The Night Digger (1971)

Dit is een langzame film, die qua verhaal wel blijft boeien tot het einde, ondank wat krakkemikkigheden op dit gebied, het einde is een beetje onduidelijk bijvoorbeeld.
De hoofdrolspelers overtuigen: Patricia Neal is breekbaar en streng tegelijk, Pamela Brown overtuigd als blinde net genoeg maar als hulpbehoevende (pleeg)moeder beter en Nicholas Clay is meesterlijk. In het begin van de film zo onnozel, maar dat ie daar dingen mee voor elkaar krijgt is ook gelijk duidelijk... Later in de film kreeg ik als kijker nog met hem te doen ook nog toen hij spijt bleek te hebben van z'n nachtelijke acties. Enkele bijrollen zijn soms bijna karikaturaal, maar dat maakt het wel lekker Brits.
Ik vind het allemaal prachtig gefilmd: de verweerde kozijnen, het gebroken glas of de bijzondere spullen in de bedompte stoffige inrichting van wat ooit een chic huis geweest moet zijn. Hierbij voeren de kleuren bruin, geel en groen de boventoon.

Laat het maar aan Roald Dahl over om een sardonisch verhaal af te leveren over de invloed die de komst van de jonge, aantrekkelijke klusjesman Billy [Nicholas Clay] heeft op Maura [Patricia Neal], een ongehuwde vrouw van middelbare leeftijd die vrijwel haar hele leven heeft gezorgd voor haar blinde voogd Mrs Prince [Pamela Brown]. Wanneer Billy wordt ingehuurd door Mrs Clay ziet Maura in hem een mogelijkheid om voorgoed te ontsnappen aan haar liefdeloze bestaan, totdat ze ontdekt dat Billy er een nogal lugubere hobby op na houdt.

Scherp geschreven en goed geacteerde, aangenaam perverse thriller is weer iets anders dan Chitty Chitty Bang Bang (1968). Hoewel Dahl nooit meer een scenario voor een bioscoopfilm zou afleveren, toont hij aan wel degelijk in een ander medium dan TV te kunnen werken, ook al doet dit in veel opzichten denken aan een extra lange aflevering van Tales of the Unexpected. Maar dat lijkt me geen bezwaar.