The Picture of Dorian Gray (1945)

Zeer goede verfilming van het gelijknamige boek van Oscar Wilde. Had deze film ooit een keer op video opgenomen en deze vanavond weer eens bekeken. De weergave van het portret van Dorian Gray in kleur zorgde voor uitstekend horroreffecten, hoewel ik mij afvraag of we deze film wel een horrorfilm mogen noemen. Daarvoor vond ik hem toch niet heftig genoeg. Het acteerwerk van de acteurs was prima en de sfeer van de jaren negentig van de 19e eeuw werd prima weergegeven. Jammer is dat deze film niet ondertiteld was. Hoewel ik onlangs nog het boek gelezen heb, had ik er toch af en toe moeite mee het verhaal te volgen. Het upperclass Engels dat gesproken werd, was af en toe zeer moeilijk te volgen.

4,0*

Een matige verfilming. Als film misschien nog wel aardig, zeker voor degene die het boek niet kennen, maar als verfilming mist deze film de kracht dat het boek wel heeft. En dan laatste ze het beste stuk (het begin) even in 5 minuten gebeuren. Inderdaad een strikte verfilming, maar wel op een hele knullige manier. Het voelt alsof ze een script op lezen i.p.v. het echt zelf denken. Lord Henry was daar het ergste in. Wat een verschrikkelijk slechte interpretatie. Alsof hij alles van een kaartje oplepelde.

Dorian Gray opzich was nog wel leuk gecast, maar het was af en toe wel een emotieloze krant, zeg. En de hele romance met Sibyl (in een bar i.p.v. het theater) en dan de knullige voortzetting van dat gedeelte van het verhaal. Pff, af en toe was het wel erg matig.

De gehele film draait dan ook volledig op het verhaal, welke echt heel goed in elkaar steekt. Maar het beste deel daarvan (de hele levensvisie van met name Lord Henry) zat er dan weer niet in. Tja... Dan moet je het wel heel goed doen, wil je hier nog een goed cijfer uit halen.

Hoewel het uitgangspunt erg tot de verbeelding spreekt, slaagt de film er nauwelijks in om de verwachtingen in te lossen. Het komt allemaal te geforceerd over, alsof men het boek wou kopiëren in plaats van het verhaal tot leven te laten komen op film. Neem bijvoorbeeld de plotlijnen en personages die op een erg onnatuurlijke manier worden uitgewerkt. Ter illustratie: Over de metamorfose van Dorian wordt uitvoerig door anderen gespeculeerd, maar zelden krijg je echt iets te zien in beeld, waardoor het beoogde mysterie rond zijn persoon allerminst doeltreffend is. Daarnaast verschijnen sommige personages zonder enige vorm van inleiding ten tonele, iets dat alleen maar verwarrend werkt. En zo zijn er wel meer zaken... Het is eigenlijk de onkunde van de regisseur die van deze zogezegde klassieker een povere vertoning maakt. Gelukkig maakt de mooie fotografie een en ander goed.

The Picture of Dorian Gray is gebaseerd op het gelijknamige boek van Oscar Wilde en sprak mij qua verhaal in ieder geval erg aan. De uitwerking valt echt enigszins tegen.

Het klinkt allemaal erg mysterieus en onheilspellend, een man die qua uiterlijk jong blijft, terwijl zijn portret wel steeds ouder wordt. Helaas valt het in de praktijk met het mysterieuze wel mee. Het veranderingsproces wordt te weinig in beeld gebracht en er wordt een hoop gespeculeerd. De dialogen zijn niet allemaal even boeiend en het acteerwerk is soms ook wel wat dik aangezet. Het verhaal gaat verder iets teveel van de hak op de tak en daardoor komt niet alles even goed over.

Het laatste half uur is gelukkig wel iets beter en kent zowaar nog enige vorm van spanning. Overigens is het zwart-wit gebruik en de cameravoering hier best goed. Ook wel leuk om te ontdekken dat Angela Lansbury hierin meespeelt. Wat gaat zij al lang mee zeg. Ik dacht eerst even dat het qua tijd niet kon, maar dat had ik mis.

Ondanks mijn negatieve begin is dit ook weer niet de aller slechtste film en is het nog best wel onderhoudend, maar hier en daar is het best wel gedateerd en niet zo scherp en mysterieus als ik had gehoopt. Maar goed, zoiets kan nu eenmaal gebeuren.

2,5*

Een jongeman laat zich vereeuwigen op een schilderij. Hij zelf blijft door de jaren heen jeugdig, maar zijn portret veroudert wel ! Klinkt op zich leuk en het boek van Oscar Wilde zal best wel sfeervol en gewoonweg goed zijn, maar qua uitwerking valt deze film tegen. Werd nergens meegesleurd met Dorian Gray, laat staan dat de andere personage me konden boeien. Alleen dat gedoe rond dat schilderij zelf was wel geinig, maar de rest stelde me teleur.

Ik was al wel wat bekend met het verhaal, maar nu toch eindelijk de film gezien. De film is best wel mooi gedaan, en het was dan ook niet te verwonderen dat het voor cinematografie een Oscar won en voor art direction een nominatie. Het begin is mooi gedaan, al zijn de personages soms net iets te stijf in de hark moet ik toch zeggen. George Sanders trekt vooral de aandacht naar zich toe, terwijl de hoofdrol toch Hurd Hatfield (Dorian Gray) is. Al is dat deels te wijten aan de rol zelf. Bijrol Angela Lansbury is gelukkig nog een verfrissing.

Later wordt het te wispelturig, maar naar het einde toe komt dat gelukkig nog wel goed. Knap werk van het schilderij. Gezien het gebrek aan special effects om met het schilderij overweldigende ideeën te verwezelijken, kiest men vooral voor suggestie en de nodige shockmomenten. De muziek van vooral Chopin helpt de sfeer wel.

De film zelf had toch iets levendiger gemogen, al moet ik bekennen dat hierdoor de film eigenlijk wel z'n mysterie kent en een duister kantje krijgt. Een film die opvalt tussen de vele film-noirs van het moment.

In een ver verleden, tijdens mijn middelbare schooljaren, heb ik het beroemde boek van Oscar Wilde gelezen. Daar is mij vrijwel niets van bijgebleven. Nu ik voor het eerst een verfilming van het boek gezien heb, begrijp ik weer waarom dat is: het plot spreekt mij totaal niet aan. Het begin over de ontluikende liefde tussen Dorian en de zangeres Sybil is nog best leuk, maar vanaf het moment dat hij haar rücksichtlos aan de kant schuift, gaat het snel bergafwaarts met het verhaal.
Enig hoogtepunt: het leuke liedje “Good-bye, little yellow bird”, mooi gezongen door een lieftallige Angela Lansbury, die nog aan het begin van haar carrière stond. Mijn waardering geldt vooral haar aandeel in deze film. Fans van Donna Reed kunnen zich de moeite besparen, want deze schoonheid heeft niet meer dan een cameo-achtige bijrol.

The Picture of Dorian Gray is de verfilming van het boek van Oscar Wilde door regisseur Albert Lewin in 1945. De film is er goed en stijlvol gemaakt met schitterend vertolkingen van zo beetje de gehele cast. Het is dan ook niet raar dat de film in 1946 werd genomineerd voor 5 Oscars, waarvan hij er drie won. Waaronder één voor beste cinematografie en één voor Angela Lansbury als beste actrice in een bijrol. Echter neemt de film zichzelf ook veel te serieus en verwijst te vaak naar *kuch* "verfijnde kunst" hierdoor slaat algauw de verveling toe. Iets wat zeker voor de horror in de film dodelijk is. Zoals ik al aangaf was de cast zeer goed, echter was er één persoon die veel minder presteerde. En laat dat nu het tweede (en misschien wel grootste) probleem van de film zijn. Acteur Hurd Hatfield die de rol van Dorian Gray speelt overtuigd absoluut niet genoeg. Hij is te stoïcijns. De film is verre van slecht maar heeft te veel gebreken om te spreken een goede klassieker.

Een pittige film met een knappe script (Oscar Wilde !) wat zich o.a. uit in de prachtige manier waarop George Sanders giftig-cynische opvattingen over het huwelijk, de vrouw, de man, de samenleving enz.verkondigt.
Daarna ontplooit zich het mysterie in het verhaal, waarin hoogstens één horroreffect voorkomt.
Dorian blijft uiterlijk heel aantrekkelijk maar de boosheid schuilt in hem en verrot zijn ziel, en is het besluit dat al wie kwaad sticht en pijn veroorzaakt, toch één maal tot inkeer komt door wroeging en spijt en zichzelf straft ?
Verzorgde setting, het tijdsbeeld goed getekend en met uitstekende vertolkingen waarbij de piepjonge Angela Lansbury reeds erg opvalt.

Een nogal matige film. Het bronmateriaal lijkt wel een boeiend verhaal te zijn, maar dat komt er hier niet echt uit. Het verhaal weet nergens echt te boeien. De personages worden niet sterk uitgewerkt, waardoor je weinig binding met hen en met het verhaal krijgt. De dialogen lopen ook niet altijd even soepel en het acteerwerk is ook niet altijd even sterk. De scènes waarin het schilderij zelf voorkomt zijn wel de moeite waard en dat enkele van de scènes in kleur zijn gefilmd - in contrast met de zwart-wit beelden van de rest van de film - is wel een aardige vondst. Hier had waarschijnlijk meer ingezeten.