The Man Who Wasn't There (2001)

Typische Coen Brothers film met een noir sausje eroverheen. Weer een bizar verhaaltje waarbij de hoofdpersoon in benarde situaties komt die voor de juiste humor zorgen. Sowieso heeft de film een mooie cast waarin Thornton zijn hoofdrol sterk neerzet. Prachtige beelden ook die het zwart-wit gebruik zeker rechtvaardigen. Ik heb er in ieder geval van genoten.

Bij mij schiet het ook een beetje alle kanten uit bij die Coen's. Gelukkig toont dit eigenlijk maar weinig gelijkenissen met iets als The Big Lebowski, want waar die film grossierde in puberale humor en irritant geschmier, is de humor hier gortdroog en dikwijls wat subtieler. Dat weet ik al véél beter te appreciëren. Ook vooral dankzij een briljante BIlly Bob Thornton, die hier excelleert in zijn personage van indolente apaat. Eigenlijk is de film één grote ophoping van ellende, maar omdat de hoofdpersoon alles zó stoïcijns ondergaat voelt het nooit zo aan. Het is dan vaak ook niet echt van die 'haha, ik lig in een deuk' humor, het is veeleer de algehele situatie en de immer toenemende malaise die gewoonweg hilarisch is als je er even bij stilstaat.

Helaas had ik dan kennelijk weer een kleurenversie op de kop getikt, want ik kan me inbeelden dat de oorspronkelijke zwart-wit stijl meer authenticiteit heeft. Eén van de redenen waarom ik het vooralsnog op een ruime 3,5* hou, de andere reden heeft betrekking tot het einde, welke ik een tikkeltje aan de veilige kant vond. Evenals de aanloop ernaar.

Een Coen-film is altijd bijzonder te noemen, goed of niet. Dat speciale sfeertje zit ook zeker hierin. De jaren '50-setting, het zwart/wit, het noir-gevoel, de narratie, de traagheid, het emotieloze. Met name de laatste 2 dingen keren zich tegen de film. Waar je in het begin nog getriggerd bent door het extreme timide zijn van Thornton, wordt het uiteindelijk vervelend.

Er zitten genoeg grinnikmomenten in en de humor wordt subtiel gebracht. Het verhaal verloopt rustig met wederom subtiele afslagen. Het is allemaal erg clean en netjes geschoten. Spannend, mysterieus of echt dramatisch wordt het nergens. Halverwege wordt het zelfs saai, maar naar het einde toe weer een subtiel twistje. Ik weet het niet. Het ziet er goed uit, maar komt niet binnen. Bij het rollen van de aftiteling haalde ik mijn schouders op, wellicht zegt dat dan genoeg. Hij zal bij mij niet blijven hangen.

Een sfeervolle film, waarin de hand van de broers Coen duidelijk terug te zien is. De film begint best sterk, met enkele aardige plotwendingen. Na verloop van tijd zakt het wat in en wordt het wat minder interessant. De film is niet al te memorabel, maar ook zeker niet slecht.

Inderdaad, deze film heeft zo van die kenmerken die bijna louter aan Coen toe te schrijven zijn. Erg sfeervolle film ook, niet alleen omwille van die donkere bruine zwartwit filter, maar ook door de personages en het plot dat diverse wendingen aanneemt.

Prima setting met die fifties vibe, in dit geval alles behalve Barbie-achtig kleurrijk, integendeel zelfs. Groezelige sfeer en duistere zaakjes beheersen de film. En Ed is de spil van dit alles, tegen wil en dank, want hijzelf is eigenlijk een saaie failure, ambitie- en kleurloos. Prima neergezet door Thornton overigens.

Maar ook Gandolfini, Badalucco en Polito spelen sterk, die laatste twee haast karikaturaal, maar hun flair en het algemene plot maken er een vermakelijk spektakel van. Vooral het eerste uur is bijzonder sterk, maar het algemene niveau blijft aan door heen de film. Prima vibe met het film noir genre. Fijn!

Cinematografisch misschien sterk, verder veel plotwendingen, met een fiasco als eind... Natuurlijk zo onrealistisch als wat en ook zonder moraal... Nooit meer zien want na afloop een kater....

Een zwijgzame kapper die een verhaal vertelt? Met een keuvelde filmnoir-achtige voice-over vertelt het over een voorspelbaar maar gezellig verhaaltje van louche investeringszaakjes, chantage en moord Alles in comfortable zwart-witfotografie. Het plot is dat van een op film noir-twisters geïnspireerde met veel gin, sigaretten en overspel, waarin de juiste man wordt veroordeeld voor de verkeerde misdaad. Weinig verheffend en als er al spanning was, wordt deze opgeheven doordat de film in veel te rustig tempo verloopt. De film brengt je dan ook eerder in een meditatieve toestand. Billy Bob Thornton had weinig dialoog, James Gandolfini doet niet veel meer dan wat hij in de ‘Sopranos’ deed maar of het het acteren of gewoon de film was... ? Echt overtuigd was deze film echter nergens. De overige castleden zijn gezichten die je in zo beetje elke Coen-film ziet langs komen, waaronder natuurlijk actrice Frances McDormand die getrouwd is met Joel Coen. Uiteindelijk is het allemaal op het middelmatige af en kruipt sloom naar zijn einde.