen. Eigenlijk zijn de enige echt gave scenes die met de 'bij-rollende' messenvechter zonder wenkbrauwen. Eindelijk een beetje dreiging. Voor de rest hangt het script van toeval aan elkaar en komt het verhaal nergens echt uit de verf. Desondanks kun je stellen dat Saat Po Long 2 geen slechte film is, maar een acceptabele. Buiten de actie om is het allemaal minder, het blijft echter leuk om Jaa in beweging te zien. Ook al weet je dat het allemaal beter kan. Heel veel beter.

Redelijk.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Redelijke actiefilm. Het verhaal is niet bijzonder, maar is opbouwend best goed. Er is voldoende spanning en zeker de scene op het vliegveld is een mooi staaltje regie. De actiesenes zijn prima en variëren voldoende voor een martial arts film. De locaties zijn mooi gekozen, wat ten goede komt aan de vechtscènes. De film kent ook een aantal leuke bad guys. Prima knokfilm. 3.0/3.5

Vechtjasserij uit Hong Kong en Thailand, dat belooft wat. De drie die ik van Cheang gezien heb, waren ook niet misselijk. Hier had hij misschien beter voor een afgeslankt script kunnen kiezen. Met alles wat hier aan de hand is kan je minstens twee aparte films maken. Zeker het plotlijntje met de twee broers biedt voldoende potentieel voor een knaller. Alles bijelkaar komt het beduidend minder uit de verf en bovendien duurt het zo vrij lang voordat het meppen wordt.

Het duurt bijna een uur voordat Tony Jaa de mouwen opstroopt. Tot die tijd is hij vooral druk in de weer met zijn zieke dochtertje. Zielig en zo, maar niet bepaald de reden waarom ik dit opzet. Dat doe ik voor de actie en dat is ook het enige onderdeel waar de film een échte vuist weet te maken. Inderdaad niet allemaal even vlekkeloos, maar door de bank genomen wel de moeite waard. Talent voldoende voor de camera. De long take tijdens de gevangenisopstand mag er zijn.

Saat Po Long met Donnie Yen en Sammo Hung was (alhoewel ik bij een herziening minder enthousiast was) een prima film. Met Tony Jaa in de hoofdrol in het tweede deel, dat inhoudelijk gezien best een andere titel dan Saat Po Long 2 had kunnen krijgen, heb je uiteraard weer een sterke vechter die martial arts zeer goed onder de knie heeft. SPL 2 heeft een redelijk verhaal wat verwerkt is met het nodige drama, maar ook voldoende actiescènes heeft. Deze actiescènes zijn spectaculair genoeg met de nodige toffe moves, maar tegelijkertijd heeft SPL 2 ook niet de sfeer die bij het eerste deel wel overduidelijk aanwezig was.

Ik kon me niet zo heel veel herinneren van het eerste deel, dat moet ik binnenkort dan nog maar eens terug bekijken. De sequel komt nogal traag op gang. En het is pas met de actie dat het echt goed gaat. Al wordt het nooit groots, maar de gevechten zijn hard en overtuigend. Als je Tony Jaa hier bezig ziet, zou het wel een goede aanwinst zijn voor de komende Expendables 4 (als die er ooit komt). De film zal net als het eerste deel niet zo echt bij blijven, maar als ik die later nog eens opzet, zal ik er ongetwijfeld terug van genieten.