Westward the Women (1951)

De lovende kritieken, hier en op IMDb ten spijt; ik vond het redelijk, maar nergens bijzonder. De typetjes liggen er allemaal te dik op om me er niet aan te storen. De harde momenten (dood en verderf) komen wel reëel over en brengen het niveau omhoog.

Taylor heb ik al beter gezien.

De trektocht met al zijn ontberingen leverde mooie momenten op, maar werden voor mij hinderlijk onderbroken door de acteurs die wat doorschoten in de momenten die ze kregen. Iets minimaler acteerwerk zou de film veel goeds hebben gebracht.

Redelijk origineel gegeven als uitgangspunt voor deze western. Een gegeven dat teruggrijpt op de historische situatie, ten tijde van het Wilde Westen, van een tekort aan vrouwen op de westkust van Noord Amerika. Uiteraard bewerkt in een eigen verhaal van de regisseur. De western is mooi uitgewerkt en wordt vlot verteld/vertoond. Een paar situaties tussen mannen en vrouwen, of tussen vrouwen onderling, reacties van vrouwen, zijn inderdaad wat stereotiep; maar misschien ook wel te verwachten onder dergelijke omstandigheden. Inderdaad een aantal grappen tussendoor; zoals: bij de zoekopdracht van Buck aan Ito bestonden al enige vermoedens over de uitslag daarvan..., het hondje is hier al eerder genoemd, schietkunsten en -lessen. Een aangenaam geheel om naar te kijken.

Western met een heel bijzondere "lading"...

Begint knap met de uiteenzetting van het ganse, ongewone project, de "ronseling" van de vrouwen en ontplooit zich dan verder in een avontuurlijk, nagenoeg episch gebeuren.

Niet dat het altijd hoge toppen scheert, want er zijn toch ook wel zwakkere momenten, maar het blijft gevarieerd en houdt de spanning gaande.

Enkele sterke vertolkingen waarbij ik persoonlijk vooral John McIntire citeer maar ook Denise Darcel is knap terwijl Hope Emerson vaak voor de komisch-energieke vrolijke noot zorgt.

De westerndecors kwamen behoorlijk echt over in een western die qua inhoud in het genre toch wel apart is.

Westernlovers mogen dit inderdaad niet missen.

Goede western over een pionier op het gebied van relatiebemiddeling. Buiten het bijzondere uitgangspunt is Westward the Women ook mooi geschoten en kent een paar fijne acteurs. Met name Hope Emerson en Taylor springen er uit, en Darcel was leuk als kokette Française.

Hoewel moderne feministen de film nu helemaal de grond in zouden twitteren valt WtW op doordat vrouwen als sterk worden geportretteerd (wel vanwege de verleiding van het huwelijk maar soit), zeker in vergelijking met veel tijdgenoten. Neemt niet weg dat sommige scenes nu wel wat lachwekkend overkomen- na de helse reis storten de stoere vrouwen zich op een kar met mooie stofjes en kleren- of zelfs schokkend, zoals de afranseling met de zweep (wat het slachtoffer ook nog eens niet belet volledig te vallen voor haar beul).

Opvallend trouwens dat de poster meldt dat hij 200 vrouwen leidde, het waren er volgens mij 140 (die bovendien lang niet allemaal aankwamen)

In Westward the Women is de hoofdrol weliswaar voor de stoere Rod Taylor weggelegd, maar zijn het met name de vrouwen die hun mannetje staan. Vrouwen in westerns. Ze komen er meestel bekaaid af. Het zijn wezens die in de gemiddelde western de stoere held om de hals vliegen en wier rol het verder is om de mannelijke held niet tot last te zijn. Hoewel ook in deze film het uiteindelijke doel van de vrouwen is om een man om de hals te vliegen, moeten ze eerst op de plek zien te geraken waar die mannen zich bevinden.

Daartoe ondernemen ze onder leiding van Taylor een gevaarlijke reis van Chicago naar Californië. Een reis per huifkar. Een reis door onherbergzaam gebied. Een reis door indianengebied. Een reis die slachtoffers zal eisen. Een reis waar menig man hartelijk voor zou bedanken. Deze vrouwen niet. Westward the Women is een film waarin vrouwen paardrijden, schieten, vies worden en heel hard 'Yihaa' roepen.

De pioniersgeest van de vrouwen is sterk. Ze lijden wat af. Zoals de mannelijke pioniers die jaren eerder westwaarts togen dat ook deden. Boeiend om te zien hoe de vrouwen hun muilezels over gevaarlijk terrein leiden. Of hoe ze zich tegen een aanval van indianen teweer stellen. Aangenaam kijkwerk dat niet echt heel spannend is maar prima vermaakt. Het is bovendien erg leuk om de onderlinge groepsdynamiek te observeren. Vriendschappen ontstaan. Vetes worden geboren.

Maar hoe hard en stoer de vrouwen ook zijn, het blijven vrouwen met een kritisch oog voor de esthetica. “Do you ever... shave? You always look so dirty” zegt een vrouw tegen Taylor die er verder maar niet op reageert. Op een bepaald moment zegt hij echter wel het volgende: “There's two things in this world that scare me, and a good woman is both”. Ja, die Rod Taylor heeft er kijk op. Westward the Women is niet heel erg spannend, maar biedt wel leuk vermaak.