Sleeping with the Enemy (1991)

Toch wel een vermakelijke en onderhoudende thriller, die eigenlijk behoorlijk voorspelbaar is, de nodige clichés bevat, maar toch lekker wegkijkt. Roberts acteert niet slecht, maar vooral Bergin is lekker op dreef als haar gestoorde echtgenoot. Er zitten een paar momenten in de film dat hij echt heerlijk psychopatisch weet over te komen. Ook de muziek in de film is best aardig. Visueel is het verder allemaal weinig bijzonder op een enkele scene na. Er zitten verder ook niet echt zwakke puinten in het verhaal en daarom is de film wat mij betreft toch zeker een voldoende waard!

3,0*

Sleeping with the Enemy is een eenvoudige thriller die het vooral moet hebben van haar goede montage en muziek. Het verhaal is magertjes, maar dankzij de sterke acteer prestaties van Patrick

Bergin is er nog enige spanning gedurende film. Toch kon het me afgezien van het mooie begin en prima einde allemaal niet echt boeien. Had wel wat rauwer gemogen.

Aardige onderhoudende thriller die voornamelijk door Julia Roberts wel lekker wegkijkt. Verhaal zelf stelt niet veel voor, best eenvoudig maar de spanning en sfeer was duidelijk aanwezig. Acteerwerk was goed, al vond ik Patrick Bergin niet echt een overtuigende bad guy. Zijn uitdrukkingen waren hier en daar behoorlijk lachwekkend. Soundtrack was goed, er had van mij alleen iets meer mogen gebeuren. Al met al was het best braaf. Toch vermakelijk als tussendoortje.

2.5*

Werd hoe langer de film aanstond steeds beter, heerlijke spanning en natuurlijk het te verwachten goede einde Toch wel wat braaf, zeker aan het begin, waar ik me ook ontzettend aan de muziek ergerde. Vreselijk bijvoorbeeld op het moment dat die vent haar slaat, ik lag gewoon in een deuk door die muziek. Later in de film paste die beter bij de scene's.
Al met al, een stuk beter dan ik had verwacht, maar wel érg voorspelbaar (zelfs die trouwring die op het eind op de grond lag had ik voorspeld )

*3,5

Ik heb deze film een aantal keer gezien maar ik blijf hem goed vinden. Het rare is dat ik in het begin de sfeer een beetje overeen vind komen met een low budget film. Maar hoe verder je in de film komt hoe spannender het word. Degene die mij het sterkst overkomt is het personage van Martin. Ijzingwekkend zo overtuigend komt die man over als dominante tiran die zijn vrouw zowel lichamelijk als geestelijk mishandeld. Heel sterk. Het is vooral op het acteerwerk dat ik zo'n hoge score geef.

De spanning die er heerst op het einde als hij toch haar adres weet te achterhalen na al die tijd is ook heel goed in elkaar gezet. Ik vond het zeker een indrukwekkende film.

Stijlvolle setting.

Een spannende en destijds succesvolle formulethriller uit de beginjaren ’90, waarbij Bergin slechts één klap nodig heeft om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. Wat volgt is het bekende kat- en muisspel, maar wel degelijk gefilmd en ondanks alle clichés weinig aan suspense inboetend. De setting is vaak mooi, waarbij vooral het stijlvolle huis in positieve zin opvalt.

Goed.

Hij was op tv, en aangezien m'n vader altijd enthousiast is over deze film (?) heb ik hem maar eens gekeken.

Tja, niet echt goed, er zitten behoorlijk lullige elementen in deze film, maar heel slecht zou ik 'm ook niet willen noemen. In zijn genre, en in zijn simpelheid kan het er nog best mee door. En ook al maakt deze film gebruik van elk cliché denkbaar, het is op het eind nog aardig spannend (maar dat kan ook aan mij liggen, ik vind alles eng).

Ik geef het een krap zesje, het was vermakelijk om een keer te kijken, maar zeker niet om over naar huis te schrijven.

3*

Patrick Bergin heeft een goeie dreigende kop. Dit maakt wat goed want wanneer hij zijn mond open doet lijkt het alsof hij Shakespeare aan het voordragen is. Misschien ligt dit niet helemáál aan de acteur, want de dialogen zijn soms tenenkrommend.
De luchtige scenes tussen Laura en Ben zijn bovendien afgezaagd tot op het bot, de gaten in het plot blijven zich opstapelen (Laura slaagt er tóch niet in de ring door de wc te spoelen, maar Martin hoeft na haar in scene gezette dood blijkbaar nooit meer zijn behoefte te doen, want als hij dat onding eindelijk lang en breed in zijn toilet ziet liggen zijn we alweer maanden verder) en het einde werd nogal afgeraffeld.

Wat niet betekend dat het verhaal onderhoudend is, de regie tijdens de hele film redelijk bekwaam blijft en de scenes die spannend moesten zijn echte nagelbijters blijken. Hoe afgeraffeld de eindscene ook mag zijn, zenuwslopend is ie zeker.

Had minder drama mogen zijn en meer thriller: *2,5.

Niet bijzonder. Begin en einde boeien nog wel maar het middenstuk is ronduit saai. Voorspelbaar en cliché zijn de woorden die automatisch bij me opkomen. Evenals een paar domme beslissingen van Laura die het plot wel heel goed uitkomen.

Nee aardig voor een keertje maar weinig exceptionaliteit.

Vermakelijk.

Hoe ver wil kun je als filmmaker gaan om een vermakelijke film te maken? Vermakelijk dat was het zeker alleen dit gaat ten koste van een hele boel dingen. Het verhaal moet natuurlijk wel spannend genoeg zijn. Er is hier ook zeker gedoeld op een spannend verhaal. Helaas ontwikkeld het zich tot een cliché doorsnee thrillertje. Ondanks alle clichés weet het toch spannend te zijn. Het is als een dolle stier die recht op de rode doek afgaat, onderweg raakt hij heel veel mensen en richt hij grote schade aan alleen uiteindelijk bereikt hij toch zijn doel. Dat doel was hier dus de spanning. cliché, geloofwaardigheid en een zwak script zijn hier de mensen die door de stier geraakt worden.

Het acteerwerk was wel aardig. Julia Roberts doet het goed alleen de rest was niet heel erg overtuigend.

Het verhaal was veel te voorspelbaar. Ik kon in het begin toen ze zogenaamd verdronken was al invullen dat ze eigenlijk wel kon zwemmen maar deed alsof ze verdronken was zodat ze weg kon vluchten en dat haar man haar dan achterna zou gaan. Dat lijkt me geen goed teken.

Maar zoals ik al zei bereikt de stier wel de rode doek en is het geheel wel goed spannend. Veel scènes raken de goede toon. Vandaar mijn titel vermakelijk. Om echt hoog te scoren moet de film echter origineler zijn, toch een voldoende.

3*

Een degelijke thriller, echt het soort waar ik van hou.

Goeie acteurs, geloofwaardig uit het leven gegrepen verhaal, spannend... ingredienten die in die tijd vaak terugkeerden in dit genre en voor een tijdperk van veel boeiende thrillers zorgde.

Leuke muziek tussendoor van Van Morrison, Maxi Priest en Dion.

En... als ik ooit rijk zou worden wil ik het strandhuis van Martin en Laura!!

4 sterren

Er zijn zo van die films die je ooit een keer hebt gezien en je steeds bijblijven door bepaalde details. Dit is er weer zo eentje. Handdoekjes recht leggen. Potjes netjes naast elkaar. Dat vergeet je nooit meer. Een bezitterige en autistische trekkende echtgenoot en je hebt genoeg voer voor een zeer degelijke thriller. Het geheel zit goed in elkaar, wordt goed afgewisseld met mooie muziek (vooral in het begin) en dito plaatjes. Je denkt heel even Julia Roberts te zien in The Pelican brief, maar deze film kwam eerder dus is ie hiervan gejat (begin scene). Ook de muziek heeft dezelfde thrillerklank als in Cape Fear (jawel ook uit 1991).

Die ring vond ik ook wat typisch, maar hij schijnt dat huis een tijdje niet te hebben gebruikt, dus vandaar dat hij weer tevoorschijn kwam. En iets wat relatief licht is spoelt soms niet door. Het middenstuk is vooral heel onderhoudend waarbij je continue onderliggende spanning hebt, want hij zal maar in een keer binnenkomen.

Voor mij blijft The Sleeping Enemy een onderhoudende thriller met een bloedmooie Julia Roberts uit die tijd!

De blu ray ziet er zeer redelijk uit voor een film van bijna 25 jaar oud.

Betere film dan o.h.a. gerecenseerd wordt. Kun je nagaan, alweer een kwart eeuw oud. Roberts is nog dat jonge ding met een bos vol krullen. Bergin speelt zeer overtuigend een control freak in het kwadraat. Mooie enscenering. Prachtig huis. Let ook op de prima score van Rubinstein.

Matige film over een vrouw die door haar man wordt mishandeld en besluit te ontsnappen uit haar huwelijk. De film begint wel goed (mooi huis en locatie ook), maar wordt daarna nogal langdradig en voorspelbaar. Julia Roberts doet niets verkeerd en ook de Hitchcock-achtige muziek van Jerry Goldsmith mag er wezen.

Heerlijke spannende drama/thriller met een goed uitgewerkt verhaal en sterk acteerwerk. Gewoon goed!

Lekker spannende thriller over een vrouw Laura die gehuwd is met een ziekelijk bezitterige en jaloerse man en die haar dood faket om uit zijn klauwen te ontsnappen en een nieuw leven op te bouwen. Het is niet altijd geloofwaardig en het tussenstuk met de theaterleraar halen de vaart eruit, maar er zitten evenzeer goede scènes in zoals wanneer de echtgenoot zijn vrouw voor de eerste keer opnieuw ziet op een kermis . Lichtjes Hitchcock achtig maar het komt nog niet eens in de buurt van de meester. Het is verder Julia Roberts die hier na haar doorbraakrol in Pretty Woman de show steelt.

Het zware onderwerp (huiselijk geweld) is in principe een interessant uitgangspunt voor een drama, maar in dit geval is er een gedateerd jaren-'90 thrillersausje overheen gegoten.

Julia Roberts is te zien in haar prime, en haar charisma wordt niet onbenut gelaten; de vreselijke musical montage met hoeden spant wat dat betreft de kroon.

Haar tegenspeler (de dramadocent) vond ik eigenlijk ook maar een opdringerige creep, dus die romance deed me ook niks.

Haar man (Patrick Bergin) was wel goed gecast als nare narcist, maar de manier waarop hij haar wist op te sporen hing van toevalligheden aan elkaar en vond ik vergezocht. De climax was matig.

Maar goed, eerlijk is eerlijk, ik had (nog) slechter verwacht. De muziek vond ik prima ingezet, de spanningsopbouw is af en toe oké, maar verder is het een standaardthriller uit vervlogen tijden.

Gekeken omdat mijn vriendin fan van Roberts is. Ik heb haar altijd van ongedefinieerde leeftijd gevonden, maar anders dan in Pretty Woman, een film van een jaar eerder, vind ik haar hier er wel erg jong uitzien. In ieder geval is de setting wel aardig, hoe ze aan haar man die haar mishandelt en controleert probeert te ontsnappen door haar dood in scène te zetten. Het vervolg is echter clichématig. Natuurlijk vindt hij haar waarna we in een filmverloop terechtkomen dat ik al zo vaak eerder heb gezien. Denk alleen al aan horrors als Scream, al overstijgt dit nergens het thriller niveau. Enige positieve is dat ze hem zelf koelbloedig neerschiet. Een halfje extra daarvoor. 1,5*.

Niet gezien toen hij uitkwam maar ik herinner me dat er in die tijd toch wel wat buzz was rond Julia Roberts.Waarbij me niet altijd duidelijk was of het nu ging om de acteerprestaties dan wel het haar toegeschreven schoonheidsideaal. Blij dat het er nu toch van gekomen is met deze goeie thriller. Al moet ik ook toegeven dat hij inhoudelijk op een aantal punten niet zo overtuigend is. Zo is er de factor toeval. Hoe groot is de kans dat Julia met een zeilbootje gaat varen en vervolgens in een storm terechtkomt als ze maar 1 keer per seizoen uitvaart? En zich dan nog wel jarenlang in het geheim voorbereiden op een moment waarvan ze niet weet of het ooit komt? De zwempartij in de woelige zee lijkt me verder levensgevaarlijk, en nog een ander paar mouwen dan oefenen in het zwembad (en dan had Julia ook nog de tijd en motivatie om haar zwemvest uit te trekken te midden van het woeilige water).

Maar een keer ik me daarover had gezet, werd ik wel degelijk meegesleept in het verhaal. Het is toch ook wel een film die meer dan eens refereert naar film noir:
- Het begint al met de naam van het personage van Julia Roberts: Laura. Lijkt een duidelijke verwijzing naar de classic Laurawaarin het gelijknamige personage dood wordt gewaand maar nadien onder de levenden blijft.
- In één van de scènes aan het begin van de film zien we Julia op bed liggen, gefilmd van buitenaf doorheen de balustrade, waardoor ze achter tralies lijkt te zitten. Dat spelen met lijnen (kunnen ook schaduwen zijn) om gevangenschap te suggereren is bij wijze van spreken visueel erfgoed van film noir.
- Uitgesproken scenes met spiegels suggereren in de film noir dubbele persoonlijkheden. Hier is dat niet anders wanneer beide personages in het begin van de film samen voor spiegel staan. Nadien blijkt onder het galante uiterlijk van Patrick een obsessief-compulsieve paranoïde psychopaat te schuilen en blijkt Julia er een meer dan dubbele agenda op na te houden. Na de vermeende dood van Julia krijgen we een scene waarin Patrick een voorwerp gooit op zijn spiegelbeeld. Misschien symbool dat de dam op dat moment in hem gebroken wordt, en zijn sociopatische kenmerken de overhand zullen nemen (zoals zal blijken in de film, tot en met moordneigingen)
- En dan is nog de rol van water in dit verhaal. Water kan in film noir verschillende fluïde betekenissen aannemen, en staat in verband met gevoelens. Aan het begin van de film ontmoeten Julia en Patrick mekaar aan een rustige zee en alles lijkt peis en vree. In de volgende belangrijke scene ontsnapt Julia aan haar echtgenoot door weg te zwemmen tijdens een storm op zee. Water is ook de communicator tussen beiden wanneer Patrick de trouwring van Julia in het toilet vindt. Komisch en symbolisch is de scene in het verpleeghuis waar Patrick en een (met snor) vermomde Julia van het waterkraantje drinken, waarbij het water verrassend in het gezicht van Patrick spuit. Ten laatste is er nog de overlopende badkuip in het nieuwe huis van Julia. Dat laat vermoeden dat Patrick wel degelijk in da house is, want waar water is, is Patrick

Ondanks wat inhoudelijke vraagtekens dus toch een knap gemaakte visueel aantrekkelijke film met een prima score van Jerry Goldsmith trouwens. De finale is excellent, uit het boekje zoals het hoort qua spanningsopbouw. De figuur van Patrick is echter eigenlijk niet zo afschrikwekkend, eerder lachwekkend. Waardoor sommige scenes bijna een camp factor krijgen. Onbedoeld, maar ook dit element zorgt ervoor dat het niet saai wordt en steeds entertainend blijft.

Indertijd in de bioscoop gezien, en dat maakte genoeg indruk kennelijk dat het hele script me nog goed voor de geest stond nu - zo'n 33, 34 jaar later. Het is ook nogal een onderwerp natuurlijk, en waar in die tijd het nog niet zo duidelijk was dat zulke dingen dus echt gebeuren, nu is dat zowat dagelijks nieuws. Of het vaker voorkomt dan vroeger, ik twijfel daar nogal aan - dertig, veertig jaar geleden had je ook al overvolle blijf-van-mijn-lijf huizen, en dat gaat dus zo ongeveer precies over deze problematiek. En wat ik me ook nog herinner van mijn prille jeugd is die mevrouw die twee hoog in de volgende straat woonde, en waarvan mijn moeder zei dat ze teveel dronk. Maar van teveel drinken krijg je geen blauw oog.

Wat de film best goed doet is de problematiek in een verder nogal onbeladen thrillermotiefje te vatten - inclusief wat horrortrucjes met de handdoeken. Maar daar staat tegenover dat ik Bergin en Anderson eigenlijk gewoon knap slecht vind spelen - en ook dat hun karakters gewoon bar slecht zijn uitgewerkt. Alsof het echt geen moeite mocht kosten. En buiten dat en wellicht veel erger, het verhaal is prut. Te flauw, met teveel gaten en onwaarschijnlijkheid in het plot. Luie schrijvers, luie regie, luie productie. Gewoon een leuk smoeltje casten als heldin, dan vreet het volk het wel.

Over ons'Zjuul vanzelf geen kritiek, die is zoals altijd schattig, intelligent en mooi, met een heel eigen mix van stoere zelfredzaamheid en romantische klutziness, en dat alles terwijl er geen haartje uit model zit. Daar had de regie kennelijk wél tijd voor.