120 Bahadur (2025)

Paar aardige oorlogsscenes, maar echte bollywoodmeuk. Zal best een waargebeurd verhaald zijn, maar die India's rambo's die massaal voor volk en vaderland met plezier sterven, nah...

Ik snap niet dat deze film nog zo'n hoge waardering heeft.

De relatie tussen China en India is gespannen. Door economische rivaliteit en samenwerking, groeit ook de geopolitieke spanningen. Daardoor laaien grensgeschillen die tot op de dag van vandaag nog onopgelost zijn, ook weer op. Zo ook over de regio Aksai Chin, een betwist hooggelegen woestijngebied in de Himalaya, beheerd door China maar geclaimd door India. Wat is er handiger dan om met een patriottische oorlogsfilm, te laten zien hoe heldhaftig soldaten er in India zijn.

Na een ingewikkelde voorgeschiedenis die er aan vooraf ging, lanceert China in oktober 1962 een grootschalig offensief tegen de Republiek India in de betwiste grensgebieden oftewel de Chinees-Indiase Oorlog breekt uit. Het Indiase leger, slecht voorbereid en in de minderheid, kreeg de taak deze hooggelegen gebieden te verdedigen. Een belangrijk verdedigingspunt werd Rezang La- bergpas in de buurt van de vitale landingsbaan bij Chushul.

Deze film gaat over de Slag bij Rezang waar een kleine eenheid van 120 Indiase soldaten dapper standhield tegen een veel grotere Chinese overmacht. Ondanks extreme kou, zuurstoftekort en artillerievuur, verdedigden de Indische soldaten hun posities, waarbij ze meerdere aanvallen afsloegen en de Chinese opmars werd vertraagd.. De prijs was echter voor beide zijden hoog; India verloor 114 soldaten, China telde zelfs 1400 Chinese slachtoffers. Een ​​veldslag die wordt beschreven als het enige lichtpuntje in een oorlog die India tenslotte verloor.

Maar vanaf het begin lijkt de film te worstelen met tegenstrijdigheden. Het wil zich profileren als een rauw oorlogsdrama met spectaculaire oorlogsbeelden maar tegelijkertijd aansluiten bij de Indiase kijker door bekende Bollywood-clichés. Dit overschaduwt een betere filmervaring. De film is nog wel de moeite waard vanwege de technische uitvoering, de gevechten en het prachtige in beeld gebrachte landschap. Het acteerwerk is precies wat je van een Indiase film als deze verwacht...

In de eerste helft richt het zich meer op de personages en hun onderlinge band. Veelal ook emotionele scenes en er zijn uiteraard enkele "onnodige" liedjes.* en een dansje) In de tweede helft is het tijd voor de veldslag. Er wordt gezegd dat het team dat aan All Quiet on the Western Front werkte ook hier de acteurs getraind tijdens de opnames. Ach het is duidelijk geen genre-bepalend epos, maar 120 Bahadur (Hindi voor: 120 dappere harten) had goede bedoelingen en komt over als een oprecht eerbetoon aan de soldaten, maar daar houdt het ook wel op.(gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Redelijke oorlogsfilm. Het waargebeurde verhaal begint wat stroef. Er wordt ruim de tijd genomen voor de opbouw en het introduceren van de hoofdpersonages. De film is daardoor het eerste uur wat saai. Het tweede gedeelte richt zich meer op de veldslag en bestaat uit veel actie. Het is wel veel van het zelfde maar men overdrijft niet heel erg, zoals in de meeste Bollywood actiefilms. Het einde wekt wat emotie op bij de kijker. Visueel is de film erg sterk met fraaie beelden van de winterse landschappen. 3.0

Na "Bhaag Milkha Bhaag" speelt Farhan Akhtar opnieuw een legerofficier in deze verfilming van de Chinees-Indiase Oorlog van 1962.

Ondanks het indrukwekkende verhaal, bevat de film wat kritische kanttekeningen. Sommige gevechtsscènes voelen kunstmatig en geënsceneerd aan. Onnodige liedjes verstoren de immersie en het tempo van de film. Daarnaast lopen Chinese soldaten richting de Indiase posities, alsof ze een ontspannen wandeling maken. Gelukkig weet de film nog stand te houden op basis van een goede choreografie.

3,0 *