Rage in Heaven (1941)

Noirish Melodrama waarin de focus ligt op een driehoeksverhouding tussen Ingrid Bergman, echtgenoot Robert Montgomery en vriend George Sanders. Robert Montgomery heeft de eer om de ziekelijk jaloerse echtgenoot te spelen want hem in wezen heel antipathiek maakt. Van in het begin is het echter duidelijk dat het met medische zekerheid gaat om een gestoorde geest, waardoor hij in wezen ook slachtoffer is (van zijn eigen zielige toestand). In die zin kan je hem als redelijk kijker dan ook niets verwijten of toewensen, behalve therapie en een dwangbuis. De film valt uiteen in drie delen: intro met kennismaking tussen de drie, huwelijk, dood Montgomery en de nasleep. De wijze waarop Montgomery sterft is het omslagpunt in de film, en in feite identiek aan wat gebeurt met Gene Tierney in Leave Her To Heaven: kan enkel voortspruiten uit een echt zieke geest. Hoewel de verhaallijn van Rage In Heaven in se wel wat potentieel heeft om het spannend te maken, komt dit er nooit uit. Bepaalde gebeurtenissen worden ‘getelefoneerd’ - in dit geval neergeschreven in het dagboek van Montgomery - en er is ook nooit enige dubbelzinnigheid omtrent het zielige personage van Montgomery, de intro niet te na gekomen. Het einde van de film, wanneer Ingrid Bergman bewijsstuk nr 1 na de bevrijding van George Sanders - onterecht beschuldigd van moord - in de oceaan gooit, is totaal onrealistisch en helemaal niet nodig. Aan positieve kant bevat de film sfeervolle scenes in het landhuis van Robert Montgomery, wat compenseert voor de tekortkomingen.

Regisseur van dienst is W.S. Van Dyke die het overnam van een zieke Robert B. Sinclair. Na Van Dyke (die 14 dagen verlof had in de marine en verder geen tijd kon vrijmaken) zouden nog scenes hernomen worden met regisseur Richard Thorpe. Om maar te zeggen dat het productieproces niet bepaald van een leien dakje liep.

Geen slechte film maar zeker ook niet meer dan dat, weliswaar met acteerprestaties op niveau van enkele interessante namen.