Visions (2015)

Wat een prul.

Qua plot neigt de film sterk naar A l'Intérieur inderdaad, al zitten we dan hier meer in premonition-modus. Maar da's puur kijkende naar het verhaal, want deze Visions is een stuk softer en braver dan het Franse meesterwerkje.

Dat Greutert geen geweldig regisseur is, is uiteraard niks nieuws, maar met z'n wij-willen-ook-in-films-spelen TV castje en flauw jengelig zwangerschapsplotje zit hij toch écht op een dood spoor. Fisher is oersaai, Parsons een complete miscast (compleet overbodig personage ook) en Longoria ... njah, die heeft haar rol allicht ook niet uit weelde aangenomen.

Nergens is het spannend, eng of zelfs maar een beetje enerverend. Het kabbelt gewoon langzaam voort, de uitvoering is pover en de twist (als we het dat al mogen noemen) bedroevend. Mnee, dit was het niet.

1.0*

Erg voorspelbare horror, dat vrij weinig te bieden heeft op wat goedkope scares na. En toegeven, ik vond het einde nog niet eens zo slecht, al is het nodige gejat van A L'Interieur, 1 van mijn favoriete horrorfilms.. Maar tot dat slot heb je jezelf wel ruim weer een uur door ''boehoe ik zie en hoor dingen en niemand gelooft mij'' gezeur moeten sleuren. Ben er wel een beetje klaar mee. Wel geinig dat Jim Parsons en Gillian Jacobs een rol spelen, van The Big Bang Theory en Community, 2 series die ik graag zie. Maar zeker Parsons heeft maar een overbodige, inwisselbare rol. Hij zal wel erbij genomen zijn om de film wat bekendheid te geven.

2,5*

Zwak, slap en saai.

In het begin denk je nog dat dit wel wat kan worden maar al heel snel verslapte mijn aandacht door het onozel zwanger gillend wicht die nergens wist te overtuigen maar des te meer irriteerde.

Stel je het volgende voor. Het jonge koppel Eveleigh (Isla Fisher) en David (Anson Mouth) trekken naar de boerenbuiten om er een landelijke wijngaard te onderhouden (iets wat ze al jaren van droomden) en ook om het hectische leven te ontvluchten na een tragisch auto-ongeluk waarin Eveleigh betrokken was. Voeg daaraan toe dat het gebouw van deze wijngaard een verleden kent, Eveleigh hoogzwanger is en langzamerhand meer last begint te krijgen van visioenen. En tenslotte is er ook nog de befaamde wijn-recensente Helena (Joanna Cassidy) die Eveleigh in trance betrapt in haar slaapkamer terwijl deze een soortement bezweringen uitkraamt. Mijn eerste gedachte was dat ik naar de zoveelste variant van “Rosemary’s baby” aan het kijken was. Terstond leken alle omstaanders en aanverwanten verdacht. Zelfs echtgenoot David zat volgens mij in het complot om één of andere satanische rite te starten met zijn vrouw als hulpeloos slachtoffer.

Geloof me vrij, ik zat er volledig naast wat deze film betreft. De uiteindelijk ontknoping was compleet het tegenovergestelde van wat ik verwachtte. Misschien is er een glimp van originaliteit, de aanloop naar deze ontknoping is het allesbehalve. Het volledige gamma van verschijnselen die voorkomen in films met een bezeten huis, passeren hier. Verwacht je dus aan verschijnende en verdwijnende voorwerpen, uit zichzelf verplaatsende objecten, ontploffende wijnflessen en bloederige handafdrukken. Natuurlijk blijken deze paranormale gebeurtenissen in rook op te gaan nadat Eveleigh paniekerig haar verhaal doet, waardoor al snel de conclusie wordt getrokken dat haar hormonenspiegel haar parten begint te spelen en dat het innemen van antidepressiva noodzakelijk is. Isla Fisher heeft dus haar handen vol met angstig rondkijken en constant gillend door het decor te lopen. En natuurlijk is er weer niemand die haar gelooft.

Uiteraard kwam geen enkele acteur of actrice mij bekend voor. Niet moeilijk, daar ik een totale onbenul ben als het over televisiereeksen gaat. De enige die me bekend voorkwam waren Isla “Now you see me” Fisher en Joanna Cassidy. Niet dat de vertolkingen zo erbarmelijk slecht waren. Maar echt indrukwekkend was het nu ook weer niet. Eigenlijk kwam het over als doorsnee en eendimensionaal. Raar maar waar, de vastgoedmakelaar vond ik nog het schitterendste met zijn sarcastische ondertoon en commentaar nadat hij de geschiedenis van de wijngaard heeft doorgespit op zoek naar eventuele dramatische voorvallen in het verleden.

Laat jezelf ook niet misleiden door de filmposter. Die ziet er spookachtiger uit dan de film zelf. Ik zou het ook niet bepaald bestempelen als horror. Het is eerder een paranormale thriller die men perfect zou kunnen gebruiken als episode van de “X-files”. De schaarse schrikmomenten zijn niet bijster origineel en worden enkel angstaanjagend door het gebruik van luide geluidseffecten. Voor mij was “Visions” een matige film. Niet slecht en ook niet goed. Het zoveelste eindproduct dat voortborduurt op gekende elementen. Een film zoals ze tegenwoordig aan de lopende band worden gemaakt.

2*

Kevin greutert heeft het idee dat hij kan uitblinken in het horror genre .

Maar zijn films steken nergens boven de middelmaat uit.

Het casten van Jim Parsons ( wel als dokter gelukkig) is totaal misplaatst

Een rol in de muppets is te overzien,hier is het swiebertje effect helaas niet ongedaan gebleven.

Om die man uit zijn rol te zien als Sheldon Cooper is een behoorlijk opgave voor de kijker en de man zelf.

Gillian jacobs is een frisse verschijning,maar komt beter uit de verf bij het wat lichtere werk.

De visions dus,,,,het kijken begon erg sceptisch,en als dan de zin:

Something happend here , so terrible,it stays on the land"voorbij komt is het tijd voor een diepe zucht ?

Een spookhuis film,gelukkig duurt de film kort en was ik toch benieuwd hoe het nu met visions zat,oftewel : hoe zat de vork in de steel.

En het einde stelt zeker niet teleur.Zit erg goed in elkaar.

Hier en daar was saai. geen uitblinker ,maar door het eindplot en de speelduur net aan een voldoende.

3*