Good Boy (2025)

Goede thriller met een vleugje drama. Als je de trailer bekijkt dan denk je ook aan horror maar dat moet je vergeten.

Boeiende film met een redelijk absurdistisch gegeven, je zit eigenlijk continu te raden wat er in vredesnaam aan de hand is. Maar het heropvoedingskamp van dit stel is geniaal vormgegeven, zeker hoe Graham tekeer gaat met zijn gereedschap om Tommy te beletten er vandoor te gaan. Erg sterke rol, net als die van Anson Boon zelf, alhoewel hij wel een beetje stereotype wordt neergezet aanvankelijk. Maar hoe het precies zit met hun eerdere "zoon" en of dat kleine jochie wel echt hun eigen zoon is krijg je niet veel te horen. Maar evengoed een vermakelijke film die zich nog het best met Clockwork Orange laat vergelijken, maar veel minder indrukwekkend uiteraard. Maar ik zat geboeid te kijken en er zit eigenlijk geen inkakmoment tussen.

Intrigerend, onvoorspelbaar drama met thriller-elementen, over een jonge crimineel (Anson Boon) die door een maf duo (Stephen Graham en Andrea Riseborough) wordt ontvoerd teneinde een bizar revalidatietraject te ondergaan. Plot en personages ontwikkelen zich uiteindelijk niet zoals je zou verwachten, maar één en ander leidt wel tot een bevredigende, verrassend subtiele ontknoping. Sterk spel van de cast, met Graham weer eens in topvorm. Dat is dan wel weer voorspelbaar.

De situatie waarin Tommy zich op een kwade ochtend na een wilde nacht stappen terugvindt is vervreemdend – de hem onbekende familie die hem aan de ketting vasthoudt en disciplineert als een hond lijkt psychopatisch in hun dwang en straffen terwijl ze tegelijk de volmaakte, liefdevolle familie spelen – en heeft echo’s van bekende horrorfilms zoals The Texas Chainsaw Massacre (of zelfs Saw en Get Out), maar de liefde blijkt oprecht waarmee het meer een rehabilitieprogramma blijkt waarin de familie ‘tough love’ toepast om de ontspoorde jongen weer op het rechte pad te krijgen met de maatschappelijke kwestie of de huidige maatschappij er goed aan doet om jongeren vrij te laten zodat ze ‘zichzelf kunnen zijn’ maar ook makkelijk ontsporen of dat dat juist een diepe onverschilligheid laat zien en je jongeren moet disciplineren om ze boven een dierlijke staat tot een beschaafde, liefdevolle staat te verheffen (waarmee de film ook echo’s heeft van een film als A Clockwork Orange). Uiteindelijk blijkt de familie te ver door te slaan en inderdaad ziekelijk te zijn, niet in hun disciplinering maar juist in hun verlangen om de jongen op te nemen als een eigen zoon: de familie blijkt zelf een trauma te herbergen en een gemaakte fout te willen herstellen. De uitkomst is dat de jongen door dit alles de gouden middenweg vindt: weg bij dit ziekelijke gezin maar eindelijk bereid om de werkelijkheid onder ogen te zien in plaats van te vluchten van problemen maar ook van belangrijke zaken en mensen door drugs te gebruiken, zodat hij nu kan geven om zijn vriendin zoals die de enige was die eerder om hem gaf.

Het einde is weer enigszins de bekende horrortwist en net als Boze Cialo (2019) is de film over de hele linie weinig geloofwaardig in zijn plotontwikkeling maar snijdt hij wel interessante en belangrijke thema’s aan zoals hier van familie en opvoeding: kun je verveemd raken van je familie en elders een nieuwe familie vinden (dat als zodanig ook de problematiek van adoptie raakt) en is echte liefde iemand zichzelf en vrij laten zijn zonder verantwoordelijkheid te nemen of is dat iemand beschermen en helpen te floreren door grenzen te stellen? En dat alles wordt verpakt in een vermakelijk thriller-jasje waarbij het aldoor de vraag is hoe dit gaat eindigen en aan welke kant er doden gaan vallen.