Skepp till Indialand (1947)

Aardige vroege Bergman, die al een tijd op mijn watchlist stond vanwege de on-Bergmaniaanse titel en bijbehorende exotische vergezichten. Grappig genoeg is dat juist waar de hoofdrolspelers ook naar verlangen, de wereld zien, loskomen van je omgeving, in een tijd dat reizen nog iets voor de happy few was.

Het conflict tussen vader en zoon is vrij goed uitgewerkt met één geweldige scène als vader Blom de luchttoevoer van de zoon op zich neemt. Dat hij op een gegeven moment stopt met pompen kwam niet bepaald als een verrassing, maar die scene werd zo knap opgebouwd dat hij daarmee toch spannend was. Ook Anna Lindahl overtuigt trouwens als de gekwetste moeder. De relatie tussen Johannes en Sally kwam niet helemaal uit de verf, en al intrigeerde Sally wel, zingen kon ze niet. Wat er in de periode dat Johannes weg was met Sally gebeurde waardoor ze zo verbitterd raakte wordt niet expliciet verteld, maar ik kan me voorstellen dat zeven jaar wachten wat te veel van het goede was.

Best een goede film van Bergman waarin de regisseur weer veel fijns laat zien bij doorgaans een

ultra fraai clair-obscur en waarbij meerdere scenes ook profiteren van de uitmuntende cameravoering.

De sfeer is af en toe idyllisch te noemen al overheersen natuurlijk de dramatische intermenselijke verwikkelingen. De reeds genoemde bepaald wrede scene denkelijk het visueel-effectieve hoogtepunt

van de film.

De vertelling met goed acteerwerk ook, is trefzeker en uitgebalanceerd, en hield bij mij in ieder

geval de aandacht moeiteloos vast. Misschien niet een film met urgentie die blijkens het geringe

aantal stemmen kennelijk daarom onder de radar is gebleven, maar vond ik dit vooral visueel een

film van Bergman die niet onder doet voor veel van zijn andere films. Een stiekem juweeltje...