The Fisher King (1991)

bijzonder mooie en leuke film van Gilliam (hoe kan het ook anders), waarin top regie en top acteerprestaties van de 4 hoofdrolspelers (Williams in zijn beste rol), het zeer aardige script dragen. erg mooi vormgegeven ook weer (de droomsequenties) en bijzonder meeslepend. even dreigde de vaart eruit te gaan, maar dat werd voorkomen door een van de meest indrukwekkende scènes uit de film (de flashback waarin Williams zijn vrouw wordt doodgeschoten ) en de ommekeer die dat met zich meebrengt. het eind paste prima in dit prachtige hedendaagse sprookje. dikke 4 sterren. iemand Tom Waits nog opgevallen?

De perfectie die in bijna elke scène benaderd wordt, herinnerde me aan het geniale Dr Strangelove. Er is zóóó goed over deze film nagedacht, de herhalingen werken meestal heel goed, de detaillering strekt zich uit tot in de figuratie aan toe. Het begin is prachtig bijvoorbeeld, hoe met de schaduwen de radiostudio refereert aan een gevangenis en ga zo maar even door.

Er komen hier zo veel thema's aan de orde op zo'n schijnbaar losse en ongeordende manier, dat vond ik ongelooflijk. Het camerawerk droeg hier immens aan bij trouwens. Gilliams heeft het in zijn vingers de motivaties en strategieën van mensen op zijn meest humaan en genuanceerd uit te beelden. Het meest genoot ik van Williams en Ruehl. Wat een mens, die Ruehl.

Jammer, echt jammer, want ongeloofwaardig vond ik de ruzie tussen Bridges en Ruehl waarin Bridges' karakter zegt dat hij 'tijd nodig heeft', Ruehl verlaat en kortstondig terug valt in zijn yuppenbestaan. Dat geloofde ik niet. Het leek er met de haren bij zijn gesleept om de plot voort te trekken.

Als ultieme Waitsfan zat ik uiteraard ook even te juichen.

Mooie en ontroerende film, die zeker blijft hangen.

Ook leuke humor, en Robin Williams was echt geweldig.

Jammer dat het soms een beetje lang duurde, maar al met al een hele goeie film.

4*

Prima film weer van Gilliam. Een bij vlagen vreemde ervaring, maar zeker de moeite waard. Robin Williams kon me eerlijk gezegd niet altijd bekoren in de film. Een aantal ergerlijke momenten van hem worden afgewisseld met toch ook wel prima momenten, samen met Jeff Bridges. De laatstgenoemde steelt de show overigens, wat een prestatie.

Het begint allemaal leuk, grappig en vlot. Dit veranderd al snel in een beetje rommelig geheel, waarin Gilliam eigenlijk een beetje van de hak op de tak vliegt. Zo komen we een aantal personages tegen die op een gegeven moment erg irritant werden. Gelukkig heeft Bridges dan natuurlijk de meeste screentime om dit in positief opzicht weer op te vangen. De dialogen van hem samen met Williams zijn erg goed, net als die met zijn vriendin. De verhouding tussen hun vond ik dan weer wat minder uitgewerkt, maar de manier waarop ze op het laatst toch weer samenkomen is prima gedaan.

Een dikke drie sterren voor nu, maar dicht tegen een halfje verhoging. Een mooi verhaal dat me jammergenoeg (nog) niet echt wist te raken, maar wie weet komt daar nog eens verandering in.

Heel anders dan "Brazil" en "12 Monkeys" maar niettemin heel erg mooi. Uitstekend geacteerd door Jeff Bridges en vooral Robin Williams die hier de rol van mafketel 'Parry' speelde die constant angstaanjagende visioenen had van vuurspuwende paarden. Het verhaal was helemaal tof hoewel ik er in het begin wel eerst helemaal in moest komen. De fotografie was in een woord schitterend zoals de beelden die wij te zien kregen van die vuurspuwende paarden en oa het etentje in het Chinees restaurant. Memorabel mag ook de scene genoemd worden waarin het Grand Central Station tijdens het spitsuur veranderde in een walsende balzaal. Zeer hilarisch was de scene waarin 'Parry' (Robin Williams) in zijn nakie liep rond te springen in Central Park.

Een zeer goede film dus deze film van Terry Gilliam. Het is nu wachten op zijn nieuwe film "The Imaginarium of Doctor Parnassus", maar of die net zo goed zal zijn als "The Fisher King", dan moet ik nog zien.

Waardering; voorlopig 4,0* met kans op verhoging.

Leuk gegeven dat Gillian doelstelling was om eens een normale film te maken. Dit is niet gelukt uiteraard, hehe

Jeff Bridges in een geweldige rol als onsympathieke radiopresentator. Na een gruwelijk incident wat min of meer door hem veroorzaakt is, door zijn harteloze opmerkingen die iemands grootste wensen in diggelen praat.

Zijn leven gaat hierna zo zwaar achteruit en het dieptepunt is bereikt. In de minuten die zijn laatste zouden moeten zijn, wordt hij gered door een aantal zwervers gekleed als ridders. Geweldig episch en leuk moment in de film! (De eerste aanraking met robin williams). Zijn doel is om de heilige graal te vinden. En dit alles in de setting van new york! alles heeft vanaf dat moment een heerlijk vreemde sfeer. Af en toe grijpt de film weer naar de normale werkelijkheid, maar een vreemde maar goede balans tussen normaal en vreemd wat mij betreft.

Altijd lastig om zo'n aparte film te eindigen. Niet helemaal geslaagd naarmate het einde nadert, ook de duur is toch wel wat lang, maar dat neem ik voor lief. Weer eens een andere film!

Senne

Een mooie film met humor. Van Jeff Bridges zou ik alles wel willen zien, geweldig acteur en altijd goed Robin Williams acteert ook prima als zwerver met hallucinaties, welke overigens erg mooi zijn vormgegeven. Verder spelen meer vreemde personages mee, het geheel heeft een absurde uitstraling. Mooie settings, soms vreemd gekozen maar leuke muziek, goede dialogen en een prettig weirde sfeer.

Verdorie wat een geweldige film! Mijn ogen blijven er vochtig van. Met het overlijden van Williams in het achterhoofd kon deze film geen beter eerbetoon zijn. Gilliam's moderne sprookje over boetedoening schippert tussen de komedische uitbarstingen van Williams en een diepe tragiek die daar achter verscholen ligt. Dat moet precies een beetje zijn zoals Williams in het echt was.

Het acteerwerk is van de bovenste planK. Bij de mooiste momenten hoorde de hele mise-en-scène om Parry te koppelen met de nerdy Lydia (de travestiet die op Lydia's werk verschijnt , het Chinees restaurant), trouwens ook groots vertolkt door Amanda Plummer. Alles is ook zo menselijk dat je haast vergeet dat dit een film is. De verandering van een cynische menshatende kerel naar iemand die leert geven om zijn naasten is gevoelig neergepoot door Bridges (ook dikke thumbs up voor zijn rol). Bovendien is het therapeutische aspect van de vriendschap Jack en Parry uiterst belangrijk in het hele gebeuren. Het is een film die ook duidelijk maakt dat de ene mens niet zonder de andere kan, maar beperkt wordt door emoties en verkeerde vooroordelen. Hartverwarmende film.

'k moest wel wat in het verhaal geraken, want het was toch redelijk speciaal. Maar de film groeit wel en wordt ook wel boeiender, naarmate het verhaal vorderde.

De cast deed het prima, beide heren (Jeff Bridges & Robin Williams) kwamen overtuigend over.

Tja, al bij al wel een goeie film, maar je moet je er wel wat voor zetten. Niet de meest toegankelijke film van Robin Williams.

Toch wat minder sterk dan hij in mijn herinnering was. Weliswaar typisch Gilliam met bijvoorbeeld de Red Knight, maar dit soort momenten hadden minder diepgang dan in Brazil. Ook platter dan Brazil; het ligt er allemaal wat dikker bovenop. De humor is minder absurd en minder subtiel, de symboliek ligt voor het grijpen, en het vervreemdende camerawerk (lage perspectieven, groothoeklenzen) wat meer een trucje.

Toch een goede film door degelijk acteerwerk. De meeste mensen roemen Robin Williams en Jeff Bridges, maar Mercedes Ruehl speelt ze beide weg. Terechte Oscar. Al met al net voldoende om 'm op 4* te houden.

Die stijl van Gilliam is onmiskenbaar, ik vind het wel leuk hoeveel aandacht aan de decors, camerastandpunten en gekke hoeken besteed. Daaroverheen wordt er nog een aardig verhaal verteld over een DJ (Jeff Bridges) die met zichzelf in het reine wil komen en een zonderlijk persoon (Robin Williams). Af en toe komen wat fantasy-elementen en voor de rest wat komische situaties. Ik vond het allemaal wel aardig .

Bridge en williams op kruissnelheid.film duurt mss net iets te lang.maar wat een heerlijke fotografie.het rare sfeertje altijd in gilliams films...oh wee wat hou ik daarvan!

Fijne film.

De wat wonderlijke sfeer en de droom/nachtmerrie beelden komen perfect samen met het wel ietwat sentimentele verhaal, maar toch wel erg mooi in elkaar verweven en met de hint van diepere lagen subtiel gesuggereerd. En dan daarbij nog twee van mijn favoriete acteurs, Williams en Bridges in rollen die op hun lijf geschreven lijken. Niet dat Plummer daar heel ver op achter ligt trouwens. Of Ruehl, die niet vaak genoemd wordt maar wel erg sterk spel laat zien. Mooi werk van Gilliam, die nogal eens vaker erg fijne films aflevert.

Gilliam haalt met vijf films een gemiddelde van 2,4* bij mij, en daar zit deze 3,5 -sterren beoordeling bij in. Deze film is dan ook de beste die ik van hem zag. Soms kent The Fisher King nog steeds een soort van oppervlakkige extravagantie die neigt naar het vermoeiende, maar het is hier in elk geval in balans. Sterker nog, de film is heel compleet. De energie die Williams en Bridges erin stoppen is daarnaast heel fijn om naar te kijken. Positieve uitschieter binnen een overwegend vervelend oeuvre.

Ik ben bang dat ik me toch niet helemaal kan vinden in de Hallelujah-verhalen en hoge beoordeling hier die The Fisher King binnensleept. Natuurlijk, met Gilliam op de regisseursstoel weet je dat het visueel goed verzorgd is, en hoewel niet zo absurdistisch als sommige van zijn andere werken, zijn ook hier weelderige middeleeuws-aandoenende hallucinaties te vinden. Maar ik vond het verhaal toch wel erg opzichtig op het sentiment spelen, waarbij met name de emotionele U-turns die Jeff Bridges een paar keer maakt me niet heel erg overtuigen. Nu helpt het ook niet dat dit ook het soort Robin Williams-rol is die ik niet uit kan staan; hij speelt weer eens de inspirerende clown, de Peter Pan, de gek die je weer leert leven, en dat soort schmierende acts trek ik niet zo goed. Verder een redelijk warme film, maar het pathos van de film had ik toch niet zoveel mee.

Ik had met The Fisher King gehoopt op wat meer drama en minder zany ADHD-Robin Williams.

Jeff Bridges doet het prima als aan lager wal geraakte exradio-DJ Jack, maar vanaf het moment dat hij de gestoorde dakloze Parry (Robin Williams) ontmoet wordt de film ineens enorm kluchtig en vervelend om te zien. Robin Williams kan leuk zijn op zijn tijd, met name in serieuzere rollen (zoals Good Will Hunting) en ook hier laat hij dat bij vlagen zien, maar een hele film vol druk geschreeuw is niet aan mij besteed. De irritante cameravoering van Gilliam, zoals close-ups en tilted camerashots, maken het er niet beter op.

The Fisher King excelleert wat mij betreft in serieuzere scènes (met name in de tweede helft van de film) maar is voor de rest een veel te lange zit met een hoge irritatiefactor. Daar komt bij dat de film inmiddels behoorlijk gedateerd oogt.

Ik snap de boodschap van de film en zo nu en dan wist een scène me wel te raken, maar verder kon ik er niet veel mee. Daarvoor is het allemaal net even te theatraal gebracht.

Ook ik ben niet de grootste fan van Terry Gilliam. 12 Monkeys heb ik nog niet gezien, maar van wat ik wel gezien heb kan alleen Monty Python and the Holy Grail - die ik overigens wel dringend moet herzien - op een hoge score rekenen. Fear and Loathing in Las Vegas vond ik verschrikkelijk. Na die film had ik wel een hard hoofd in een deze The Fisher King.

Gelukkig bleek dat onnodig. The Fisher King neigt soms, net als Fear and Loathing, wat 'vervelend druk' te zijn, maar de film slaat gelukkig nergens door. Uiteindelijk weten zowel Jack als Parry indruk te maken en de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de twee levert een sterke film op. Jeff Bridges doet het uitstekend, maar het is toch met name Robin Williams die hier de kans krijgt zijn veelzijdigheid te tonen. Het ene moment is hij hilarisch, het andere moment ontroerend. Ik gunde de twee personages in ieder geval beiden hun geluk en wat dat betreft is het einde in dit geval wel bevredigend. De hallucinaties van Parry voelden ook niet misplaatst. Gilliam weet ze overtuigend naar het doek te vertalen en overdrijft niet. Tevens zitten er enkele scènes in die me bijblijven, zoals bijvoorbeeld die wals in Grand Central.

Deze aparte film kent een fijne balans tussen komedie en drama. Dit in combinatie met het sterke acteerwerk en de onderlinge chemie van de twee hoofdrolspelers zorgt ervoor dat de film wel bijblijft. De sfeer zou ik op zijn zachtst gezegd als uniek bestempelen. Of dat positief of negatief is zal voor iedere kijker verschillen, want dit is geen alledaags filmpje. Ik kon het persoonlijk goed hebben hier. Ondanks het vrij lange speelduur wist de film mij geïnteresseerd te houden.

3,5*

I can't believe I'm on a first-name basis with these people.

Eerste keer, nieuwsgierig, veel verwachtingen toch ook de twijfel wat dit product van Gilliam te bieden heeft, en na een stroeve start toch een behoorlijke indruk.

De eerste beelden rond Jack zijn boeiend, net als de reactie op de tragedie en het verval in die zin. De kennismaking met Parry gaat me wat minder af net als zijn verhaal in de kelder. Iets dat beter wordt wanneer de connectie blijkt met de tragedie en we Williams weliswaar vermakelijk als in een andere wereld zien. Het is beter maar nog niet 'je van het' ondanks de toch best wel angstaanjagende verschijning. Pas wanneer Jack en zijn vriendin alles op alles zetten via de videotheek Parry aan Lydia te koppelen begint het iets meer te leven en zie ik het verhaal, de tragedie, de drempels en de richting van het verhaal ten volste.

Verder valt de film natuurlijk op met een schare bizarre karakters als Parry maar vooral Jeter als travestiet en zanger. Prima acteerprestaties ondermeer door Ruehl als harde en foxy dame die zegt wat ze vind. Maar het is toch de anekdote rond de Visser Koning zelf die de aandacht trekt net als de betekenis van de verschijning en het verwerken van een trauma. En vooral dat laatste wordt beklijvend en pakkend in beeld gebracht bij Parry. Tel daar de symboliek bij op van de heilige graal en pinokio, het verlies van dingen, hoe twee beschadigde mensen die elkaar er bovenop helpen en je hebt heel wat.

Desondanks ben ik nog wat zoekende in deze film die een erg eigenzinnige vibe heeft, bij tijd en wijlen prachtige cinematografische stijl zoals wanneer Jack zijn ellende op straat gaat verdrinken en net buiten staat, hele aparte komische momenten zoals bij de Chinees en het optreden van Jeter. Het kijken zal niet bij één keer blijven want deze film heeft wel definitief mijn interesse getrokken.

Uitstekende film over een populaire shockjock die van zijn voetstuk valt en bevriend raakt met een zwerver. Een mooi verhaal dat hier best origineel is uitgewerkt. Een prima mix tussen psychologisch drama, een beetje komedie en een scheut fantasie dat aanvoelt als een sprookje dat zich afspeelt in het hedendaagse New York. Mooi camerawerk, genoeg goeie scenes en uitstekend acteerwerk

Een must see movie echt een aanrader, een film van 30 jaar geleden en houdt zich nog steeds goed in kracht en vertoning. Een drama comedy romance zelden in zijn soort.. want echt met de hoeveelheid films die ik heb gezien is dit geheel uniek heb nog niet eerder op zo'n manier gezien.

Maar wat kan je ook verwachten als Robin williams erin zit, sfeervol, pakkend, meeslepend ook al is het wat traag. Liefde is idioot en onzinnig en hoe ze dat wel niet hebben kunnen weergeven hoe klein ook.

Oké.

The Fisher King behoort eigenlijk wel tot de betere films van Gilliam. De tijden waarin hij wat minder modern was en vooral zijn eigen stijl hanteerde. Deze film mag dan wel deel uitmaken van een trilogie die het wat menselijker wilde hebben, de oudere en ruwere stijl van Gilliam valt nog altijd goed te herkennen.

En dat is ook fijn, want de film kent op die manier genoeg best duizelingwekkende camerabeelden die de claustrofobie en opdringerigheid van een scene perfect communiceren. Een beetje jammer dat de flauwe act van Williams dat een beetje tegenspreekt, maar de wat fantasierijkere en serieuzere scenes zijn er verfrissend sterk mee. Ik mag die stijl wel. Bovendien ook helder, knal bulderend geluid.

Acteerwerk is onder de maat, vooral door het saaie personage van Bridges. Het is logisch dat de keuze op zo'n persoonlijkheid ligt, maar tegenover een Williams die het hart uit zijn lichaam schreeuwt verbleekt het snel. Een sterke chemie wordt nooit bepaald opgebouwd maar niettemin zijn de wat dramatischere wendingen uiterst interessant. Emotioneel betrekkelijk alleen niet.

Het is de visuele stijl van de film die het mooi op niveau weet te houden. De wereld die hier geschept wordt is toch best wel een eigen ding van Gilliam te noemen, gepresenteerd in een redelijk ruwe saus die het zelfs in het voordeel weet te gebruiken. Ik had liever gezien dat Gilliam in de tijd van nu wat meer van dit soort projecten afleverde, al valt er inhoudelijk nog wel wat aan te sleutelen.

Toch wel goed.

Terry Gilliam is niet mijn favoriete regisseur, maar het is wel een met een heel eigen benadering. Zijn films zijn vaak erg herkenbaar. Druk en creatief zijn twee adjectieven die mij te binnen schieten als ik zijn naam zie. The Fisher King is dat ook. Die drukdoenerij is veelal hit-or-miss. Ik ben daar doorgaans niet zo voor te vinden en ook hier kostte het mij enige tijd om echt in de film te geraken. Dat Jeff Bridges aanvankelijk ook een zagerig personage neerzet helpt niet.

Maar naarmate de film vordert, evalueert het toch naar een aandoenlijk drama. Bridges komt beter tot z'n recht. Robin Williams mag doen waar hij eind jaren '80, begin jaren '90 bekend voor was (maar met genoeg nuance). Zo wordt The Fisher King dan alsnog een mooie buddyfilm. Een mooi verpakte ook, want Gilliam met z'n oog voor details en kleurtjes maakt er toch wel wat van, wat de iets te optimistische speelduur rechttrekt.

3,5

Mijn 6e Gilliam en ik kan bij deze besluiten dat de man me absoluut niet ligt. Hoger dan een 3,0* kwam ik niet. En bij deze The Fisher King al helemaal niet. Ik hou niet zo van zijn films met een absurde insteek en hyperkinetische acteerwerk met warrig onsamenhangend plot.

Bijzonder drukke film ook weer met evenzeer drukke of vervelende personages door Robin Williams en Jeff Bridges. Ook het camerawerk doet daar een schepje bovenop. De film krijgt een kluchtig gevoel dat overheerst op het drama dat later iets meer naar voren trad. Toen was het kalf al verdronken voor mij.

Ook geen fan van Terry Gilliam, ik vind zijn films meestal vervelend, maar deze Fisher King vond ik toch wel beter dan verwacht. Bridges zet een prima rol neer als cynicus in zak en as, en Oscarwinnares Ruehl is best leuk als zijn nuchtere tegenpool. De film lijkt echter vooral gemaakt voor Williams, die zich kan uitleven in de rol van een larger than life figuur die de straten van New York rondstruint als een ridder van de Ronde Tafel. Meestal kan ik zijn behaagzieke spel niet uitstaan, hier past het allemaal wonderwel. De film duurt wel net te lang, 140 minuten is echt te veel van het goede, maar verder weinig op aan te merken. Vermoedelijk Gilliam's beste.

The Fisher King neigt al snel na het rustige begin in een hectische druktemakerij te verworden. Met agressief camerawerk en een chaotisch onstuimige Williams. Maar als Terry Gilliam zijn creatieve uitspattingen even de vrije loop heeft gelaten, stuurt hij dit drama wat rustiger vaarwater in. Dan nog is er wat lichte extravagantie op zijn tijd, maar blijft alles aardig in balans. En belangrijker; dan blijkt The Fisher King een mooi en innemend verhaal. Een verhaal met een duidelijke boodschap en met interessante menselijke karakters. Ondanks dat sommige gebeurtenissen tegen het absurdisme aan schurken, zijn het relateerbare personen. Met hun goede- en slechte eigenschappen, hun sores, blijdschap, relatieperikelen, twijfels, successen en mentale worstelingen. Complex, zoals de mens werkelijk is. En, ondanks dat ik de benaming "komedie" wat ver vind gaan, zet The Fisher King tussendoor ook nu en dan aan tot een glimlach.

Na het geslaagde Brazil die ik recentelijk nog zag, is dit weer een geslaagde film van Terry Gilliam.

Al was het wel weer even wennen wanneer Robin Williams ten tonele verschijnt in al zijn drukdoenerij. Ik ben wel een fan van deze man, maar de drukdoenerij heb ik liever niet bij hem. Hoewel de scène waarin hij naakt in Central Park staat te dansen wel een erg geslaagd fragment is.

Het moet wel gezegd zijn dat de toon van de film en de houding van Williams wel veranderen na verloop van tijd wanneer de film evolueert naar een romantische komedie. Williams komt beter tot zijn recht wanneer het wat subtieler mag en ook Bridges’ personage wordt interessanter. Eerst lijkt hij gewoon Parry te willen helpen om van zijn schuldgevoel af te raken, maar gaandeweg krijg je toch meer sympathie voor hem, omdat alles oprecht overkomt. Al is het wel jammer en ongeloofwaardig dat hij dan plots weer voor zichzelf kiest door tijdelijk weg te gaan bij zijn vriendin (die overigens erg leuk wordt neergezet door Mercedes Ruehl) en voor zijn carrière kiest (al komen ze uiteindelijk wel weer samen).

Het camerawerk met de lage perspectieven en de close-ups brengen ook weer dat bevreemdend sfeertje met zich mee, zoals in Brazil dat ik wel weet te waarderen. Tel daarbij nog een aantal knappe scènes die erboven uit steken, zoals de scène in het Chinese restaurant en het optreden van de travestiet bij Lydia op haar werk en je hebt een meer dan prima film.

3.5*