Louis Theroux: Inside the Manosphere (2026)

Onzekerheden en trauma's geprojecteerd op een overgesimplificeerd wereldbeeld door een zooitje conspiracy nutjob influencers. Mind-numbing stuff.

The kids are alright, or are they?

Niet mijn favoriete Theroux documentaire. De invloed van dit soort sjappies is maar beperkt.

Ik durf toch wel te beweren dat hun invloed vele malen groter is dan die van vele andere groepen mensen waar Theroux op bezoek is geweest, zoals bijv. van de beruchte Westboro Baptist Church.

De enige echte man is deze film is Louis.

100% waar inderdaad. Deze personen hebben enorm veel invloed; hele wereldpolitiek sinds Covid is deels door hen drastisch veranderd.

Veel van wat Theroux hier laat zien is al wel bekend en veel nieuwe opvattingen en invalshoeken krijg je niet (hij hoeft ook niet meer te doen dan het gesprek aangaan en soms verbijsterd zwijgen), toch is het wel een interessant en soms schokkend geheel geworden. Je kan hier als vrouw, en hopelijk ook als man, alleen maar kwaad en verontrust naar kijken.

Ik vraag me af waar je dit op baseert? Het is niet alsof Theroux hier een heel kleine niche onder de loep neemt. Als je kijkt naar stemgedrag, social media-gedrag en opvattingen van jongens en jonge mannen in (ook) Nederland is de invloed juist zorgwekkend groot. Er bestaat een enorme kloof tussen hoe meisjes en jongens denken over zaken, en dingen als seksisme, homofobie nemen toe terwijl ideeën over gendergelijkheid juist afnemen door dit soort influencers.

Helaas is de invloed van dit soort sjappies inderdaad wel groot. Als je ziet wat er nu in het Witte Huis zit. Als je ziet dat zeer conservatieve denkbeelden over man/vrouw-verhoudingen steeds meer vat krijgen op jongeren in allerlei landen, die verrassend genoeg relatief vaak op extreem-rechtse partijen stemmen en uit Rusland overgewaaide haat jegens homo's en transgenders overnemen.

Njah, wat heb je hier aan, en voor wie is dit bedoeld? Het is aapjes kijken, een beetje boos worden op dit soort types en dan niks veranderen. Het is een docu die geen lastige vragen stelt, niet eens op zoek gaat naar het probleem dat dit symptoom veroorzaakt. Ergens wordt er wel opgeworpen dat er een gebrek aan vaderfiguren was in de jeugd van de overvraagden ... en dan niks.

Dus jah, mannen die ideologie misbruiken om er zelf rijk en/of machtig van te worden. Kan je boos om worden, maar moreel gezien niet eens zo héél verschillend van wat de meeste van ons dagelijks doen, verschil is dan nog dat zij er redelijk eerlijk over zijn (en qua geldgewin er in ieder geval meer aan overhouden).

Theroux's enige wapen is logica en morele verontwaardiging, maar daarmee kan je nog geen deuk in een pakje boter slaan bij dat soort types. En het ergste is nog dat ze zélf baat hebben bij een docu als deze, aangezien het hun boodschap alleen maar versterkt.

Waardeloos en lui.

De film is in ieder geval een must see /red flag voor Jutta Leerdam, die met haar aanbeden Jake Paul in dit voorportaal van de hel terecht gaat komen. Het lijkt allemaal zo onschuldig: gezinnetje stichten, dat vervolgens afschermen van de boze buitenwereld , waarna Jutta als afwasmachine mag gaan fungeren en Jake ondertussen buiten de compound zijn amorele en weerzinwekkende gang mag gaan. Het tweetal werd al ontvangen door Trump... Een heel verontrustende documentaire, want hoeveel van die hersenloze, onopgeleide jongetjes op hun fatbikes en scootertjes, aanbeden door hun al even debiele slavinnen, worden niet verblind door deze parallelle wereld waarin alles draait om sex, geld en macht, eenvoudig te verkrijgen door een geraffineerde profilering op de sociale media?. En dan denken dat dit door voorlichtingscampagnes op scholen , gesprekken met ouders,, buurtwerkers en buddies te voorkomen, laat staan nog terug te draaien is? Droom lekker verder.

Louis Theroux en zijn redactie moesten de nodige moeite doen om medewerking te krijgen van vooraanstaande influencers, die net als de gebroeders Tate (met wie ze bevriend zijn) een controversiële visie op mannelijkheid promoten. De mannen schromen niet om toe te geven dat ze (bijna) alles doen en zeggen voor de clicks en het grote geld en dat ze zich totaal niet bezighouden met de maatschappelijke gevolgen van hun gedrag. Daarmee is alles snel gezegd. Het contrast tussen Theroux en de geïnterviewden levert ongemakkelijke, amusante momenten op, maar verwacht geen openbaringen.

Goede docu , maar waar draait het hem vooral om?

Aandacht & er vooral veel geld uitslaan en natuurlijk hun egoisme.

Die ene kerel ook: tegen de Joden, op filmpjes althans, maar zijne cameraman was een Jood (tenzij die loog). En zijn moeder deed er gewoon aan mee, ze is het er deels niet mee eens, maar mama zal mooi geld krijgen van zoonlief dus geen probleem aja... Als iemand het anders ziet? Zo zie ik het toch.

Meerdere van die gasten zijn oplichters in mijn ogen & vele andere gewone mensen zijn beinvloedbaar & laten zich er aan vangen, geven hun geld er aan & voor wat?

Maar de vrouwen zelf? We kunnen op die of de mannen afgeven? Maar zie hoeveel vrouwen dat allemaal maar oke vinden & ook hier alweer: geld, geld & nog eens geld.

Dan was er nog 1 die mega hypocriet is: Grote Trump fan? Ik ben dat ook maar op een normale manier. Maar die gaat zich bekeren tot de islam? Wat een mafkees & denkt die dat Trump pro islam ofzo is dan? I don’t think so.

Ik lees hier van bepaalde reactie over extreem rechts? Dit terwijl je in onze eigen steden ziet dat het moslimjongeren zijn die vrouwen constant lastig vallen en hun als vuil aanzien en dergelijke meer.

Zelfde tegenover homo's.

En we kunnen dan wel op die gasten kakken: vele politici zijn ook zo: zie hoe Rousseau met alles weg komt? Racisme, seksisme, bodyshaming, media censuur enz...

Er zaten een paar zaken in waar ze wel ergens een punt hebben: vrouwen die er goed uit zien hebben het indien ze dat zelf ook willen het veel makkelijker, worden uitgenodigd enz... terwijl dat bij een man niet zo is, ze hoeven niets te doen of te kunnen en ze zijn rijk.

En er zijn ook maar 2 genders.

Man & vrouw en niks anders.

Als ik zeg ik voel mij of ik ben een alien? Ik mag en kan dat wel vinden, maar ik ben het niet.

Hermafrodiet - 15 definities - Encyclo

Niet het beste voorbeeld om te zeggen dat er meer dan twee genders zijn aangezien tweeslachtigheid over (zoals het woord al zegt) geslachtskenmerken gaat. Neemt niet weg dat er wel degelijk meer dan twee genders bestaan maar laten we die discussie hier maar niet gaan voeren.

De filmmakers hebben zelf niet door dat deze docu vooral over hunzelf en de BBC gaat. Louis beschuldigt de manosphere kneusjes regelmatig (terecht) voor het verspreiden van nepnieuws. Alleen is het nepnieuws dat de BBC verspreid zo groot en weidverspreid dat het niet past op de algemene BBC Wikipedia pagina maar een eigen pagina heeft gekregen. Louis en de influencers doen verder allebei waar ze de ander van beschuldigen, knippen in opnames en elkaar beschuldigen van selectief knippen. Deze manosphere idioten zijn een reactie op de doorgeslagen politieke correctheid van partijen als de BBC, waardoor ze nu het monster aanspreken dat ze zelf hebben helpen creeeren. Zowel de documakers en de influencers voegen eigenlijk niets tastbaars of nuttigs toe aan de samenleving maar voeden op shock content, de ene produceert het en de andere toont het.

En het is natuurlijk de BBC, dus de fascinatie om overal Trump bij te betrekken op een negatieve manier komt ook hier weer naar boven. In conclusie, een geslaagde docu van Louis, die toch ook wel veel over de BBC zegt.

Mooie docu. Het lijkt er toch behoorlijk op dat de influencers zelf ook niet echt geloven in het wereldbeeld dat ze zelf schetsen. Het is voor hen een makkelijke manier om snel geld te verdienen. Zou mijn keuze niet zijn om zo mijn geld te verdienen.

Wat is deze docu in en in slecht , het lijkt een grote lastercampagne , neem de extreemste gevallen uit de zogezegde manosphere ,( en ik ben wel bekend met een flink aantal) en knip en plak daar de extreemste uitspraken uit zonder context , zo ligt eigenlijk het hele draaiboek al wel bij voorbaat vast , je gaat dan natuurlijk ook niet in op de echte discussies die gevoerd worden door de serieuze mensen , zoals rollo tomassi, pearl , the whatever podcast, of janice fiamengo ,laat staan de problemen die ten grondslag liggen waarom zoveel mensen naar dit soort platforms worden gedreven ( toxic masculinity , het constant demoniseren van mannen in onze maatschappij ), omdat de maistream media alleen maar kan liegen .

Problemen zoals the family court system , false alligations , perternity froud , divorce laws etc

Nogmaals , the red pil was een veel betere maar vooral eerlijkere docu , dit kan je met alle eerlijkheid geen docu noemen maar meer een lasterstukje waarin de toon al bij voorbaat vast lag .

Alweer tien jaar geleden maakte Louis Theroux 'My Scientology Movie' (2016) over de pogingen van de cultgemeenschap om hem terug te pakken. Tijdens 'Louis Theroux: Inside the Manosphere' (2026) bedacht ik me dat het eigenlijk niet de sterkste afleveringen van Louis Theroux zijn waarin hij zelf het mikpunt wordt van negatieve framing. Voor mij is de Brits-Amerikaanse journalist op zijn scherpst wanneer hij een menselijke connectie weet te leggen met de meest verschrikkelijke figuren, terwijl hij tegelijkertijd blootlegt waarom hun denkbeelden zo immens gevaarlijk zijn. In 'Louis Theroux: Inside the Manosphere' (2026) lukt het hem maar zelden om door te dringen tot die krankzinnige influencers. Ze zijn te jong en te onstuimig. Te oppervlakkig in hun ideologische leegte. Heel af en toe breekt Theroux het ijs met een gebbetje of een genadeloos kritische vraag, maar je merkt meteen dat de poorten weer dichtgaan als deze masculiene mannetjes de controle verliezen over de gesprekken. Wat leer je nu écht van deze ongemakkelijke interviews!?

Dat vond ik nog wel het aardige aan deze documentaire. Je ziet zo'n immense kloof tussen de jonge gastjes die deze influencers adoreren en hun onverschilligheid richting traditionele media. Een hele generatie groeit niet meer op met journalistieke principes en een integer redactiebeleid, terwijl ze hun mediaconsumptie vooral halen bij opruiers met extreme meningen. Deze ontwikkeling is zoveel groter dan we ons op dit moment kunnen voorstellen. Ik denk zelfs dat dertigplussers nog niet eens kunnen bevatten hoe erg het medialandschap is veranderd en welke consequenties dat gaat krijgen.

Bepaald niet Therouxs beste.

Het is momenteel waarschijnlijk allemaal een hot topic (hoewel nogal mosterd na de maaltijd lijkt me), maar je hebt er allemaal weinig aan. Irritante kneusjes met een grote bek die hun geld verdienen omdat allerlei onzekere kids alles volgen.

Niet echt iets wat we niet eerder gezien hebben en inhoudelijk nog leger dan zon red pill podcast.

Theorie: traditionele waarden promoten

Praktijk: eenzijdige non-monogame relatie en orgies

Theorie: claimen geen deel van het systeem te zijn

Praktijk: exact deel van het systeem zijn (systeem type: Brave New World van Aldous Huxley)

Theorie: vrouw en kinderen hun privacy beschermen

Praktijk: bang voor wat ze te zeggen hebben

Theorie: OnlyFans is walgelijk

Praktijk: OnlyFans promoten

Dit zijn wetteloze, narcistische opportunisten die duidelijk geen moreel kompas hebben en geen grenzen kennen.

Niet Louis Theroux zijn beste docu.

Ik zag een verdienmodel dat verdacht veel lijkt op een pyramidespel en eenzijdige monogamie is hier in mijn ogen gewoon eenzijdige veelwijverij.

Psychotherapeuten en -analisten wijzen erop dat trauma door afwezigheid van een vader ertoe kan leiden dat mannen obsessief gaan zoeken naar mannelijke goedkeuring. Manosphere influencers spelen hierop in door een strikte agressieve vorm van mannelijkheid te presenteren die deze validatie biedt en door de afwezigheid van een fysiek aanwezige vaderrol vullen online persoonlijkheden deze leemte in met advies over discipline, maakbaar succes en fitness. Gastjes die opgroeien in instabiliteit (bijv. een afwezige vader) kunnen de eenvoudige strikte regels en wereldbeelden van deze wereld aantrekkelijk vinden als een vorm van structuur. Dit spreekt jongeren aan die zich vervreemd voelen en biedt een gemeenschap waarin de ontbrekende mannelijke identiteit wordt ingevuld door groepsgedrag en vijandigheid tegenover vrouwen. Hoewel het ontbreken van een vader een factor kan zijn ligt de aantrekkingskracht ook vaak in algoritmische aanbevelingen qua economische onzekerheid (cheat codes) en de behoefte aan succes en erkenning in een snel veranderende wereld. Fallocratische taal is altijd de aankondiging van ermee samenhangend geweld en masculinisme en machismo is op heel wat vlakken een soort parodie van het feminisme en toont aan dat de emancipatie van vrouwen een bepaald soort mannen de stuipen op het lijf jaagt, wat ze dan weer uiten door het nog sterker bevestigen met toxisch gedrag. Het toont aan dat heel wat mannen de overgang (hebben ze toch ook een eigen overgang ) naar gendergelijkheid in de samenleving niet hebben kunnen - veelal mannen in economisch kwetsbare posities (de jongeman die van armoe in zijn auto moest slapen schiet me nu te binnen) waarin hun oude identiteit en rol zijn verdwenen en de alternatieven voor hun plaats in de maatschappij niet toereikend. De wanhopige woede van laaggeschoolde machomannen vormt een maatschappelijk teken aan de wand want waar we voorheen van een zwakke hysterische man zouden hebben gesproken wanneer iemand lichtgeraakt was, door het lint ging en geweld gebruikte wordt het hier verheerlijkt en gecultiveerd. De verschuiving van sociale verongelijktheid naar machohysterie heeft gevolgen voor de wijze waarop we heteroseksuele mannelijke identiteit zijn gaan zien. Waar het kritischere deel van maatschappij er een halve eeuw terug nog had gehoopt dat de feminisering van de geëmancipeerde man tot een genuanceerder en zachterbeeld van mannelijkheid zou leiden zien we vandaag voorbeelden van toxische mannelijkheid die er op wijzen dat de zelfbeheersing zich juist aan de vrouwelijke kant bevindt, en het verlies van stamina aan de mannelijke. De ontwikkeling van een mannelijk zelfbeeld als de ongeduldige held heeft op seksueel vlak uiteindelijk de neuroot geproduceerd die vrouwen niet met rust kan laten en flipt wanneer zijn opdringerigheid niet op prijs wordt gesteld. Verleiding slaat dan om in wraak voor vernedering (we zagen het). Het beeld van de onverstoorbare geharde militair is in feite gestoeld op angst voor de vrouw. Elke vorm van kwetsbaarheid en emotionaliteit die gepaard zou kunnen gaan met gevoelvolle intimiteit wordt rabiaat weggelachen en vervangen door een glorificatie van harde mannelijkheid: altijd op de hoede zijn (we zagen de paranoïde achterdocht) en elke intimiteit beschouwend als weekheid als het toegeven aan een zwakte die hem op het slagveld zijn leven zou kunnen kosten. Naast de geadoreerde verre moeder (we zagen haar) is er slechts dat geminachte tiktok-sletje en met de minachting van die laatste werd in feite ook de eigen seksualiteit veracht. Dit draagt het tegendeel van zelfrespect in zich: de machorapper, de sportheld, de stoere beursspeculant, de superman met de blitse auto, de stoere bink met zijn maten in de kroeg die staat te vuilbekken over vrouwen terwijl hij, zoals ook de psychoanalyse weet, de vrouw die hij begeert in feite verfoeit omdat haar verschijning zijn zelfvertrouwen ondermijnt – iets wat angstvallig moet worden verborgen voor de mannelijk entourage op straffe van belachelijkheid (we zagen het). Wellicht verklaart dat ook het geweld tegen vrouwen, homoseksuelen, transgenders en alle verschijningen van de seksuele medemens; voor de macho mag sec zelfbevestiging bestaan, het seksueel andere voelt aan als een bedreiging van de eigen onzekere identiteit en slaat om in woede. Sociale frustraties van mannen in een samenleving die wordt uitgehold door een op hol geslagen neoliberale meritocratie, gepercipieerde vernedering van de hardwerkende man, de angst voor het steeds verder afnemen van de rol van edele beschermer (provider) nu vrouwen steeds autonomer en zelfverzekerder worden, de gewijzigde seksuele en maatschappelijke rol van mannen: het leidt naar toxisch machismo. Het is trouwens niet zonder enige ironie dat juist in deze manosphere het gedrag van vrouwen die er een wat monderige en lossere (seksuele) moraal op na houden psychologisch worden ontleed en vaak de ontbrekende vaderrol in haar prille jeugd hierin naar voren komt als 'boosdoener'. Terwijl vrouwen worden bekritiseerd om hun "father issues" wordt de afwezigheid van een vader bij mannen in deze scene vaak geframed als een drijfveer voor succes en onafhankelijkheid "self-made man". Er is echt wel wat te zeggen voor dat de technologische wereld om ons heen, de fysieke baksteenwereld, er niet gekomen zou zijn zonder mannelijk vernuft. Maar je wereldbeeld reduceren tot vrouwen die baren en verzorgen en intrinsieke 'waarde' bezitten (blijkbaar wel alleen in kortstondige fysieke esthetische zin) en mannen die jagen en bouwen maar geen intrinsieke waarde zouden hebben (wat mij dan juist weer tegenstrijdig in de oren klinkt want er werd net betoogt dat mannen de wereld bouwen) en dus zullen veroordeeld zijn tot sappelen in dit tranendal (denk aan haantjes in de bioindustrie) is te kortzichtig. Kortom een fatalistische predeterminerende invalshoek waarbij afwijken van dat maatschappelijke verwachtingspatroon een zonde is tegen een collectivisme dat disproportioneel meer lusten gunt aan de man dan aan de vrouw. Ik moest wel lachen om de 'dweilpauze' op het einde, wat mij betreft het shot dat dit hele zieke wereldje laat zien voor wat het is.

Dit is wat Louis Theroux absoluut niet wou laten zien, ( maar louter de extreme voorbeelden) zoals hij zelf zegt in het begin van zijn zogenaamde docu .

https://www.youtube.com/watch?v=diYRk-zZQUI&t=1139s

Tja, een kleine subcultuur wordt gebracht alsof het iets heel groots is. Niet echt bijzonder dit verhaal.

Die hele manosphere is niet meer dan een Ponzi scheme waarin een handjevol charlatans schatrijk worden van het verkopen van de succes-is-een-keuze-formule aan onzekere jongemannen. Een moreel verontwaardigde Louis Theroux stond erbij en keek ernaar. Hij verzuimt echter de diepte in te gaan en je als kijker nieuwe inzichten te geven. Eigenlijk weer de zoveelste bevestiging dat Netflix-documentaires vooral op sensatie inspelen maar zelden echt verrassen.

2,5 * Louis na de maaltijd

Ik heb zeer gezegend leven, ik ken de manosphere alleen uit het gemengde nieuws, en van Louis Theroux had ik eigenlijk ook nog nooit gehoord. Dat geeft me wel de - aan de reacties hier te oordelen - nogal unieke kans om deze doc zonder vooringenomen mening te zien. Iets wat kennelijk nauwelijks iemand lukt.

Vanaf het begin is duidelijk dat alle geïnterviewden druipen van de huichelachtigheid. Sowieso iedereen die over gekleurde pillen begint is al bij voorbaat af vanzelf, maar het is toch wel wat wonderlijk om te oreren over 'het systeem' terwijl je hele bestaansrecht afhankelijk is van de algoritmes van social media.

Maar nog triester wordt het als het gaat over het persoonlijke vlak en relaties. De oudtestamentische spreuken en gezegdes waren nog nooit zo makkelijk van toepassing. Fraai dat Theroux het voor elkaar krijgt om de zoveelste generieke loser met zijn moeder te confronteren, en dan blijft er helemaal niks over dan een zielig hoopje. De glorieuze hoop van de manosphere blijkt hard onder de duim te zitten van zijn mammie.

Wat Theroux wellicht fout doet is dat hij te subtiel is om aan de slachtoffers van de manosphere duidelijk te maken dat ze precies dat zijn - slachtoffer. Sukkels die in het zoveelste piramidespel getuind zijn, jaren van hun leven kwijtraken met zinloos gepruts waar alleen iemand anders iets mee opschiet - en dan ook nog een enorm kwalijk iemand. Maar ja, wat moet je anders. Als je het deze mensen recht voor hun raap zegt kom je ook nergens. Tenminste, dat is de gangbare theorie.

Maar heeft iemand het ooit wel eens geprobeerd, gewoon recht voor de raap en op z'n Rotterdams. Misschien moeten we het gewoon eens proberen. Die manosphere, s..ter toch op alsjeblieft. Als je daar in mee gaat ben je gewoon een sukkel, een loser, dan spugen je moeder en je oma op je. Ga op de grote vaart, maak iets van je leven, of maak jezelf van kant, mij om het even. Maar verspil je tijd - en die van ons - niet aan dit soort nonsens.

Onbestendige maar wel vermakelijke documentaire, waarin onderzoeksjournalist Louis Theroux in de manosfeer duikt, een ideologische wereld waarin de ideeën van jonge mannen over mannelijkheid en man-zijn worden hervormd. De influencers die Theroux ontmoet zijn zonder uitzondering bloedirritant en hun denkbeelden volledig van de pot gerukt, tegen het beangstigende aan. Het levert een aantal hilarische scenes op, maar Theroux krijgt amper kans zijn ding te doen. Dat doen die idioten zelf wel.

Alles werd me duidelijk in de beginminuten van deze Theroux. Hji wijst een influencer erop dat hij niet in de camera van Louis zijn filmploeg moet praten maar dat hij zich moet gedragen en praten alsof die camera er niet is.

Zo trekt Louis de influencer zijn wereld in waarin de ongeschreven regel luidt dat men doet alsof. Voor Louis is het heel normaal om te doen alsof.

Wat zich dan ontrolt in de volgende 90 minuten is dat Louis, die representant van een nepwereld is, verslag doet van een andere wereld. Hij wil ons ervan overtuigen dat die andere wereld nep is.

Van de kijker wordt verwacht dat de wereld die Louis representeert als moreel juist wordt gezien en de wereld die hij de maat neemt als immoreel fout.

In de eindmontage worden beelden van Theroux's gezichtsuitdrukking tussen de extreme uitspraken gemonteerd waarmee hij duidelijk zijn morele verontwaardiging uitdrukt. Theroux is the good guy.

Het is een gekke wereld.