Gli Orrori del Castello di Norimberga (1972)

vrij vermakelijke film op sommige momenten maar het scenario is echt lachwekkend slecht

vooral het eerste halfuur is het echt ongewild lachen geblazen. het einde is ook volledig van de pot gerukt.

de film blijft natuurlijk stijlvol(het is niet voor niets een bava) maar dit is toch wel minder werk van hem 2*en een half

Wel een leuk filmpje, jammer dat de twee hoofdpersonen echt ongelofelijk dom zijn. Eventjes een geest oproepen in een donker kasteel? Er zit iemand achter je aan?... dan ren je natuurlijk naar het hoogste punt van het kasteel. Laten we de politie inspecteur doodleuk vertellen dat er geen moordenaar is, maar het gewoon een vloek is....wat gek dat hij ons niet gelooft
Zoals Jimbo al zij is de film wel stijlvol, en ondanks de stupiiteiten best vermakelijk

Een weinig spectaculaire opening voor deze hoogst macabere film. De te lange vliegtuigrit en de matige eerste aanraking met het kasteel doen weinig vermoeden van de gruwelen die nog gaan komen. Het is dan ook dat Mario Bava vanuit het niets de film opbouwt. Eerst door middel van zijn cinematografie waarbij hij het oude kasteel imponerend en klassiek gotisch doet opleven door middel van geweldig licht en dikke lagen rook.

Zorgvuldig wordt er een creepy sfeer opgebouwd om na een half uur groots uit te pakken. Zeer mooi vormgegeven moorden in combinatie met een beangstigende killer kenmerken dit meesterwerk. Het meest geslaagde is misschien nog wel het uiterst nare en unheimliche gevoel wat je als kijker constant blijft achtervolgen. Tot aan de slotakte wordt de film volgestopt met occulte zaken en sterke kippenvelopwekkende scènes. Eén van de beste gotische horrorfilms, één van Bava’s mooist vormgegeven films en daarmee een hoogtepunt uit diens oeuvre. Gli Orrori del Castello di Norimberga is niets minder dan een briljante en angstaanjagende film.

deze kan het dan wel niet tegen black sunday en sabbath opnemen. maar hij is in ieder geval beter dan a bay of blood en house of exorcisem. de sfeer zit weer eens goed het verhaal zelf kent toch weer een paar rare wendingen maar is verder goed. bava heeft toch toch weer een paar mooie beelden gemaakt vooral binnen in het kasteel. dit is een van zijn beste films.

Het verhaal is goed, de sfeer uitstekend. Helaas werken het acteerwerk en de soundtrack dit keer niet helemaal mee. Vond dat een beetje te mager. De moorden hadden ook wat bloederiger gekund. Maar toch genoten van de mooie opnamen in het kasteel en het verhaal dus.

Voorspelbare gothic. Maar als Cotten in beeld komt wordt het toch nog erg leuk. Meest opvallende rol die ik van hem gezien heb. Ook zitten er een paar prachtige achtervolgingscenes in, met sfeervol belichtte steegjes en interieurs.

Helaas is het einde weer wat flauw, en te kort

Sfeervolle locatie, sfeervolle scenes. Maar de soundtrack en het acteerwerk verpesten deze film. Erg jammer.

Mario Bava flikt het hem weer

Het is eigenlijk puur toevallig dat ik ooit met Mario Bava in contact ben gekomen. Zowel mijn broer als ik zijn fan van de groep Black Sabbath en lange tijd geleden kwamen we dan ook een gelijknamige film tegen. Toen meegepakt omdat het met de immer geweldige Boris Karloff was en omdat ik altijd wel benieuwd ben naar de origine van bandnamen of verwijzingen naar films. In ieder geval, de film beviel ons allebei en niet lang daarna vonden we deel 3, 4 en 5 in de Mario Bava collectie van Green Cow (waar Black Sabbath nummer 2 van is) dus pakten we die ook maar ineens mee. Gisteren de laatste van de reeks opgezet die we nog moesten zien en wederom weet Bava er weer een leuke film van te maken.

De enige film die eigenlijk enorm tegenviel was House of Exorcism maar dat kwam omdat de film helemaal verkloot is en dat er eigenlijk twee verschillende versies bestaan. Soit, dat heeft er op zich nu niet veel mee te maken. Al kreeg ik het toch even warm wanneer de oersaaie en totaal niet gepaste intro maar bleef duren. Ik verwachtte een horror film en kreeg een of andere promotiefilm voor een luchthaven. Niet echt wat ik hoopte maar gelukkig wordt het daarna een stuk beter. Vreemd eigenlijk want Baron Blood is een film die bol staat van de stomme acties die de hoofdpersonages doen en ook het verhaal zelf lijkt soms compleet op hol te slaan. Het is echter een geweldige sfeeropbouw die ervoor zorgt dat je blijft kijken en waardoor de film langzaamaan in je kleren kruipt. Bava lijkt als geen ander sfeer te kunnen benadrukken (in tegenstelling tot Dario Argento die enorm wordt geroemd maar geheel onterecht, dat terzijde) maar weet hiermee ook met alles weg te komen. Het oproepen van een geest om eens oog in oog te staan met een voorouder, als je wilt ontsnappen aan iemand vlucht je blijkbaar het beste naar het hoogste punt van het kasteel en nog zoveel meer. De film rammelt op veel manieren maar vervelen doet hij niet.

In Baron Blood is er naast de sfeerschepping ook sprake van een leuke cast. Elke Sommer viel me voor het eerst op in het voor de rest waardeloze A Shot in the Dark en nadien in het bovengenoemde House of Exorcism en elke keer was ze daar een genot om naar te kijken. Het blonde haar, de mooie ogen, ... Heerlijk! Let vooral ook op de verschillende outfits die Sommer gedurende de film aan heeft. Iedereen wisselt wel wat van kleren maar loopt toch meestal in het zelfde plunje rond maar zij heeft in elk shot wel iets anders aan. Wat me deze keer ook opviel is dat ze eigenlijk totaal niet kan acteren. In de vorige films dacht ik dat het niet aan haar lag maar zelfs met de beste wil ter wereld kun je je er niet van weerhouden om af en toe uit te barsten in lachen met één of andere stomme actie van Sommer. Maar toch weet ze er wederom mee weg te geraken, al was het wel op het nippertje. Ter hare verdediging, zelfs een veteraan acteur zoals Joseph Cotton komt af en toe lachwekkend over maar dat is voornamelijk door zijn personage. Wat het meest tot de verbeelding spreekt is hoe Becker, met zijn rolstoel, overal in het kasteel kan ronddwalen. Toegeven, uiteindelijk blijkt dat hij helemaal niet in een rolstoel zit maar dat neemt niet weg dat de rest van de personages het toch ook zouden moeten doorhebben. Met Nicoletta Elmi als de dochter van Hummel heeft Bava trouwens wel het meest irritantste kind ooit in de geschiedenis van de cinema weten te casten.

Vierde film die ik van Bava zie en de derde film die op een dikke voldoende kan rekenen. Bava weet als geen ander sfeer in beeld te brengen en de klungeligheid van Sommer en Cotton geven de film zowaar nog iets extra. Dat het verhaal rammelt en dat de cast over het algemeen slecht is, maakt niet veel uit want het is genieten. Ik heb me in ieder geval goed geamuseerd.

3.5*

De sfeer en setting was wel ok bij deze Bava. In het eerste deel wist deze film me wel te boeien, maar gaandeweg begon ik hem steeds saaier te vinden. Er had bv iets meer gore of moorden kunnen inzitten zodat je af en toe terug wakker schiet. Ook werden er dikwijls echt overgeacteerd en de personages kunnen soms ongelooflijk dom uit de hoek komen. Het scenario is soms zo onrealistisch. Je komt ook al vrij vlug te weten wie die baron Von Cleis is en dit hadden ze misschien iets langer kunnen verbergen. Hierdoor werd het einde wel echt voorspelbaar. Een leuke plottwist zoals Bava dat in 'reazione a catena' deed was hier misschien niet misplaatst. Wel aardig vond ik die scene waar een van de slachtoffers doorboord werd in een doodskist. Vond deze Bava soms wel aardig maar over de hele lijn slaagt ie bij mij maar heel nipt. 2,5*

In het horrorgenre zijn plotholes, onlogica en idiote uitgangspunten nogal gemeengoed - en dat is helemaal niet erg. Tot op zekere hoogte. Deze Orrori kwam op mij over als een hele hoop bijeengeraapte ideeën, zonder enige samenhang of de wil er écht iets van te maken. De jurkjes waarin Sommer elke keer komt opdraven zijn bespottelijk - tenminste in een film die niet draait om de haute couture aan de cote d'azur. Gelukkig had Bava wel een eersteklas cameraman, want de locatie wordt voorbeeldig gebruikt en puik in beeld gebracht. Verder was het Bava-onwaardig en met afstand zijn minste film van alle 9 die ik tot nu toe zag.

Lauwe Bava.

Stijlvol geschoten, maar de saaie en eentonige plot bezorgde me slechts weinig kijkplezier. Inhoudelijk is het een brak plaatje en de mooie lijst eromheen kon me daardoor nauwelijks bekoren. 5/10*

5 op de schaal van 10 vind ik toch net iets teveel.. 4/10*

Visueel vaak sterk en sfeervol, zoals een Bava betaamt, maar verhaaltechnisch is Baron Blood niet Bava's beste werk. De eerste paar scènes waarin de baron verschijnt zijn nog heerlijk mysterieus en creepy, maar vervolgens wordt zijn aanwezigheid niet altijd goed getimed en verliest de film aan spanning. Ook is de plot verder niet altijd even logisch en zelfs lachwekkend, maar dat hoort de liefhebber van de Italiaanse horror niet al te veel te storen.

3*

Een film die het vooral van diens visuele pracht moet hebben. Verhaaltechnisch heeft Baron Blood niet veel om het lijf. Ik heb de originele Italiaanse versie gezien op de erg mooi opgepoetste Arrow Video blu-ray release.

De baron ziet er vooral voor die tijd erg goed uit (de make-up). Verder gaat het ook qua "gore" net iets verder dan de gemiddelde tijdgenoot. Bava weet sommige moordscenes mooi uit te rekken tot "het moment" waarop er gedood word, zodat je soms bijna het idee krijgt echte gore scenes te zien.

De scenes met de baron zijn vaak sfeervol (vooral die ene in de mistige buitenlucht). Tof gedaan. Qua acteerwerk en goede verhaallijn heeft deze Bava wat minder om het lijf.

Een aardige Europeses horror die het goed kan doen bij de liefhebbers van gotische horrorfilms.

Verder heeft de film niet enorm veel te bieden t.o.v. Bava's andere werk.

Ik sluit me volledig aan bij de twee heren hierboven. Baron Blood is absoluut geen drama om te zien. De sfeer is geweldig. De plaatjes zijn misschien wel horror op z'n best. Het kasteel leent zich perfect als decor. Het probleem is vooral de baron en het erg slappe verhaal. Bij Black Sunday zat ik aan het beeld gekluisterd, terwijl ik bij deze film vooral gelukkig was wanneer de film afgelopen zou zijn. Het is doodzonde, want je herkent de hand van een meester. Bava maakt er wat moois van, maar verzuimt een goed verhaal te vertellen

Denk de enige Bava horror die ik nog niet had gezien en dat had vooral te maken met het feit dat ik toch even heb moeten zoeken om er eentje te vinden met ofwel ondertitels ofwel Engels gedubd. Het is uiteindelijk de Engelse dub geworden waarin ze met een Duits accent spreken (verhaal speelt zich af in Oostenrijk). Was een ziekte van de tijd zeker dat men dacht dat het zo authentieker overkwam. Ok het verhaal is vrij standaard en de personages niet bijzonder sterk. En hoewel niet de beste vond ik dit zeker een van de betere van Bava. De kills waren niet op het niveau van A Bay of Blood maar de sfeer en de opbouw een stuk intenser. Verder helpt de setting bijzonder goed mee, op en top gothic, duisternis en dichte mist. Is weer even geleden dat ik nog eens een goede in dit genre heb gezien.

baspls bewaar deze alvast voor de challenge

Waar kleurenmeester Mario Bava in de jaren '60 nog sfeervolle Gotische horror, Italiaanse avonturenfilms en vroege Gialli maakte werd vanaf de jaren '70 ineens een hippe eigentijdse setting de norm voor al zijn films. Bij de Giallo Bay of Blood werkte dit goed, maar verder voelen de Gotische sferen een beetje out-of-place in de funky 70s.

Baron Blood verteld het verhaal van Peter Kleist die afrijst naar Oostenrijk om het kasteel van zijn voorvaderen te bezoeken. Daar komt hij erachter dat hij afstamt van de beruchte Baron von Kleist die bekend stond om zijn martelmethoden en die volgens de legende door een heks vervloekt werd om terug te keren naar het rijk der levenden...

De film speelt zich af in Oostenrijk en zodoende spreekt iedereen in de Engelse dub met een Duits accent dat je aan films uit de jaren '30 doet denken. Soms vergeten ze ook ineens het Duitse accent of praten ze echt Duits waardoor het nogal rommelig overkomt. Wonder boven wonder wilde Joseph Cotten (Citizen Kane, The Third Man) de rol overnemen die Vincent Price had geweigerd.

De setting is werkelijk prachtig. Het kasteel Burg Kreuzenstein is uitermate geschikt voor de sfeervolle belichting van Bava en de sfeer is dan ook om te smullen in deze film. De muziek was vaak net iets te duidelijk een product van de jaren '70.

Audiovisueel is er niet zo gek veel mis met Baron Blood. Heerlijk sfeertje en lekker gotisch. Alleen de dialogen waren een beetje tenenkrommend en het plot nogal afgezaagd. "Hey, zullen we een toverspreuk op lezen om mijn moordzuchtige voorvader tot level te wekken?"... Aardig, maar kan niet tippen aan Black Sunday en Black Sabbath.

Nu te zien op ARTE TV in de Italiaanse versie met Duitse ondertiteling, in uitstekende beeldkwaliteit.

Vreselijk dat kind. Jammer van het concept, want dat is best interessant. Het is echter totaal niet spannend.

Niet zo goede film, wilde h’m zelfs afzetten. Nouja het is een ouwetje maar nergens spannend of leuk of aangenaam om te kijken, nee jammer weer.

Goed opgebouwd verhaal met twee sterke troeven, nl een gepaste onheilspellende sfeer en de prachtige locatie in en rond het kasteel. Het acteerwerk is degelijk, vooral Joseph Cotten en Elke Sommer zijn op dreef. De vluchtscènes met de mist en in de gangen van het kasteel zorgen wel voor de nodige spanning. Jammer van de wel heel gemakkelijke uitwerking van het slot die een beetje een teleurstellend gevoel geeft. 6/10

Tand des tijds slecht doorstaan.

Nergens spannend. En te primitief allemaal. Het bloed, en the kills.

Een gothic thriller gemengd met een horror film. Dit alles in Italiaanse stijl en gemaakt door Italo-horror grootmeester Mario Bava. Zijn hand is hier duidelijk in de zien. Prachtig kleuren gebruik. Enkele mooie shots, en goed gebruik gemaakt van het donker af en toe. Vooral in de scenes met de baron. Het grootste probleem voor mij is dat de film wat laat op gang komt en een beetje een dood middengedeelte heeft. Het valt bijna compleet stil. Hiervoor lag het tempo hoog na de introductie van Baron Blood. Ook het onderzoeken van het mysterie rondom de persoon van de baron. Ook de climax mag er zijn. Het mystieke en de horror wordt goed gemengd. En dan vergeet ik bijna de prachtige muziek van Stelvio Cipriani.