Thin Red Line, The (1964)

Met Terence Malick's The Thin Red Line als onbetwiste nummer 1 in mijn top 10, en ook al meer dan 20 jaar in bezit van het goede boek van James Jones, kon het niet anders dan dat ik deze film toch eens moest kijken. De prijs die Boekenvoordeel er voor vroeg noopte me nog tot voorzichtigheid maar toen ik de film vrijdag voor één euro bij de kringloop tegen kwam was dat toch wel een kans die ik niet liet liggen. Een heel groot succes werd deze The Thin Red Line niet en ik kan niet anders concluderen dat de films beiden een eigen interpetatie en lijn volgen en dat de '98 versie het dichtste bij het boek blijft.

Niet dat ik heel veel van deze versie verwachtte gezien het cijfergemiddelde en de relatief korte speelduur, toch verrast de artwork van het dvd menu wel met een design en kleur die ook gebruikt werd voor één van filmposters van de '98 versie en is de toon snel gezet met de spanning tussen Tall en Stone, uiteraard Staros in het boek en de '98 versie, en de kennismaking met Doll die een samenvoegsel is van drie personages uit het boek en de '98 versie. Zo is hij met zijn vrouw bezig zoals pvt Bell dat tot op zekere hoogte doet, is er de opstandigheid en wrijving met sergeant Welsh zoals Witt dat heeft en steelt Doll het pistool en voert een halve zelfmoordactie uit zoals dat in de '98 versie gebeurt. Opmerkelijk overigens dat Doll op de rand van zijn loopgraaf/schuilhol zit tijdens een beschieting, iets dat in de '98 niet voorkomt maar wel in het boek omschreven wordt als een waan van onkwetsbaarheid. En zo zijn er wel meer dingen die overeen komen zoals Welsh met zijn run naar Jaques toe om die plat te spuiten en uiteraard de weigering van Stone, Staros, om op te trekken en het ontnemen van zijn commando. Daar staan ook weer 'fouten' tegenover zoals dat Stone niet vervangen wordt door Gaff maar door luitenant Band, die is echter in deze versie al lang gesneuveld.

Het is een potje turven tussen overeenkomsten/kloppende dingen en gegevens die een andere draai krijgen. Opvallend is toch wel het decor dat verre van het ondoordringbare regenwoud lijkt of de tropische hitte zoals bekend op een eiland behoorlijk dicht bij de evenaar, maar goed dat is wellicht in die tijd niet haalbaar en een detail waar men niet zwaar aantilt. Opvallend is toch wel de gematige psychologische inslag die Welsh er op na houd die doet denken aan luitenant Speirs zijn speech tegen Blythe in Band of Brothers over de mindset van becoming a soldier. Opvallend is ook het wapentuig dat sommige soldaten dragen in de vorm van een MP38 Schmeisser, geen Thompsons voor handen? Aardig is dan wel de zogenaamde rostwand die ze op het einde moet aanvallen, een vorm van terrein die niet voorkomt op Guadalcanal, maar wel exemplarisch was voor strategische posities en versterkingen op andere eilanden zoals Iwo, Okinawa of de Marianen. De dood van Welsh is toch wel de definitieve doodsteek deze film het beste los te zien van het boek en in die zin als een erg vrije uitvoering.

Hoewel er aardige momenten zijn kon de film me maar matig boeien en had ik nergens het gevoel goed in de film te zitten. Mogelijk dat dit komt omdat je toch gaat vergelijken en met de '98 versie als mijn persoonlijke nummer 1 film kan deze versie haast niet anders dan tegenvallen. Daarom is deze versie aardig voor een keer maar ook niet meer dan dat. Mogelijk dat er ooit nog verandering komt door een herkijk.