Disclosure Day (2026)

Spielberg in (ouderwetse) topvorm!

Voor diegenen die zijn opgegroeid met de grote blockbusters van Spielberg in de jaren '80 en '90 zal Disclosure Day een feest der herkenning zijn. Twee uur lang heerlijke spanning, hoog tempo, sterke regie, goed acteerwerk en op het puntje van je stoel.

Dit deed mij echt weer aan de oude Spielberg denken.

Het plot is niet bijster origineel en het is jammer dat de film in de laatste 15min toch een beetje (op de inmiddels bekende Spielberg wijze) mierzoet uit de bocht vliegt maar dat doet geen recht aan de verder ijzersterke eerste twee uur.

Hier en daar wel wat plotgaten maar ook dat mag de pret niet drukken.

Voor een Spielberg op leeftijd een hele dikke voldoende,

3,5*

Spannende, mysterieuze film over een wiskundige (Josh O'Connor) die overheidsgeheimen heeft gestolen en dreigt deze openbaar te maken. Terwijl hij achtervolgt wordt door de geheime dienst blijkt dat de geheimen betrekking hebben op contact met buitenaards leven. Herhaaldelijk doet de film denken aan Spielberg's eerdere Close Encounters Of The Third Kind, al wordt dat niveau helaas nergens gehaald. Niettemin zeer de moeite waard, met een aantal originele en indringende scenes die technisch knap gerealiseerd zijn, mede door het geweldige camerawerk van Janusz Kaminski. De finale heeft een beetje goodwill van de kijker nodig, maar ik kon er wel iets mee.

Stel dat de verhalen over buitenaardse wezens die al decennialang de aarde bezoeken waar zouden zijn. Zou die wetenschap de breekbare wereldorde volledig verstoren of zou die wetenschap er juist voor zorgen dat de mensheid zich verenigt? In Disclosure Day stelt regisseur en schrijver Steven Spielberg samen met medeauteur David Koepp deze vraag en doet dat in een spannende film die voor- en tegenstanders tegenover elkaar zet.

Spielberg slaagt er vooral in het eerste uur in een gevoel van verwondering en opwinding op te roepen. Een gevoel dat meer films van Spielberg (in een ver verleden) bij mij opriepen. Close Encounters of the Third Kind (1977) en Jurassic Park (1993) schieten mij in dat opzicht direct te binnen. Disclosure Day raakt aan dat gevoel. Het gevoel dat bezit van je neemt als je wordt geconfronteerd met iets dat je verstandelijk gemakkelijk naar het rijk der fabelen kunt verwijzen maar waarvan je vurig wenst dat het toch mogelijk is. En Spielberg laat die wens uitkomen. Met verwonderendende blik heb ik een groot deel van de film bekeken. Verwondering en opwinding. Wat een heerlijke sensaties zijn dat toch. Sensaties die ik al een tijdje niet meer bij het bekijken van een film heb ervaren. Niet met deze kinderlijk aandoende heftigheid, in ieder geval.

De film dan. Naar welke disclosure de filmtitel verwijst is vanaf het begin geen geheim. Het scenario geeft dat vrijwel meteen prijs. De omvang van de doofpotaffaire en de aard van de ontmoetingen tussen mens en buitenaards leven blijft lange tijd giswerk. Hier en daar zijn er archiefbeelden en brokjes informatie die de personages loslaten. Daarnaast is het spannend om de twee hoofdpersonages te volgen die op weg zijn om het geheim te openbaren. Beide personages zijn geïnspireerd geraakt, zou je kunnen zeggen en worden gedwarsboomd in hun queeste. Beide personages volgen daarin hun eigen verhaallijn die onderling zijn verweven en hen steeds dichter bij elkaar brengt. De film wisselt de verhaallijnen af en die tactiek bevordert de spannende dynamiek in de film.

Spielberg benadert het mysterie van buitenaardse wezens niet als iets dat bedreigend is. De strijd tussen goed en kwaad is heel verfrissend eens niet de strijd tussen mens en buitenaards monster. De film wekt juist interesse en nieuwsgierigheid op naar de wezens. De kwade dreiging komt vanuit de mensheid zelf. En wel van het deel van de mensheid dat het bestaan van buitenaards leven niet geopenbaard wil zien worden. Behalve politieke motieven speelt vooral de factor angst daar een rol in. Angst voor de reactie van het publiek dat bewustwording krijgt. Angst dat de status quo wordt aangetast. De angst is de moeder van de moraal, zei de wijsgeer al. De film toont aan dat die spreuk een hoog waarheidsgehalte bezit.

Een film waarin goed tegen kwaad strijdt. En dat levert hele fijne actiescènes op. Ook fijne speciale effecten. Vooral die waarin dieren een centrale rol vervullen. Horrorwaardig, wat mij betreft. En uiteraard zijn er verblindende lichteffecten die het altijd goed doen. En aliens. En mannen in zwarte pakken. En zwart-wit archiefbeelden. En klinische lokaties. De kleurstelling is trouwens tamelijk kil. Die so(m)bere kleurstelling versterkt de onheilspellende sfeer alsmede de wanhoop en de dreiging die de twee protagonisten steeds ervaren.

Prima gecaste protagonisten overigens. Emily Blunt en Josh O’Connor. Ook de bijrollen zijn goed verzorgd met namen als Colin Firth en Colman Domingo. Disclosure Day is heerlijk vermaak met een onderliggende ideële boodschap van saamhorigheid en hoop. Prima. Na afloop van de film nog even de donkere hemel afgespeurd naar vreemde lichten. Helaas. Niets buitengewoons gezien.

Nee ik wist echt niet dat Spielberg de regisseur was toen ik de film ging kijken (ik hou er sowieso niet van om vooraf informatie over een film te krijgen, ik laat me graag verrassen). En ik werd verrast, het eerste uur dacht ik echt: JA, eindelijk weer eens een goede film.......maar toen zakte de hele film weer als een plumpudding in elkaar. Op een gegeven ogenblik dacht ik echt: "Ik zit potverdorie naar een vervolg van E.T. te kijken". En die film vond ik helemaal geweldig, maar dat is 44 jaar geleden. Dus eeuwig zonde dat zo'n goede film zo'n laatste half uur heeft. En toen de aftiteling kwam zag ik het: Spielberg.....tsja, dus toch gewoon een vervolg op E.T.

Zeer middelmatig.

Een plot waar te weinig over is nagedacht: de psychologie is ronduit halfbakken en sci-fi mag geen excuus zijn om de plot met de nodige hocus pocus naar binnen te gieten. Er zijn te veel onduidelijkheden om als toeschouwer helemaal in dit compleet van de pot gerukte verhaal te worden gezogen.

Spielberg zal het allicht worst wezen: met veel bombarie en de flair die hij aan zijn decennialange ervaring heeft overgehouden, maakt hij van dit ondermaatse zootje narratief toch een aanvaardbare film. Het open einde is bovendien best verrassend, en Emily Blunt houdt het publiek met een indringende vertolking aardig bij de les.

In abstracte zin waarschuwt ‘Disclosure Day’ trouwens voor zowel alle autocratische beslissingsorganen als voor individuele klokkenluiders – hoezeer beide geledingen van het spectrum (verzwijgen of openbaar maken) hun gedragingen ook moreel legitimeren: chaos lonkt, dus laat ons vooral onze democratische instituten in ere houden.

2,75*

Niet veel films krijgen van mij een 5*, maar deze dus wel.

Waarom? Wel Steven Spielberg is back. En hoe! Laatste film van hem die mij imponeerde was Ready Player One uit 2018, ervoor zitten we al bij Indiana Jones (Kingdom of the cristal skull) uit 2008. Dus op 18 jaar 2 topfilms. Maw. keek uit naar deze en ja, geslaagd.

Spielberg is voor mij 1977: Close encounters of the Third Kind, 1982: ET. En natuurlijk Indiana Jones en Jurassic Parc.

Maar het is vnl. zijn fantasie rond aliens die mij altijd wisten te boeien. Als je trailer bekijkt van deze film, dan weet je dat het hier ook deze richting uitgaat. Dus geen spoilers over deze.

Wat mij in deze film vooral aanspreekt is opnieuw het mysterieuze, net zoals Close Encounters. Typische stijl Spielberg waarbij je pas op einde weet hoe vork aan de steel zit.

Enkele actiescènes die origineel gevonden zijn, maar is veel meer een mysterie-SF dan actie. Verwacht je dus aan een mooi rustig opgebouwd verhaal met heel wat inhoud, geen shoot and kill…

Voor mij echt wel beste film van 2026 die ik tot nu toe heb gezien. Ben wel SF-liefhebber die altijd op zoek is naar een origineel of visueel mooi in beeld gebracht verhaal.

Visueel is deze normaal, maar inhoudelijk zeer entertainend.

Enigste probleem bij deze film is dat eenmaal je weet hoe het zit, je nooit meer met zelfde ervaring naar deze kan kijken als bij de eerste keer. Mysterie is weg als je weet hoe het eindigt.

Aanrader voor liefhebbers van Close Encounters.

Spielberg doet hier weinig verkeerd mee. Het is vooral de opbouw dat best sterk gedaan is met veel mysterie. Daniel Kellner die met geheime informatie op de vlucht slaat voor een duistere organisatie, een weervrouw die plots alle talen kan spreken en de gedachten/verleden van mensen kan zien en een vreemd object dat hogere krachten bevat.

Het zijn allemaal interessante ingrediënten, maar het tweede deel biedt weinig bijzonderheden met de geheime organisatie die achter Daniel en Margaret zitten en Margaret die probeert erachter te komen hoe ze aan haar gave komt. Het einde sleept iets te lang aan met de langverwachte onthulling rond het geheimhouden van de overheid over de aliens.

Ik heb me hier zeker niet mee verveeld, maar buiten de sterke opbouw wordt de gewone degelijkheid niet overtroffen.

3*

Sterke mix van achtervolgingsthriller (met een mooi desoriënterend begin), UFO-film en themafilm over empathie. Je kunt je vraagtekens zetten bij de moraal, maar zolang de film duurde (en dat was láng, maar niet té lang) had ik daar geen tijd voor. Wat me wèl stoorde waren de lelijke "leeggetrokken" kleuren, de clichématig vormgegeven aliens en vooral een aantal onbeholpen plotelementen die mij uit de film trokken (Daniel die denkt dat het een goed idee is om een auto uit het wagenpark van Wardex te stelen, de agenten van Wardex die daarbij helemaal niets in de gaten hebben van wat zich achter hun rug afspeelt, en dan nog de inval in het motel waarbij niemand verzint dat een kamer ook een achteruitgang kan hebben – kom op zeg!). Het sterke spel van alle leads en de "drive" van de regie zorgt er nog wel voor dat dit op z'n minst een sub-klassieker in Spielbergs oeuvre is, maar ik weet niet of ik nou tevreden moet zijn met de kwaliteit of ontevreden omdat de film niet nèt nog beter is.

De film begon aardig, maar al spoedig verviel het scenario in voorspelbaarheid: Men in black, race tegen de klok, en nog enkele andere cliche's passeerden de revue. Halverwege werd de snoepdoos geopend en trakteert Spielberg op een mierzoete versnapering (waardoor het glazuur van mijn tanden losliet),vergezeld door John Williams hemels strijkwerk.

Cinematografisch zit het allemaal perfect in elkaar. Té perfect, waardoor het inboet aan spanning. Spielberg levert geen slecht werk af maar het is ook niet om over naar huis te schrijven. Het neigt naar een niemendalletje.