Jingi no Hakaba (1975)

De twee boven mij zijn wel heel positief zo positief ben ik niet, maar het was een best aardige B-film.

Er komen natuurlijk wel wat clichés om de hoek kijken, maar door het vlotte camerawerk en de leuke actie momenten is het best genieten allemaal.

Alleen had het wel een stukje korter gemogen, het verhaal was flinterdun en had makkelijk in 90 minuten verteld kunnen worden.

Toch 3 sterren voor deze geinige B-film.

Vreselijke film.

Ik begrijp echt niet waar Fukasaku z'n reputatie vandaan haalt. Stylistisch heeft het veel weg van een filmstudent die niet goed opgelet heeft in de les. Qua timing, flair en esthetiek is het werkelijk nul, niks, nada. Het belachelijke gezwier met de camera is slechter dan de vechtscenes in Blade, de kleurfilters zijn mat en passieloos in gebruik en van framing heeft de beste man ook nog nooit gehoord blijkbaar. Van muziek is er amper sprake, wel van lawaai. Veel lawaai. Zomaar hier en daar wat boven de film gegooid.

Het Yakuza verhaaltje is droog en saai verteld. Het begint met het ophemelen van Rikio als erg slimme kerel, waarna je hem de hele film de meest idiote en stopzinnige dingen ziet uithalen.

0.5*, gewoon beneden alle pijl. Zielige film.

PS: ik heb een versie van 93 minuten gezien, kan me niet indenken dat dit zich zou rekken tot 120+ minuten.

Levendige maar tegelijkertijd erg rommelige misdaadfilm over Rikio Ishikawa, een jonge en brutale crimineel die in het Tokio van 1946 zijn intrede doet in de yakuza-wereld. Plot en personages zijn boeiend genoeg, maar de visuele stijl die hier wordt gehanteerd werkt al snel op de zenuwen. Met het extreem schokkerige camerawerk was regisseur Kinji Fukasaku zijn tijd in ieder geval ver vooruit. Maar of dat een aanbeveling is...