Yön Lapsi (2026)

De reeks films die postnatale zwangerschap-depressie binnen het horror/thriller-genre verkennen is lang...In de nieuwste probeert regisseur Hanna Bergholm (van het thematisch verwante Pahanhautoja, Hatching(2022)zich te onderscheiden door de Noorse folk-horror richting in te slaan. Saga (Seidi Haarla) en Jon (Rupert Grint) verhuizen naar haar afgelegen Finse ouderlijke huis maar de omliggende bossen herbergen een duister, oud Noordse folkloregeheim. Deze film kan denk ik alleen maar door een vrouwelijke regisseur worden gemaakt. Het gaat vol voor de metafoor over de moeilijkheden en stress van een kersverse moeder voor het krijgen en zorgen voor een baby. Een film die je meer ongemakkelijk maakt vanwege wat ze emotioneel suggereren dan vanwege de horror zelf. En steeds maar weer nieuwe situaties creëert om aan te tonen dat moederschap zwaar is. Waarom zag trouwens niemand dat die verdomde baby geen mens was..? De meest indruk maakt Seidi Haarla. Een groot deel van de film werkt dankzij haar, omdat ze erin slaagt een mengeling van kwetsbaarheid, frustratie en wanhoop over te brengen. Tja het had misschien wat beter geweest als er enkele boomtrollen uit het bos waren gelopen. Echter was het niet zo'n film...

Inderdaad, de zoveelste horror over moederschap en een verontrustende band tussen moeder en kind (alhoewel, is het dat wel?).. maar wel vermakelijk. De gekte van de moeder wordt goed duidelijk gemaakt en haar lichamelijk verval. De film gaat ook vooral over een postnatale depressie ipv wat er nu eigenlijk met dat kind aan de hand is daar komen we toch niet echt achter, is het een bostrol? Die moeder van haar is ook goed gecast, wat een kop ook!