Cocorico 2 (2026)

Een uitgestorven zaal 5 in UGC De Brouckère, een zonnige zaterdagnamiddag. Tijdens de eindgeneriek slaat de verwarring toe. Wat heb ik zo juist precies gekeken? Het idee leek mij te pervers en daarom onweerstaanbaar. Cocorico 2. Een onverwachte sequel op een nu al vergeten film van 2024. Een film met zo weinig plot of intrige dat het laatste halfuur bestond uit gênante sketches, alsof Clavier&Bourdon bij gebrek aan enig scenario gewoon mochten improviseren. En nu volgt dus deel twee, met nog meer genealogische onthullingen. De nakende 'bruiloft' is maar een heel doorzichtige pretext. Eigenlijk zou je eindeloos veel sketches kunnen maken op deze formule. "Ah, Clavier ontdekt dat hij eigenlijk nog voor 23%, euhmm..., Oedmoerts is!" Volgens le Parisien – één van de weinige bladen die de film bespreekt – zou de film grappiger en minder racistisch dan het eerste deel zijn. Het gaat eigenlijk zelfs niet om racisme, maar eerder om een soort boomerachtige begoocheling over het voortbestaan van de natiestaten in een pre-geglobaliseerde wereld. Clavier ontpopt zich echt als de Monoprix variant van Sacha Guitry, met eeuwige trots over LA FRANCE. Omdat je er zo lekker kunt eten. Er is zelfs een scène waar Clavier en Bourdon likkebaardend over allerlei potten en pannen lopen ruiken. HOOOO le riz de veau, bœuf bourguignon, le coq au vin, andouillette de Troyes. Geintje, hoor, zelfs een verstokte franchouillard als Clavier zal niet beweren dat die laatste lekker ruikt. Ook voor andere culturen en nationaliteiten geldt de oorsprong dan als een soort rigide harnas, waar je simpelweg niet uit kunt. Hoewel het volgens papzakken Clavier en Bourdon toch uitsluitend om voedsel lijkt te draaien. "Ahja, iemand die Brits is wil enkel gelatine pudding als dessert, dagelijks." Het gaat zelfs zo ver dat de ober in een guinguette de aanwezigheid van Schnaps op het menu moet verantwoorden door de stelling dat 'de baas uit de Elzas komt". Ja ja, in de fabeltjeswereld van Cocorico 2 kent iedereen enkel de artisanale producten uit zijn eigen streek, culturele vermenging gebeurt nooit en is des duivels. Kunnen we Clavier en Bourdon voor Cocorico 3 niet eens naar O'Tacos of Crousty Chicken sturen – dat wordt smullen!