Gli Orrori del Castello di Norimberga (1972)

Een weinig spectaculaire opening voor deze hoogst macabere film. De te lange vliegtuigrit en de matige eerste aanraking met het kasteel doen weinig vermoeden van de gruwelen die nog gaan komen. Het is dan ook dat Mario Bava vanuit het niets de film opbouwt. Eerst door middel van zijn cinematografie waarbij hij het oude kasteel imponerend en klassiek gotisch doet opleven door middel van geweldig licht en dikke lagen rook.

Zorgvuldig wordt er een creepy sfeer opgebouwd om na een half uur groots uit te pakken. Zeer mooi vormgegeven moorden in combinatie met een beangstigende killer kenmerken dit meesterwerk. Het meest geslaagde is misschien nog wel het uiterst nare en unheimliche gevoel wat je als kijker constant blijft achtervolgen. Tot aan de slotakte wordt de film volgestopt met occulte zaken en sterke kippenvelopwekkende scènes. Eén van de beste gotische horrorfilms, één van Bava’s mooist vormgegeven films en daarmee een hoogtepunt uit diens oeuvre. Gli Orrori del Castello di Norimberga is niets minder dan een briljante en angstaanjagende film.

Mario Bava flikt het hem weer

Het is eigenlijk puur toevallig dat ik ooit met Mario Bava in contact ben gekomen. Zowel mijn broer als ik zijn fan van de groep Black Sabbath en lange tijd geleden kwamen we dan ook een gelijknamige film tegen. Toen meegepakt omdat het met de immer geweldige Boris Karloff was en omdat ik altijd wel benieuwd ben naar de origine van bandnamen of verwijzingen naar films. In ieder geval, de film beviel ons allebei en niet lang daarna vonden we deel 3, 4 en 5 in de Mario Bava collectie van Green Cow (waar Black Sabbath nummer 2 van is) dus pakten we die ook maar ineens mee. Gisteren de laatste van de reeks opgezet die we nog moesten zien en wederom weet Bava er weer een leuke film van te maken.

De enige film die eigenlijk enorm tegenviel was House of Exorcism maar dat kwam omdat de film helemaal verkloot is en dat er eigenlijk twee verschillende versies bestaan. Soit, dat heeft er op zich nu niet veel mee te maken. Al kreeg ik het toch even warm wanneer de oersaaie en totaal niet gepaste intro maar bleef duren. Ik verwachtte een horror film en kreeg een of andere promotiefilm voor een luchthaven. Niet echt wat ik hoopte maar gelukkig wordt het daarna een stuk beter. Vreemd eigenlijk want Baron Blood is een film die bol staat van de stomme acties die de hoofdpersonages doen en ook het verhaal zelf lijkt soms compleet op hol te slaan. Het is echter een geweldige sfeeropbouw die ervoor zorgt dat je blijft kijken en waardoor de film langzaamaan in je kleren kruipt. Bava lijkt als geen ander sfeer te kunnen benadrukken (in tegenstelling tot Dario Argento die enorm wordt geroemd maar geheel onterecht, dat terzijde) maar weet hiermee ook met alles weg te komen. Het oproepen van een geest om eens oog in oog te staan met een voorouder, als je wilt ontsnappen aan iemand vlucht je blijkbaar het beste naar het hoogste punt van het kasteel en nog zoveel meer. De film rammelt op veel manieren maar vervelen doet hij niet.

In Baron Blood is er naast de sfeerschepping ook sprake van een leuke cast. Elke Sommer viel me voor het eerst op in het voor de rest waardeloze A Shot in the Dark en nadien in het bovengenoemde House of Exorcism en elke keer was ze daar een genot om naar te kijken. Het blonde haar, de mooie ogen, ... Heerlijk! Let vooral ook op de verschillende outfits die Sommer gedurende de film aan heeft. Iedereen wisselt wel wat van kleren maar loopt toch meestal in het zelfde plunje rond maar zij heeft in elk shot wel iets anders aan. Wat me deze keer ook opviel is dat ze eigenlijk totaal niet kan acteren. In de vorige films dacht ik dat het niet aan haar lag maar zelfs met de beste wil ter wereld kun je je er niet van weerhouden om af en toe uit te barsten in lachen met één of andere stomme actie van Sommer. Maar toch weet ze er wederom mee weg te geraken, al was het wel op het nippertje. Ter hare verdediging, zelfs een veteraan acteur zoals Joseph Cotton komt af en toe lachwekkend over maar dat is voornamelijk door zijn personage. Wat het meest tot de verbeelding spreekt is hoe Becker, met zijn rolstoel, overal in het kasteel kan ronddwalen. Toegeven, uiteindelijk blijkt dat hij helemaal niet in een rolstoel zit maar dat neemt niet weg dat de rest van de personages het toch ook zouden moeten doorhebben. Met Nicoletta Elmi als de dochter van Hummel heeft Bava trouwens wel het meest irritantste kind ooit in de geschiedenis van de cinema weten te casten.

Vierde film die ik van Bava zie en de derde film die op een dikke voldoende kan rekenen. Bava weet als geen ander sfeer in beeld te brengen en de klungeligheid van Sommer en Cotton geven de film zowaar nog iets extra. Dat het verhaal rammelt en dat de cast over het algemeen slecht is, maakt niet veel uit want het is genieten. Ik heb me in ieder geval goed geamuseerd.

3.5*

Lauwe Bava.

Stijlvol geschoten, maar de saaie en eentonige plot bezorgde me slechts weinig kijkplezier. Inhoudelijk is het een brak plaatje en de mooie lijst eromheen kon me daardoor nauwelijks bekoren. 5/10*

Visueel vaak sterk en sfeervol, zoals een Bava betaamt, maar verhaaltechnisch is Baron Blood niet Bava's beste werk. De eerste paar scènes waarin de baron verschijnt zijn nog heerlijk mysterieus en creepy, maar vervolgens wordt zijn aanwezigheid niet altijd goed getimed en verliest de film aan spanning. Ook is de plot verder niet altijd even logisch en zelfs lachwekkend, maar dat hoort de liefhebber van de Italiaanse horror niet al te veel te storen.

3*

Een film die het vooral van diens visuele pracht moet hebben. Verhaaltechnisch heeft Baron Blood niet veel om het lijf. Ik heb de originele Italiaanse versie gezien op de erg mooi opgepoetste Arrow Video blu-ray release.

De baron ziet er vooral voor die tijd erg goed uit (de make-up). Verder gaat het ook qua "gore" net iets verder dan de gemiddelde tijdgenoot. Bava weet sommige moordscenes mooi uit te rekken tot "het moment" waarop er gedood word, zodat je soms bijna het idee krijgt echte gore scenes te zien.

De scenes met de baron zijn vaak sfeervol (vooral die ene in de mistige buitenlucht). Tof gedaan. Qua acteerwerk en goede verhaallijn heeft deze Bava wat minder om het lijf.

Een aardige Europeses horror die het goed kan doen bij de liefhebbers van gotische horrorfilms.

Verder heeft de film niet enorm veel te bieden t.o.v. Bava's andere werk.

Waar kleurenmeester Mario Bava in de jaren '60 nog sfeervolle Gotische horror, Italiaanse avonturenfilms en vroege Gialli maakte werd vanaf de jaren '70 ineens een hippe eigentijdse setting de norm voor al zijn films. Bij de Giallo Bay of Blood werkte dit goed, maar verder voelen de Gotische sferen een beetje out-of-place in de funky 70s.

Baron Blood verteld het verhaal van Peter Kleist die afrijst naar Oostenrijk om het kasteel van zijn voorvaderen te bezoeken. Daar komt hij erachter dat hij afstamt van de beruchte Baron von Kleist die bekend stond om zijn martelmethoden en die volgens de legende door een heks vervloekt werd om terug te keren naar het rijk der levenden...

De film speelt zich af in Oostenrijk en zodoende spreekt iedereen in de Engelse dub met een Duits accent dat je aan films uit de jaren '30 doet denken. Soms vergeten ze ook ineens het Duitse accent of praten ze echt Duits waardoor het nogal rommelig overkomt. Wonder boven wonder wilde Joseph Cotten (Citizen Kane, The Third Man) de rol overnemen die Vincent Price had geweigerd.

De setting is werkelijk prachtig. Het kasteel Burg Kreuzenstein is uitermate geschikt voor de sfeervolle belichting van Bava en de sfeer is dan ook om te smullen in deze film. De muziek was vaak net iets te duidelijk een product van de jaren '70.

Audiovisueel is er niet zo gek veel mis met Baron Blood. Heerlijk sfeertje en lekker gotisch. Alleen de dialogen waren een beetje tenenkrommend en het plot nogal afgezaagd. "Hey, zullen we een toverspreuk op lezen om mijn moordzuchtige voorvader tot level te wekken?"... Aardig, maar kan niet tippen aan Black Sunday en Black Sabbath.

Goed opgebouwd verhaal met twee sterke troeven, nl een gepaste onheilspellende sfeer en de prachtige locatie in en rond het kasteel. Het acteerwerk is degelijk, vooral Joseph Cotten en Elke Sommer zijn op dreef. De vluchtscènes met de mist en in de gangen van het kasteel zorgen wel voor de nodige spanning. Jammer van de wel heel gemakkelijke uitwerking van het slot die een beetje een teleurstellend gevoel geeft. 6/10

Een gothic thriller gemengd met een horror film. Dit alles in Italiaanse stijl en gemaakt door Italo-horror grootmeester Mario Bava. Zijn hand is hier duidelijk in de zien. Prachtig kleuren gebruik. Enkele mooie shots, en goed gebruik gemaakt van het donker af en toe. Vooral in de scenes met de baron. Het grootste probleem voor mij is dat de film wat laat op gang komt en een beetje een dood middengedeelte heeft. Het valt bijna compleet stil. Hiervoor lag het tempo hoog na de introductie van Baron Blood. Ook het onderzoeken van het mysterie rondom de persoon van de baron. Ook de climax mag er zijn. Het mystieke en de horror wordt goed gemengd. En dan vergeet ik bijna de prachtige muziek van Stelvio Cipriani.

De Amerikaanse student Peter Kleist reist naar Oostenrijk om zijn familiegeschiedenis te onderzoeken en belandt in het kasteel van zijn voorvader, de beruchte Baron Otto von Kleist, alias Baron Blood. Samen met Eva leest hij een oude incantatie voor die de vloek activeert en de sadistische baron uit de dood doet opstaan. Wat volgt is een grimmige jacht vol moord, paranoia en de poging om een vernietigende vloek ongedaan te maken.

"Gli Orrori del Castello di Norimberga" ook bekend als "Baron Blood" is een typisch Mario Bava-sprookje voor volwassenen: gothic, kleurrijk en doordrenkt van verval, maar ook soms een beetje onevenwichtig in logica. De film leeft vooral door Bava’s sfeervolle regie, het gotische decor en Joseph Cotten als sinistere aristocraat die de hele film een extra lugubere gravitas geeft. Het verhaal is eenvoudig, maar de combinatie van folklore, vervloeking en uitbundige beelden maakt het bijzonder effectief. Minder strak dan Bava’s beste werk, maar wel heerlijk macaber en stijlvol.

3,5/5 blijft na vierde herziening.