Black Phone 2 (2025)

Ietwat tegenvallende reprise van ‘the grabber’.
Waar ik deel 1 een echt meesterwerk a la Stephen King vond, kon deze de verwachting niet helemaal waar maken. Maar toch wel de moeite waard als je deel 1 hebt gezien.

De sfeer in de film is een van de sterke punten. Het jammere is dat het verhaal zich misschien niet zo goed leende voor een sequel.

De postume grabber is minder eng dan de (levende) mysterieuze grabber uit deel 1. Hij komt ook te vaak in beeld, waardoor de impact minder is. De zwarte telefoon weet wel weer kippevel te geven, maar lijkt er soms een beetje geforceerd in verwerkt. De keuze om met dezelfde personages verder tegaan werkt redelijk. Maar je moet wel echt deel 1 gezien hebben om er koffie van te maken.

Sommige personages komen erg ‘flat character’ over. Al past dat ook wel een beetje in de ouderwetsere stijl.

Een voldoende, maar de hoorn mag na dit tweede deel wel op de haak blijven.

3 sterren.

Kwalitatief vervolg vanuit de capabele handen van regisseur Scott Derrickson, al is het even geleden dat hij met iets echt geweldigs uit de hoek kwam. The Black Phone 2 weerlegt de hoofdrol van Mason Thames naar Madeleine McGraw, die toch allebei heel knap uit de voeten kunnen met twee zeer complexe rollen. De bijrollen zijn wat insignificanter, maar dragen nog altijd degelijk bij aan het verhaal. Derrickson pakt geregeld uit met een aantal kundig opgebouwde scenes en een sterke sfeerzetting, maar echt nagelbijtend spannend wordt de film nergens. Ethan Hawke is bovendien minder intimiderend dan in de vorige film, wellicht omdat het concept ditmaal stukken vergezochter is. Het geheel blijft gelukkig lekker wegkijken en brengt genoeg om zijn bestaan te rechtvaardigen, maar je moet het kunnen accepteren.

Waar "The Black Phone" uit 2021 nog een goede film was, is dit overbodige vervolg gewoon matig. Het verhaal wist me nauwelijks te boeien en te vermaken en echt spannend werd het eigenlijk nergens en voor de pauze was de film ook nog eens slaapverwekkend. Het hoogtepunt volgde eigenlijk in de pauze met een lekkere Pumpkin spice latte macchiato. Na de pauze werd de film wel iets beter en gebeurde er ook meer (o.a. op het bevroren meer). Visueel zag het er wel fraai uit met de sneeuw- en wintercamp-setting en ook zien we weer de originele castleden (nu wel vier jaar ouder) en bij het zien van Jeremy Davies, moest ik steeds denken aan Charles Manson, welke hij ook speelde in de goede film "Helter Skelter (2004)".

Matige film waarin broer en zus zich aanmelden als begeleider op een winterkamp. Dit vervolg is geen herhalingsoefening (een heel ander verhaal). Daar waar het eerste deel nog vrij fris overkwam, is dit hier een stuk minder het geval. Allemaal al eens eerder gezien en de film duurt ook te lang.

"Hey Jesus, I'm not doing so well"

Het is een eeuwenoude horrortradities, dat als een moordenaar kaartjes verkoopt, hij niet lang dood blijft. De eerste "zwarte telefoon" was een vermakelijke horrorfilm die bij mij vooral bij blijft door het spel van Ethan Hawke als de Grabber. Echter voor een horror-fan was de film ook wel een beetje braaf. Dat is bij deze niet veel anders! Het wil niet meteen zeggen dat de film slecht is. Sterker nog, ik vind sommige delen van de film zelfs beter dan de eerste film!

Het verhaal van Joe Hill waar de vorige film op gebaseerd was, had geen vervolg dus de bedenkers kregen meer vrijheid. Echter halen de filmmakers veilig inspiratie uit andere horrorfilms. Regisseur Scott Derrickson grijpt terug naar het succes van de Super 8-filmpjes in zijn eigen Sinister (2012). En zodra de film zich naar het kamp verplaatst, krijgt de kijker een combinatie van A Nightmare on Elm Street en Friday the 13th in de sneeuw. Iedereen die Dream Warriors (1987) heeft gezien, kan raden hoe deze film verloopt...

Daarnaast is de film doorspekt van een religieuze boodschap. Niet alleen is het kamp een christelijk kamp, ​​maar ook het meisje Gwen bazelt veel christelijke mijmeringen over Jezus en religie. Deze religieuze momenten voelen er ingepropt. Alsof de filmmakers een persoonlijke agenda willen doordrukken naast een boeiend, samenhangend verhaal te creëren. Het is erg storend, kost tijd en het achterwege laten van dit prediken, levert sowieso een veel betere film op!

Het pleit voor de filmmakers dat ze van Black Phone 2 niet een Hollywood-cash-in proberen te maken. Doet het zelfs prima als het zijn nachtmerrieachtige logica de vrije loop laat. Maar is een stuk minder door zijn theologische debatten. Natuurlijk is daar ook Ethan Hawke als de horroricoon Grabber. Al had die in deze film wel iets meer van hem gezien mogen worden! Tja en op het aller-allerlaatst mogen de tenen nog eenmaal krom als Derrickson met een mierzoete reli-scheet zijn verhaal uitblaast.

Onnodig, rommelig vervolg met Ethan Hawke gedelegeerd naar een bijrol. Zijn Grabber is ook ditmaal het beste element van de film maar het personage komt er nogal bekaaid af. En ik hoefde hem persoonlijk niet te zien rondschaatsen. Qua sfeer en thematiek neigt de film nogal naar de Nightmare On Elm Street-reeks, met weinig indrukwekkend resultaat. Hier en daar een paar sterke momenten, maar een succesvolle franchise zit er op deze manier niet in, vrees ik.

"Fuck you with a dinosaur dick!"

Gewoon weer een totaal zinloos tweede deel. In 2021 wist Blumhouse met het eerste deel echt te verassen, en die film was oprecht héél erg leuk, maar ik heb altijd al geweten dat het een stand-alone film was en moest zijn, die film leunde ook totaal niet naar een vervolgdeel. Goed, succes zorgt er voor dat men natuurlijk mee wil produceren, dus een tweede deel is erg gewaagd, maar in die zin dan ook wel weer heel nieuwsgierig wat daar nou precies uit zou gaan komen. Maar deze film is gewoon pure rotzooi man, kun je ook weer helemaal niks van op aan.

Een totale clusterfuck, en het eerste deel vond ik echt een irritatie om te zien. Die hele 'flashbacks' of visioenen (ik weet nog steeds niet precies wat het was) maakte het allemaal een rommeltje, hoewel het wel met vlagen wat duidelijker werd op een gegeven moment waar men naar toe wou én de film toch een best duister sfeertje neer kon zetten, maar echt goed werd deze film gewoon nergens. En eigenlijk had ik het wel verwacht, Blumhouse wou weer eens te veel van een geslaagd concept; dus tijd om het uit te melken, zonde!

De film heeft in mijn ogen wel een goed portie gore in huis, en zeker richting het einde werd de film steeds aangenamer om naar te kijken. Dat wil niet zeggen dat het echt een topper was, verre van zelfs; de film kon met enige regelmaat wel vermaken. Al was het vermaak maar voor korte duur, want daarna sloeg de film toch weer in simpele drek wat gewoon niet vooruit te branden was. 114 minuten is in mijn ogen wat dat betreft ook gewoon te lang, en daar hadden ze echt wel wat mee mogen doen. Zonde, maar toch ook niet geheel een verassing dat het zo is gelopen, dit had ik al wel verwacht.

In dit vervolg op Black Phone is Finn [Mason Thames] 17 jaar oud en heeft hij opnieuw visioenen van jonge slachtoffers van The Grabber [Ethan Hawke]. Deze keer deelt zijn zus Gwen [Madeline McGraw] de visioenen en hoort zij ook de angstaanjagende zwarte telefoon rinkelen. Daarmee komt ze in contact met haar overleden moeder [Anna Lore], die belt vanuit 1957 en Finn en Gwen leidt naar het jeugdkamp waar ze vroeger werkte. Intrigerende, spannende slowburner met een prima ontknoping.

Mijn god wat was dit slaapverwekkend. Als je dan toch besluit om de grabber een soort van Freddy Krueger te maken doe het dan ook goed maar de film word nergens eng, spannend of wat dan ook. De eerste was best oke maar dit ging echt nergens heen. De spanning was ook nog eens ver te zoeken, zeg maar gerust compleet afwezig. Vreselijk. Hoef geen derde film meer te zien ook van dit gebeuren.

.

Deel 1 was vermakelijk en wel redelijk origineel. Dit deel is echter chaotisch en niet interessant genoeg. Leuk

De film is een voortzetting van het verhaal dat in het eerste deel werd verteld. Het is interessant om te zien hoe de beide verhalen in elkaar grijpen. Verder is de film goed geënsceneerd en beschikt over een prima onheilspellende sfeer. Een bijna verlaten jeugdkamp waar barre winterse omstandigheden de toon zetten, vormt een fijne naargeestige setting. Laat The Grabber maar komen.

Waar het in het eerste deel vooral draaide om het personage Finney die werd ontvoerd, draait het in deze film nadrukkelijker om zijn zusje Gwen. Geplaagd door nachtmerries die een connectie met The Grabber aanduiden, wordt zij langzamerhand steeds meer de spil waar het verhaal om draait. Haar nachtmerries zijn spannend gevisualiseerd. Visueel zit het met de film sowieso wel goed. Vooral de beelden met een zwakke contrastwerking, een lichtkorrelige kwaliteit en bijpassende ouderwetse ruis in het sounddesign geven het heerlijk gevoel dat je je in een horrorfilm uit het pre-digitale tijdperk bevindt. Ook noemenswaardig zijn de lange shots die de sfeer de tijd gunnen om zich duister te wortelen.

Regisseur Scott Derickson laat het verhaal langzaam garen. Hij legt eerst een verontrustend fundament door de personages en hun psychische problemen te introduceren en plaatst hen vervolgens in de zeer onvriendelijke setting waaruit zij vanwege het winterse weer niet kunnen ontsnappen. In die beklemmende situatie kan de horror in het tweede deel van de film lekker losgaan. Op weg naar een finale die misschien wat voorspelbaar is, maar ook prettig hectisch en spannend.

Black Phone II is een goede horrorfilm. Eindelijk weer eens een tweede deel dat niet teleurstelt en met gemak aan het goede eerste deel kan tippen. Montage, regie, setdesign, sounddesign en acteerwerk zijn uitstekend verzorgd. Dat geldt ook voor het kwaad. Een horrorfilm staat of valt meestal door de vormgeving van het kwaad. Is de duistere macht die onheil veroorzaakt in staat de kijker een angstig of verontrustend gevoel te geven? In het geval van Black Phone II luidt het antwoord op die vraag: ja!

Ijzingwekkend vervolg zou ik zeggen. Misschien wel beter dan het eerste deel. Prima beelden ook die afgewisseld worden met droombeelden die het raadsel moet oplossen. De chemie tussen zus en broer zijn uitstekend en ook de kampleider speelt een puike rol. Verder vond ik soundtrack lekker om naar te luisteren. Beelden zijn wel vrij donker allemaal en de droombeelden zijn een soort van handycam geworden met ruis en kleine spots. Great job. Origineel? Ja en nee. Gaaf vond ik de schaatsende grabber en het moment in de keuken. Meer zeg ik niet.

Film 4,0

Beeld 4K 4,5

Geluid 5.0