Night Passage (1957)

De omgevingen waarin de sfilm speelt zouden vaker gebruikt moeten worden, gewoonweg adembenemend.

De prachtige locaties verdienden echter een betere film dan dit. Eén van de mindere films met James Stewart.

Het verhaal is redelijk standaard, de uitvoering is wat saai.

Dan Duryea presteert het om constant zo luid te praten dat hij misschien het idee had dat het een film moest worden voor doven en slechthorenden. Zijn standaardzin begint met "Funny man....". Dat begint na tig keer wel een keer te vervelen.

Van Audie Murphy kan ik niet ondersteboven raken. Ik geloof dat dit de eerste film is die ik zie met hem erin. Dat hoeven er niet persé meer te worden.

Om de tijd te vullen hebben de bad-guys nogal wat onderlinge meningsverschillen, compleet met dreigend gedrag van het naar de holsters grijpen. Dat wordt ook een beetje flauw na een paar keer.

Het is allemaal wat voorspelbaar tot en met de laatste shoot-out aan toe.

Nu hou ik op met tikken want ik weet al niet eens meer waar de film over ging.

Bij een eventueel nog te maken remake hiervan; graag de acteurs weglaten aub.

Vanwege de mooie omgevingen een 2,5*

En dat is erg royaal.

Absoluut een bovengemiddelde western.

Dat komt vooral door de prachtige plaatjes en de geweldige rollen van James Stewart en Audie Murphy. Het verhaal was prima uitgewerkt ook. Wel verloor de film hier en daar wat snelheid, maar voor de rest heb ik me hier uitstekend mee vermaakt.

3,5*

De landschapsopnames zijn geweldig en de DVD transfer lijkt haast op Blu-ray.

Maar wat is het verhaal toch onrealisch en braaf, typisch 'Hollywood'. 'Hell on Wheels' was niet voor niets de bijnaam van de kampementen van de steeds verder moeten trekkende spoorwegarbeiders en de ondersteunende diensten.

Conflict tussen beide broers, berovingen van de salarisuitbetalingen en een naief meisje dat verliefd is op een outlaw, OK, maar hoe dat in beeld gebracht is... Met dansjes rond een zeer irritante James Stewart, die bij elke gelegenheid zijn trekharmonica pakt met steeds hetzelfde liedje. Gejuich ging in mijn woonkamer dan ook op, toen dat ding (eindelijk) in de hens ging.

Van het harde, ruwe leven van de spoorwegarbeiders komt amper iets in beeld; ja. brave, dansende huisvaders (die nog door hun vrouwen aangespoord moeten worden om achter hun salaris aan te gaan), maar volgens historie waren de spoorwegarbeiders meestal vrijgezellen, vaak ook nog ex-negerslaven en Chinezen.

Verder was Dan Duryea voor het eerst ook irritant. Doorgaands een topacteur, en (op 1 film na) weer getype-cast als de bandiet. Dan Duryea, William Bendix, Lee van Cleef en Jack Elam bij de cast betekend eigenlijk altijd een spoiler, omdat ze doorgaands aan de verkeerde kant van de wet staan.

Films met Audie Murphy mijd ik meestal, vind die man 'wooden' en geen uitstraling hebben. Gelukkig heeft hij hier een bijrol.

Brandon De Wilde heeft geleerd van 'Shane' en was nu totaal niet meer irritant.

Elaine Stewart heeft te weinig te doen, haar rol had wat mij betreft meer uitgewerkt mogen worden.

De rol van outlaw Concho (Robert J. Wilke) vind ik nog het best vertolkt, een zeer geloofwaardige slechterik. Een verademing in deze brave Western.

Voor een veel, veel realistischer beeld over het leven van de spoorwegarbeiders kan ik de zeer goed gemaakte spannende Western tv-serie 'Hell on Wheels' sterk aanbevelen.

IMDb *5/10 (omdat ik van de prachtige landschapsopnames (herfstperiode) genoten heb.)

Redelijke film over een man, die na zijn ontslag, opnieuw gaat werken bij de spoorwegen. Deze vrij standaard western heeft een simpel verhaaltje over goed en kwaad. Meer dan genoeg mooie en kleurrijke plaatjes van het prachtige landschap. Mede hierdoor, en ook vanwege de cast, kijkt het gemakkelijk weg.

Night Passage heeft veel ingrediënten om een aangename en spannende film op te leveren. Geld, bandieten, een oud confict, James Stewart, Audie Murphie. Het resultaat van al dat fraais is helaas niet meer dan een mooi geënsceneerde western die inhoudelijk erg tegenvalt. Ik vond het allemaal nogal slapjes en braafjes.

Gefilmd in technicolor pronkt de film met geweldig beeldmateriaal. Met schitterende impressies van het landschap en een groots setdesign weet de film behoorlijk te imponeren. Optisch en esthetisch prachtig. Inhoudelijk stelt de film een stuk minder voor.

Het verhaaltje is niet eens zo storend. Het is meer de zwakke invulling van de personages die tot treurnis stemt. De bandieten gedragen zich als een stel kwajongens en zijn niet dreigend of angstaanjagend. Audie Murphy is op papier de meest interessante figuur onder de bandieten. De Utica kid is echter een standaard personage dat opvalt door een portie hooghartigheid en verder weinig opwinding veroorzaakt. Ook de finale shootout waar de film naar toewerkt en waarin Murphy en Stewart de hoofdrollen vertolken is een kleine deceptie.

James Stewart zat me niet helemaal lekker. Stewart haalt gedurende de film meerdere keren zijn accordeon te voorschijn, zingt daarbij zoete melodieën en verwent zijn toehoorders met leerzame conversatie. De term kneuterig popte meermalen in mijn hoofd op. Vooral het lied ‚Follow the River‘ dat James Stewart uit volle borst aanheft, deed pijn. Dat lied paste trouwens wel uitstekend in de soms wat over-emotionele toon die de film aanslaat.

Wat mij betreft genoeg factoren die aanleiding geven om te klagen over de film. Niet geheel terecht. Night Passage verdient meer dan geklaag alleen. De voornoemde cinematografie is absoluut erg goed en James Stewart zonder accordeon is als vanouds zeer prettig om te aanschouwen. Ach, Night Passage is een film die goed past in de knusse jaren 50 atmosfeer die in meer Hollywood producties uit die tijd is te vinden. In die sfeer passen een romantische zonsondergang en een zoetig liedje beter dan een fel vuurgevecht en cynische dialogen.