The Madness of King George (1994)

Redelijke film waarin de geestelijke toestand van Koning George de aanleiding is tot vele intriges. De mix van drama en comedie werkt niet altijd even goed hier waardoor het geheel soms wat onevenwichtig is. Ondanks de redelijk mooie aankleding en een goeie hoofdrol vanNigel Hawthorne niet altijd even onderhoudend.

Aardig waargebeurd kostuumdrama (met een komische ondertoon) over het leven van de aparte Engelse koning George III, die inmiddels al honderden keren is vertoond op de televisiezender AMC. Maar omdat ik deze film nog nooit heb gezien, heb ik hem mooi even bekeken op deze televisiezender.

Ondanks dat het maffe verhaal interessant en boeiend is en er hier en daar wat te glimlachen valt, moet deze film het vooral hebben van de dialogen (niet altijd even interessant) en natuurlijk van de fraaie locaties, decors, kostuums en pruiken. Dus visueel ziet het er allemaal fraai uit. De rol van koning George III wordt overigens goed en overtuigend vertolkt door Nigel Hawthorne en ook Helen Mirren in de rol van Queen Charlotte laat van zich horen, hoewel het zeker niet haar sterkste rol is in een film en haar rol is ook wat beperkt. Wat voor mij ook enigszins plezierig was om deze film te bekijken, was het meespelen van Amanda Donohoe (in de rol van Lady Pembroke) die ik vroeger altijd een mooie vrouw vond (met name van haar rol in de voor de rest matige film "Castaway (1986)" heb ik genoten). Hier en daar is de film wel wat saai en misschien ook wel langdradig.

Hoewel ik het zeker geen hoogstaande film vond, heb ik me er wel aardig mee vermaakt en keek hij opzicht ook wel lekker weg.

P.S. de rol van Ian Holm als Willis, was ook zeer verdienstelijk.

The Madness of King George is een mooie film die gaat over Koning George III en in het bijzonder over zijn slechte mentale gezondheid. In de film miste ik wat spannende elementen, waardoor ik ook niet nieuwsgierig werd naar het vervolg van de film. Hoewel ik het geen hoogstaande film vond, heb ik hem wel vermaakt tijdens het kijken van de film.

“It’s what you’re paid for: smile and wave!”

Bewerking van het toneelstuk 'The madness of George III' (1991) waarin men start wanneer hij al meer dan 30 jaar aan het bewind is. In 1788, vijf jaar na de onafhankelijkheid van Amerika, werd koning George III ernstig ziek, naar men vermoedt porfyrie. In die tijd was deze ziekte nog niet bekend en men dacht aan krankzinnigheid. In 1810 door de grote schok van de dood van zijn jongste dochter Amalia werd zijn toch al slechte (geestelijke) gezondheid ernstig achteruit en zou er nooit meer van herstellen. De optredens zijn zeer goed, maar de film worstelt om los te komen van het toneelstuk want niet goed lukt. Daardoor zie je toch regelmatig de paleisbewoners in en uit een kamer lopen. Film had een goede balans tussen drama en komedie. Maar tja het doet eigenlijk niet veel meer of minder dan wat de titel zeg; Het tonen van het gedrag van een koning die steeds irrationeler werd. Visueel netjes (niet al te opvallend) zoals je dat vaak ook ziet in BBC-productie (en dat terwijl dit het niet is!) Het interessantste was de kijk op verouderde behandelingen voor geestelijke gezondheid maar er was te veel poespas om niets.

Aardige film, een beetje in de stijl van het latere The King's Speech, maar dan wel iets minder onbenullig. Het zijn toch wel een stel rare snuiters bij elkaar, die leden van het Britse koningshuis.

Hawthorne is prima als de gekke koning, zijn luie zoon lijkt met zijn onnozele hoofd zo weggelopen uit Blackadder, geldt trouwens ook voor Pitt the Younger, die met name de eerste helft alles van ultradroog commentaar voorziet. De verzorgde aankleding valt verder op, en er is veelal gefilmd op historische locaties. Het verhaal deed me verder niet zoveel.

Verdienstelijk debuut voor regisseur Hytner, die hierna nog een paar films zou maken maar zich toch vooral weer richtte op het theater.

Middelmatig.

De film begint goed. Tof, beetje flauw, maar ik kan de satire best smaken. Het Brits koningshuis is natuurlijk een goudmijn om uit te delven. Genoeg typetjes, schandalen, etc. George de Derde was dus een beetje gek. Dat levert aanvankelijke best toffe cinema op.

Nadien wordt de toon toch iets serieuzer. George wordt een klein beetje vermenselijkt. Het maakt de film niet interessanter. De rol van de zoon, matig vertolkt door Rupert Everett, is niet echt interessant en ook enkele andere bekende namen à la Helen Mirren komen er eerder bekaaid van af. De film wordt iets te luidruchtig en druk, terwijl de toon er niet helemaal naar is.

2,5