Boudu Sauvé des Eaux (1932)

De film begon zeer sterk.
Een paar zeer goede scènes zoals; Wanneer de zwerver zijn hond kwijt is en het verteld tegen een politieagent en de politieagent geen aandacht voor hem heeft. Maar als even later een vrouw langs komt die haar hond kwijt is die heel veel geld waard is en om hulp vraagt helpt iedereen snel mee.
En als de zwerver na een deur te hebben opgehouden voor een rijke meneer maar besluit de rijke man geld te geven want hij duurt wel erg lang voor dat hij geld gevonden heeft.
Maar als de zwerver terecht komt bij de boekenverkoper, dan krijgt de film een wat minder niveau. De zwerver wordt steeds meer een soort “Charlie Chaplin” type, en de film lijkt dan ook niet helemaal meer te weten waar het heen wil. Dus dan wint de zwerver maar de loterij en gaat die trouwen. Dit kwam nogal gehaast over.

Een hier en daar zeer aardige film, maar er zaten helaas ook een paar mindere stukken in.
3.24 sterren.

Ik ben bang dat ik deze film niet dezelfde klassiekerstatus kan geven die anderen hem wel geven. Ik zag waarschijnlijk een andere film dan de meeste filmliefhebbers.

Boudu is op zijn tijd wel leuk, maar hij wordt nergens echt grappig of ontroerend. Het clochardzijn wordt door het figuur Boudu gewoonweg belachelijk gemaakt. Hij loopt de hele film rond alsof hij 6 flessen wijn heeft weggewerkt en mompelt meer dan dat hij praat.

Jammer, na Toni weet ik dat Jean Renoir veel meer kan, maar dit was het gewoon net niet!

2,5*

"Liever arm en vrij dan rijk en opgesloten" is zowat het hoofdthema van de film en dat werd, naar het schijnt, in volle crisisperiode, begin jaren 30, met werkloosheid en armoede tot gevolg, niet bepaald gesmaakt. Pas jaren later werd deze film aanzien als een meesterwerkje.

En dat is het eigenlijk ook want Renoir legt ook op zeer gevatte wijze meerdere kortzichtigheden van de bourgeoisie bloot, de oppervlakkigheden en de wispelturigheidjes van het kleine menske, zijn hypocrisie...

Cineast kon beroep doen op een schitterende Michel Simon, die zijn rol op een werkelijk onevenaarbare wijze vertolkt.

Jean Renoir maakt met deze Boudu een satirische komedie over het leven van een zwerver, genaamd Boudu. Het uitgangspunt vond ik in ieder geval erg goed. Een rijke aristocratische familie, krijgt ineens een zwerver in huis en weet niet goed hoe ze moeten omgaan met hem en de situatie en omgekeerd geldt eigenlijk hetzelfde.

Michel Simon speelt de rol van Boudu naar behoren. Er zitten zeker wel wat komische momenten in, maar het is niet dat ik echt heb moeten lachen. Wel wordt de bourgeoisie op een leuke manier te kijk gezet, iets wat doet denken aan het werk van Buñuel, die dat in sommige van zijn films, ook op fraaie wijze deed. Renoir brengt het allemaal prima in beeld en zeker voor een film van deze leeftijd, ziet het er allemaal goed uit.

Het concept is leuk, de film onderhoudend, maar een meesterwerk, of iets dat daarbij enigszins in de buurt komt, zie ik er zeker niet in.

3,0*

Jean Renoir brengt een clash in beeld tussen de gegoede burgerij en een sloeberige zwerver (Boudu) die door de man des huizes wordt opgepikt. Wat een heldendaad van hem jawel! En het mooie is nog dat Boudu eventjes mag logeren in het huis. Hij is echter ongemanierd en lomp en dat werkt vooral op de zenuwen van mevrouw en de dienstmeid. Enfin, het verloopt verder wel grappig en okee. Maar een meesterwerk is het niet, daarvoor is het allemaal te eenvoudig en de film zelf komt continu wat houterig over.

Satire waarin de bourgeoisie op de hak wordt genomen. Michel Simon schittert als clochard Boudu die het leven wordt gered door boekenhandelaar Charles Granval, die er met zijn frigide vrouw en wulpse meid een soort menage à trois op nahoudt. Simon speelt zo goed, dat je als kijker echt een afkeer krijgt van diens gedrag en vieze, onverzorgde uiterlijk. De tegenstelling tussen de dwarse outcast Simon en het hypocriete - maar ook niet onverdienstelijke - op uiterlijk gerichte burgerlijk milieu is de motor van deze film. Qua thema en uitwerking met onderliggende bijtende humor had dit even goed een film kunnen zijn van tijdgenoot Luis Bunuel, zoals reeds vermeld op het forum.

Boudu Sauvé Des Eaux start met een prelude waarin wordt verwezen naar de Grieks-Romeinse mythologische figuur Priapus, de wellustige vruchtbaarheidsgod, onder begeleiding van een riedel op dwarsfluit. Een gelijkaardige insteek zien we ook opduiken in Renoir’s latere Le Déjeuner sur l'Herbe (1959) , dus blijkbaar een thema dat hem toch na aan het hart lag. Met deze prelude wordt meteen ook de onderliggende erotische toon gezet. Eros of LIefde, of het gebrek eraan, is wat de personages drijft in of uit mekaars armen, binnen en buiten het burgerlijk milieu, tot de schitterend ambigue finale toe. Misschien geen meesterwerk maar wel een meesterlijk en zeer genietbaar werkje.