Fright (1971)

Net als in "The Penthouse" bewijst de Engelse kineast Collinson dat hij een vakman is in het genre. Het uiteindelijk succes van "Fright" (Nederlandse titel: Thriller) heeft hij echter voor een deel te danken aan scenarist Tudor Gates, een man die het klappen van de griezelzweep kent (Lust for a Vampire, etc..) Eens te meer voeren de filmmakers ons naar een afgelegen cottage, waar ze een zuivere angstpsychose weten op te roepen.

Een vrouw, wiens eerste echtgenoot krankzinnig is geworden en in een gesticht werd opgesloten, gaat met haar tweede man een avondje uit. Zij laat een buurmeisje op haar zoontje passen. De juffrouw voelt zich echter alles behalve op haar gemak in het oude Victoriaanse herenhuis. Toeval wil dat de psychopaat op dezelfde avond uit het gekkenhuis ontsnapt. Wanneer hij ter plaatse arriveert, verkeert hij in de waan dat zij zijn vrouw is...

Alle elementen zijn hier aangewend om de kijker te doen klappertanden van schrik en emotie. Susan George speelt haar rol voortreffelijk. Haar vertolking draagt niet in geringe mate bij tot de kwaliteit van deze boeiende dramatische horror-thriller.

Mmmmm, anderhalf uur kijken naar Susan George in een kort rokje met haar pronte borstjes naar voren, die we ook nog bijna te zien krijgen. Ze speelt hier een voortreffelijke rol als babysitter, die eerst de stuipen op het lijf gejaagd krijgt door haar zg. lollige vriend en daarna door de uit het gekkenhuis ontsnapte vader van het jongetje waar ze op moet passen.

Snap die reacties niet zo dat dit allemaal zo achterhaald is. Ben ik zo ouderwets? Kunnen hedendaagse filmkijkers alleen maar moderne special effects waarderen? Ik vond het een dijk van een thriller. Met horror heeft dit niets te maken. In horror moet altijd een element van onverklaarbaarheid, van mysterie zitten. Dat is hier niet het geval. Met uitstekend acteerwerk, vooral van George en Ian Bannen als de gestoorde Brian. Je ziet het vakwerk van een regisseur als Peter Collinson en zijn scenarioschrijver er vanaf. Britse topklasse, en die verloochend zich niet, ook al stamt de film uit 1971. Ook leuk voor de sfeer uit die tijd.

Simpel, maar wel een zeer effectief horrorwerkje dat meer het genre thriller benadert. Maar gezien de nare sfeer, het ingesloten gevoel van de babysitter weet de regisseur een bepaald horrorgevoel aan de kijker te geven. Susan George speelt een heerlijke sexy rol als babysitter en Ian Bannen is in zijn nopjes als de ontsnapte vader uit het gekkenhuis.

Het slot is zonder meer bevredigend te noemen, ook al lijkt het simpel..maar het past perfect bij het verloop van de film. Leuke ontdekking ! 7/10

Matige film over een jonge vrouw die een avond gaat babysitten in een afgelegen landhuis. Wellicht was deze opzet destijds wel origineel, maar inmiddels zijn er meerdere soortgelijke films. Misschien dat daarom deze film de tand des tijds niet goed doorstaan heeft. Het loopt allemaal wat traag en spannend wil het niet worden.

Fright is een belangrijke film in de ontwikkeling van het Slasher genre. De film is duidelijk een blauwdruk voor de latere klassieker Halloween (Film, 1978) - MovieMeter.nl.

Daarnaast haakt de film ook in op de positie van vrouwen in dit soort films. Het is een soort Beauty & the Beast maar dan als horrorvariant. De vrouw slaat doodsangsten uit en vecht uiteindelijk terug met alles wat ze heeft. Hier is het allemaal nog vrij mild en braaf maar een lange geschiedenis van horrorfilms borduurt voort op dit concept.

Verder moet gezegd dat het acteerwerk overtuigend is. Hoofdrolspeelster Susan George speelt het ideale slachtoffer en Ian Bannen zet daar een prima psychopaat tegenover. Het scenario zit prima in elkaar en er wordt met gemak naar een goede climax gewerkt.

Fright is zeker geen meesterwerk maar maakt uiteindelijk wel indruk. Het is een gewaagde film voor de tijd waarin hij gemaakt is.

Geen klassieker maar wel een erg interessante film.

Nu te zien op Netflix.

Daar vel ik geen oordeel over ! Maar na de opbouw bleef er eigenlijk helemaal niks over, vond ik.Nee hoor, ik ben zelf dol op oudere films, dus dat is absoluut het probleem niet. Geef mij iets uit de prilste beginjaren van de cinema en je hebt geen kind aan me!En dat had mijns inziens wel gemoeten. In het begin vraag je je nog af waar Helen en Jim nou precies op zinspelen, maar dat wordt al veel te snel opgehelderd. Jammer, want het leek er kort op dat ze Amanda met opzet in een val hadden gelokt en dat had me wel interessant geleken. Waarom dan precies? Wat voor baat hebben ze hierbij? Is ze soms een maagden/bloedoff- oh. Nee. Niks dus. Jammer.

Dankzij de kleur van de jas van Brian, die je buiten al ziet, weet je vanaf het begin al dat hij degene is die vergezeld door Chris letterlijk en figuurlijk met de deur in huis komt vallen. Had ons als kijker dan daar tenminste nog aan laten twijfelen. Het enige wat je je afvraagt is wie hier nou gaat sterven maar die kwestie is compleet oninteressant om je mee bezig te houden. Alle suspense is al veel te vroeg weggevallen om nog geboeid te blijven en die incompetente politie maakt hier haast een komedie van: die stoere agent met die snor laadt heel zelfverzekerd zijn revolver - zo zo! - en eenmaal daar heeft ie er geen ene reet aan wegens duisternis en gebrek aan precisie van dat wapen. En hoe komt Amanda opeens aan dat ding om Brian mee dood te schieten? Daarmee eindigt het verhaal ook zo plotseling en liet me, los van mijn oordeel over al hetgeen ervoor was gebeurd, ontzettend onbevredigd achter. Bovendien boeiden de hoofdpersonages me toch al te weinig.

Om al deze redenen kon Fright mij absoluut niet bekoren. Eigenlijk had een film over een mogelijke rechtszaak om de moord/doodslag van Brian door Amanda me veel interessanter geleken dan dit.

Ik ben erg blij dat jij er wel van genoten hebt, hoor! Ik nam jouw bericht als leidraad wegens de interessante vraag die je stelde.

Oh ja, de montage vond ik ook zo belabberd: dat hyperactieve heen-en-weer springen, bijvoorbeeld van een verschrikte Amanda naar de deur die opent, waarna blijkt dat het ophef is om niks: 't was Tara maar. De manier waarop Fright onder andere hiermee zowel Amanda als de kijker in een vals gevoel van veiligheid lokt, zorgde er voor mij mede voor dat de film doodsloeg. 't Haalde alle mogelijke spanning weg.

Dus, leuk om 's gezien te hebben - ik keek 'm voornamelijk wegens George Cole - maar overtuigen deed 'ie me niet.

Prima thriller/drama die zich afspeelt in de Engelse countryside. Couleur locale met het geïsoleerde typische landhuis dat zich excellent leent om beslopen te worden door een psychopaat. Personages die uitblinken in flegmatiek en de occasionele tongue in cheek. Heel British allemaal en erg vermakelijk. Kan gezien worden als een voorloper van Halloween qua kernverhaal maar eigenlijk heeft Fright een heel wat complexere verhaallijn. Het geheel is prachtig in beeld gebracht met low angle camera’s die de dreiging onderstrepen en shots die je als kijker in de positie van de voyeur plaatsen. Goeie acteerprestaties. Sommige flikken reageren wel érg flegmatisch maar ok waarom ook niet. Susan George doet het prima. Met Straw Dogs levert ze in hetzelfde jaar een onvergetelijke classic af. Deze Fright is wel in het verdomhoekje geraakt en overvleugeld door latere thrillers/horrors. Voor de liefhebbers van wat meer genuanceerde psychologische thrillers en Britishness toch een fijne kijkbeurt.

De vierde film van de dag betekende even griezelen op Netflix met deze Fright en daarmee dacht ik toch serieus een film van een bepaald niveau te hebben. Bovendien dacht ik dat de blonde kinderoppas Sharon Tate was maar dat geheel terzijde zijde, want dat maakt verder niets uit.

Het verhaal is duidelijk rond de jonge dame in kwestie die een avondje komt oppassen voor de neurotische Helen en vrij snel daarna zelf ook erg schrikachtig wordt. Aanvankelijk lijkt het nog mee te vallen wanneer het vriendlief blijkt te zijn die om het huis spookt en zoals praktisch in iedere horror film met een oppas zin heeft in een verzetje maar vervolgens een blauwtje loopt. En eerlijk gezegd is er geen klap aan die eerste fase hoewel Suzan George en natuurlijk Honor Blackman twee prachtige dames zijn om te zien.

Als al het domme en vervelende gedoe met het vriendje dan eindelijk achter de rug is en er ander gevaar dreigt lijkt de film zichzelf op te richten maar dat is van kort duur waar de film toch vooral in een enorme chaos uitmond. Aardig is op zijn minst dat de psychotische Brian Amanda aanziet voor zijn ex-vrouw Helen en is het best knap hoe hij zich naar binnen liegt als zijnde een buurman. Opvallend maar verder niet heel erg belangrijk zijn foutjes zoals de politie die in het donker zonder verlichting rijdt.

De film moddert vooral door en mond daarna uit in een ronduit chaotische finale met heel veel geschreeuw dat ik bij mezelf denk of dit ook zo snel mogelijk afgelopen kan zijn, en gelukkig duurt het daarna ook niet lang meer en snap ik best dat deze film niet heel goed gewaardeerd wordt. Eindresultaat is dan ook geen voldoende.