Louis Theroux: Inside the Manosphere (2026)

Veel van wat Theroux hier laat zien is al wel bekend en veel nieuwe opvattingen en invalshoeken krijg je niet (hij hoeft ook niet meer te doen dan het gesprek aangaan en soms verbijsterd zwijgen), toch is het wel een interessant en soms schokkend geheel geworden. Je kan hier als vrouw, en hopelijk ook als man, alleen maar kwaad en verontrust naar kijken.

Ik vraag me af waar je dit op baseert? Het is niet alsof Theroux hier een heel kleine niche onder de loep neemt. Als je kijkt naar stemgedrag, social media-gedrag en opvattingen van jongens en jonge mannen in (ook) Nederland is de invloed juist zorgwekkend groot. Er bestaat een enorme kloof tussen hoe meisjes en jongens denken over zaken, en dingen als seksisme, homofobie nemen toe terwijl ideeën over gendergelijkheid juist afnemen door dit soort influencers.

Louis Theroux en zijn redactie moesten de nodige moeite doen om medewerking te krijgen van vooraanstaande influencers, die net als de gebroeders Tate (met wie ze bevriend zijn) een controversiële visie op mannelijkheid promoten. De mannen schromen niet om toe te geven dat ze (bijna) alles doen en zeggen voor de clicks en het grote geld en dat ze zich totaal niet bezighouden met de maatschappelijke gevolgen van hun gedrag. Daarmee is alles snel gezegd. Het contrast tussen Theroux en de geïnterviewden levert ongemakkelijke, amusante momenten op, maar verwacht geen openbaringen.

Wat is deze docu in en in slecht , het lijkt een grote lastercampagne , neem de extreemste gevallen uit de zogezegde manosphere ,( en ik ben wel bekend met een flink aantal) en knip en plak daar de extreemste uitspraken uit zonder context , zo ligt eigenlijk het hele draaiboek al wel bij voorbaat vast , je gaat dan natuurlijk ook niet in op de echte discussies die gevoerd worden door de serieuze mensen , zoals rollo tomassi, pearl , the whatever podcast, of janice fiamengo ,laat staan de problemen die ten grondslag liggen waarom zoveel mensen naar dit soort platforms worden gedreven ( toxic masculinity , het constant demoniseren van mannen in onze maatschappij ), omdat de maistream media alleen maar kan liegen .

Problemen zoals the family court system , false alligations , perternity froud , divorce laws etc

Nogmaals , the red pil was een veel betere maar vooral eerlijkere docu , dit kan je met alle eerlijkheid geen docu noemen maar meer een lasterstukje waarin de toon al bij voorbaat vast lag .

Alweer tien jaar geleden maakte Louis Theroux 'My Scientology Movie' (2016) over de pogingen van de cultgemeenschap om hem terug te pakken. Tijdens 'Louis Theroux: Inside the Manosphere' (2026) bedacht ik me dat het eigenlijk niet de sterkste afleveringen van Louis Theroux zijn waarin hij zelf het mikpunt wordt van negatieve framing. Voor mij is de Brits-Amerikaanse journalist op zijn scherpst wanneer hij een menselijke connectie weet te leggen met de meest verschrikkelijke figuren, terwijl hij tegelijkertijd blootlegt waarom hun denkbeelden zo immens gevaarlijk zijn. In 'Louis Theroux: Inside the Manosphere' (2026) lukt het hem maar zelden om door te dringen tot die krankzinnige influencers. Ze zijn te jong en te onstuimig. Te oppervlakkig in hun ideologische leegte. Heel af en toe breekt Theroux het ijs met een gebbetje of een genadeloos kritische vraag, maar je merkt meteen dat de poorten weer dichtgaan als deze masculiene mannetjes de controle verliezen over de gesprekken. Wat leer je nu écht van deze ongemakkelijke interviews!?

Theorie: traditionele waarden promoten

Praktijk: eenzijdige non-monogame relatie en orgies

Theorie: claimen geen deel van het systeem te zijn

Praktijk: exact deel van het systeem zijn (systeem type: Brave New World van Aldous Huxley)

Theorie: vrouw en kinderen hun privacy beschermen

Praktijk: bang voor wat ze te zeggen hebben

Theorie: OnlyFans is walgelijk

Praktijk: OnlyFans promoten

Dit zijn wetteloze, narcistische opportunisten die duidelijk geen moreel kompas hebben en geen grenzen kennen.

Niet Louis Theroux zijn beste docu.

Die hele manosphere is niet meer dan een Ponzi scheme waarin een handjevol charlatans schatrijk worden van het verkopen van de succes-is-een-keuze-formule aan onzekere jongemannen. Een moreel verontwaardigde Louis Theroux stond erbij en keek ernaar. Hij verzuimt echter de diepte in te gaan en je als kijker nieuwe inzichten te geven. Eigenlijk weer de zoveelste bevestiging dat Netflix-documentaires vooral op sensatie inspelen maar zelden echt verrassen.

2,5 * Louis na de maaltijd

Ik heb zeer gezegend leven, ik ken de manosphere alleen uit het gemengde nieuws, en van Louis Theroux had ik eigenlijk ook nog nooit gehoord. Dat geeft me wel de - aan de reacties hier te oordelen - nogal unieke kans om deze doc zonder vooringenomen mening te zien. Iets wat kennelijk nauwelijks iemand lukt.

Vanaf het begin is duidelijk dat alle geïnterviewden druipen van de huichelachtigheid. Sowieso iedereen die over gekleurde pillen begint is al bij voorbaat af vanzelf, maar het is toch wel wat wonderlijk om te oreren over 'het systeem' terwijl je hele bestaansrecht afhankelijk is van de algoritmes van social media.

Maar nog triester wordt het als het gaat over het persoonlijke vlak en relaties. De oudtestamentische spreuken en gezegdes waren nog nooit zo makkelijk van toepassing. Fraai dat Theroux het voor elkaar krijgt om de zoveelste generieke loser met zijn moeder te confronteren, en dan blijft er helemaal niks over dan een zielig hoopje. De glorieuze hoop van de manosphere blijkt hard onder de duim te zitten van zijn mammie.

Wat Theroux wellicht fout doet is dat hij te subtiel is om aan de slachtoffers van de manosphere duidelijk te maken dat ze precies dat zijn - slachtoffer. Sukkels die in het zoveelste piramidespel getuind zijn, jaren van hun leven kwijtraken met zinloos gepruts waar alleen iemand anders iets mee opschiet - en dan ook nog een enorm kwalijk iemand. Maar ja, wat moet je anders. Als je het deze mensen recht voor hun raap zegt kom je ook nergens. Tenminste, dat is de gangbare theorie.

Maar heeft iemand het ooit wel eens geprobeerd, gewoon recht voor de raap en op z'n Rotterdams. Misschien moeten we het gewoon eens proberen. Die manosphere, s..ter toch op alsjeblieft. Als je daar in mee gaat ben je gewoon een sukkel, een loser, dan spugen je moeder en je oma op je. Ga op de grote vaart, maak iets van je leven, of maak jezelf van kant, mij om het even. Maar verspil je tijd - en die van ons - niet aan dit soort nonsens.

Onbestendige maar wel vermakelijke documentaire, waarin onderzoeksjournalist Louis Theroux in de manosfeer duikt, een ideologische wereld waarin de ideeën van jonge mannen over mannelijkheid en man-zijn worden hervormd. De influencers die Theroux ontmoet zijn zonder uitzondering bloedirritant en hun denkbeelden volledig van de pot gerukt, tegen het beangstigende aan. Het levert een aantal hilarische scenes op, maar Theroux krijgt amper kans zijn ding te doen. Dat doen die idioten zelf wel.

Alles werd me duidelijk in de beginminuten van deze Theroux. Hji wijst een influencer erop dat hij niet in de camera van Louis zijn filmploeg moet praten maar dat hij zich moet gedragen en praten alsof die camera er niet is.

Zo trekt Louis de influencer zijn wereld in waarin de ongeschreven regel luidt dat men doet alsof. Voor Louis is het heel normaal om te doen alsof.

Wat zich dan ontrolt in de volgende 90 minuten is dat Louis, die representant van een nepwereld is, verslag doet van een andere wereld. Hij wil ons ervan overtuigen dat die andere wereld nep is.

Van de kijker wordt verwacht dat de wereld die Louis representeert als moreel juist wordt gezien en de wereld die hij de maat neemt als immoreel fout.

In de eindmontage worden beelden van Theroux's gezichtsuitdrukking tussen de extreme uitspraken gemonteerd waarmee hij duidelijk zijn morele verontwaardiging uitdrukt. Theroux is the good guy.

Het is een gekke wereld.