Dillinger and Capone (1995)

Gokje bij de kringloop, want ja, wie laat een film met de namen Capone en Dillinger nu liggen? Bovendien leek de cast ook lang niet gek. Maar het feit dat ik de titel niet kende was wel een soort belletje dat afging. En dat belletje had gelijk, namelijk dat dit niet heel veel soeps betrof.

Het plot betreft een fictief verhaal tussen gangsterbaas Capone en meester bankrover John Dillinger. En het moet gezegd dat heb op zich best interessant gaf kunnen zijn, want wat deed Capone die laatste jaren voor zijn dood? En was het inderdaad John Dillinger die door de FBI werd doodgeschoten voor een bioscoop in Chicago. Verschillende bronnen melden dat er heel veel dingen niet klopten aan het autopsierapport, bekenden het lijk niet herkenden als Dillinger en dan dook er tientallen jaren later nog een brief op met een foto ondertekend door J. Dillinger. Op de foto...een oudere man die toch verdacht veel op Dillinger leek. Hoax or real...? Wie zal het zeggen...

Voer voor iets interessants zou je zeggen, en het begin met de achtervolging doet best nog even denken aan het best wel prettige Bonnie en Clyde met Beatty en Dunaway, maar verder slaagt men niet er iets van te maken. Gedurende de 90 minuten die de film duurt is er niet een enkel moment of fase dat de film mij boeit. Sterker het eerste uur is oeverloos gezever tot aan een twintig minuten voor het einde wanneer eindelijk de kraak/overval van start gaat. En die climax valt ook vies tegen. Capone wordt in al zijn gekte, syfilis, redelijk neergezet door Murray F. Abraham. Het karakter Dillinger valt dan weer tegen, Sheen werkt met wat hij kan, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat Dillinger, ook geen beste broeder, zich zo zou laten gebruiken en eigenlijk als een pussy overkomt.

Nee, dit was eigenlijk gewoon drie keer niets, oninteressant, niet spannend, en script technisch zat er ik niets in. Snel vergeten zou ik zeggen.