Paaz (2026)

Vanaf 19 februari 2026 in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

EDIT: vanaf 26 februari 2026 in de bioscoop

Een bioscoopfilm met Neerlands beste actrice Gaite Jansen. Dat is lang geleden maar vooral fijn nieuws.

Neerlands beste actrice met een matige plot en ook zwakke regie wat betreft keuzes. Dit is een zwaar thema (inclusief een telefoonnummer als je suïcidale gedachten hebt in de aftiteling) maar er wordt voor een behoorlijk luchtige toon soms gekozen. En zelfs tegen het melige aan. Dat begint al in het begin direct maar ook de vele typetjes (dat zijn het) op de paaz zelf helpen ook niet mee. Dan is iemand als Verbaan een veraderming hier met een nuchtere ingetogen rol. Het boek had ook een zekere luchtige toon maar je was al altijd bewust ervan op een psychiatrische afdeling te bevinden waar het echt niet zo leuk is. En dat gedrengt in van die typische nietszeggende kutmuziek die enorm gezapig is. Muziek voor mensen zonder smaak (ik bedoel geen slechte smaak maar echt zonder smaak, van die mensen die gewoon geluid op de achtergrond willen, die graag Q-Music aan willen hebben staan op het werk, dat volk).

Zelfs Gaite Jansen heeft op momentjes last van de luchtige toon al is het vooral dat de situaties dusdanig slecht geschreven zijn, zij doet haar best en maakt er nog wat van in die scènes en weet knap in het geloofwaardige te blijven. Maar als de regie haar los laat en haar gewoon haar ding laat doen, dan merk je hoe steengoed ze is met alleen al mimiek een groot gevoel van verdrongen en verborgen verdriet tonen. Kijk even naar haar gezicht op het moment dat ze in de auto zit. En aan het eind weet ze te ontroeren ook.

Al met al geen beste film maar ik heb me niet per se verveeld en Jansen houd je erbij dus nog net aan een voldoende. 3,0*.

Redelijke film over een hard werkende vrouw die na een zelfmoordpoging wordt opgenomen op de paaz. Het hoofdpersonage is best goed neergezet (ook dankzij een prima rol van Gaite Jansen), maar de rest van de personages komt er nogal bekaaid vanaf. Ondanks het wat zware onderwerp is de film behoorlijk luchtig (soms zelfs iets te luchtig). Een kleine 3.0 sterren.

Vermoeiende film met inderdaad veel typetjes en een volstrekt ongeloofwaardige hoofdfiguur. Iemand kan wel eens ad rem antwoorden, maar wat Emma doet is belachelijk en zo vreselijk bedacht.

Maar ook buiten dat geloofde ik het karakter niet. Het is best goed geacteerd, maar gewoon slecht geschreven.

Ontroerende en mooie film die door hoofdrolspeelster Gaite Jansen naar een hoger niveau wordt getiteld. Maakt me ook nieuwsgierig naar het tweede boek dat Myrthe van der Meer schreef. 4*

Goede soms ontroerende film over een zwaar onderwerp. Luchtige toon is denk ik wel goed anders wordt zo'n film loodzwaar. Hij raakte me toch wel. De moeite waard!

Heerlijk

Tegelijkertijd wil ik tien jaar van mijn leven terug. Zolang moest ik namelijk naar Q-Music luisteren op kantoor omdat wij voor datzelfde Q-Music de verzekeringen verzorgden (onnozele reden, I know).

Ik ben zo blij dat ik inmiddels al 9 jaar werk bij een bedrijf dat dat soort ongein niet kent, de radio aan op kantoor. Heerlijk. En als ik muziek wil luisteren doe ik wel oortjes in of een koptelefoon op, zoals zoveel collega's ook doen.

Goede film.

Normaal gesproken ben ik niet zo'n liefhebber van Nederlandse films, en al helemaal niet in de bios. Toch sprak het verhaal mij dit eer aan, en omdat ik de kans had gratis te gaan, besloot ik hem een kans te geven. Daar heb ik zeker geen spijt van.

De film heeft me van begin tot eind vermaakt. Het acteerwerk van (bijna) de hele cast is sterk en overtuigend, met name de hoofdrolspeelster die haar rol op indrukwekkende wijze neerzet. Het verhaal is interessant, mooi opgebouwd waardoor het weet blijven te boeien.

Voor een Nederlandse film is dit bijzonder goed uitgevoerd. Het is absoluut één van de betere Nederlandse films binnen het genre.

3,0*

Jammer om het acteertalent van Gaite zo om zeep te helpen door het schrijven van dit personage met irritante teksten. Sowieso, een niet al te waarheidsgetrouwe weergave rond dit onderwerp met (zucht) Verbaan als psychiater en uiteraard een liefde die opbloeit, de ontsnapping etc. etc. Over-geromantiseerd gedoe, bij zo'n thema als dit. Of was het boek ook zo? Anyway, ik vond het maar vervelend.

1,5*

Ik wil niet dood. Ik ben bang om te leven.

Ik vond het niet eens zo een verkeerde film. Het raakte bij mij zo nu en dan de juiste snaar. Ik herkende ook wel wat van mezelf in Emma, wellicht dat dit een rol speelt.

Redelijke film maar niet heel veel meer dan dat.

3*

Niet mijn ding.

Ik heb het als Vlaming zijnde wat Nederlandse films betreft het meer voor Flodder, Amsterdamned, sint, de lift & ook bumperkleef vond ik heel goed.

Prachtige film met soms erg grappige teksten maar ook serieuze tranen trekkende momenten. De afwisseling was prettig . Het verhaal is prima en ik vond het eindelijk eens een Nederlandse film waarin goed geacteerd wordt. Vooral Gaite. Aanrader!

Deze film over Emma Nieuwenhuis, een redacteur bij een uitgeverij die op de PAAZ-afdeling belandt met een zware burnout, tot op het suïcidale aan toe, maar zwaar in de ontkenning zit, begint prima. Een sterke vertolking van Emma door Gaite Jansen, soepele en geloofwaardige dialogen (met ook wat slap geouwehoer, een essentieel iets dat in Nederlandse films vaak vergeten wordt) en lekker vlot gefilmd, zij het wel in een wat prozaïsche tv-filmstijl. Het karakter van Emma is wat vermoeiend, maar dat is inherent aan het soort van manische ontkenningsstaat waarin ze zichzelf brengt. Ook goed om eens een wat meer realistische verbeelding van een psychiatrische afdeling en de patiënten te zien.

Maar hoe meer de film vordert, hoe meer hij in een soort trechter belandt van feel good romcomclichés. Het eindigt zelfs in kerstsferen. De vlotte dialogen ruimen ook het veld voor stijve, van dik hout zaagt men planken Uitwisseling van Diepe Waarheden, inclusief dik aangezette soundtrack.

Ik heb het boek waarop de film gebaseerd is jaren geleden gelezen en ik weet er niet veel details meer van, maar een romantisch subplot herinner ik me niet, terwijl het hier op een gegeven moment de hoofdzaak wordt. Het genezingsproces van Emma wordt aan het einde een beetje afgeraffeld.

In mijn herinnering was het boek meer een soort documentair verslag van het leven op een PAAZ-afdeling, met juist de alledaagse gang van zaken als uitgangspunt; ik herinner ik me dat er vooral heel veel gepuzzeld werd (eerlijk is eerlijk: dat wordt ook even aangestipt en ik weet dat het niet bepaald filmisch is.) Het was ook veel meer een verhaal over collectief van de bewoners en medewerkers, terwijl in de films die niet meer dan aankleding zijn. Jammer, want de cast was er om die ensemblefilm te maken. Zeker Bianca Krijgsmans Marja had veel meer aandacht verdiend, maar ook Emma's kamergenoot Kim (Laura Bakker).

(Gezien op Netflix)

Iets teveel gedramatiseerd. Verder wel een goeie inkijk in de psychiatrie afdeling v/h ziekenhuis.

Ik vond hem eigenlijk verrassend goed. Vooral het deel dat Emma in contact komt met Boudewijn en samen besluiten eruit te stappen. Wat volgt is pijnlijk en maakt de problematiek van de verschillende personages duidelijk, Boudewijn die echt alles kwijtraakt en Emma die gewoon in een moeilijke fase zit. Hij kijkt ook makkelijk weg, maar laat je tenminste even nadenken over deze problematiek.

Dat lijkt me stug. Zo'n gezellige bij wijlen zelfs lollige boel lijkt me het niet op de PAAZ.

Dat is ook het grote probleem van deze film, wat mjk87 schrijft, daar ben ik mee eens.

Wat een zeer goede film.

De balans tussen humor en drama is erg goed.

Het is mooi om te zien dat Emma eerst niet door heeft wat er eigenlijk met haar aan de hand is.

Als ze later haar diagnose krijgt en ze doorkrijgt wat er scheelt, is dat knap gespeeld.

Ook de andere spelers doen erg goed hun best. Georgina Verbaan vind ik echt top. Wat is zij toch ook gegroeid sinds GTST. Ze heeft al veel mooie rollen gespeeld. Hier in deze film speelt ze ook echt heel puur.

Maar hoofdrolspeelster Gaite Jansen is echt TOP in deze film. Wat een talent.

Met een valse glimlach

Het is wonderlijk dat 'Paaz' (2026) gebaseerd zou zijn op een roman met autobiografische elementen, want de verfilming heeft weinig met de realiteit te maken. Het voelt alsof manipulatieve clichés uit dertien-in-een-dozijn Hollywoodfilms een serieuze film over de psychiatrie in de weg staan. Ik vind 't zelfs kwalijk dat 'Paaz' (2026) zelf zo zwart-wit omspringt met suïcidaliteit en zware psychische problematiek. De film danst meestentijds vrolijk langs alles wat ook maar enigszins aanstootgevend of rauw kan zijn. De film schetst een psychiatrische instelling als een vrolijke en kleurrijke plek, waar Emma (Gaite Jansen) vooral zelf heel hard moet geloven in het leven. Andere mensen op de afdeling zijn luchtige typetjes met het hart op de goede plaats, terwijl ze de hoofdpersoon bijstaan met wijze levenslessen en gezellige comic relief.

Maar als 'Paaz' (2026) dan eindelijk een gevaarlijk randje krijgt, dan wordt ook dat op de meest onhandige manier opgepakt. Op een gegeven moment vindt Emma in de eveneens suïcidale sterrenkok Boudewijn (Jonas Smulders) een medestander in het verlangen om te verdwijnen. Hun giftige spanning leidt tot een ontsnappingspoging en dan komen ze opeens allebei voor de reële optie te staan om er een einde aan te maken. Voor wie wel eens eerder een tragikomedie over suïcidale mensen heeft gezien, laat het zich raden wat erop volgt: Emma wil weer leven en Boudewijn pleegt zelfmoord. Vervolgens lijkt deze beslissende wending nauwelijks van invloed te zijn op haar psychologische ontwikkeling. De film gaat gezellig weer verder met feel good en eindigt met een onvervalst vrolijk einde.

Ook op andere vlakken schiet 'Paaz' (2026) tekort. Het script is zo rommelig dat je steeds het idee krijgt dat de film zinspeelt op connecties met anderen, maar je ziet of voelt het nauwelijks. Gaite Jansen is een fantastische actrice en ik deel de mening van mjk87 dat de sterkste momenten uit deze film zijn toe te schrijven aan haar acteerwerk. De hele gevoelswereld die zij blootlegt met haar mimiek en bewegingen. Maar zelfs Jansen kan weinig met het gebrek aan tegengas van andere acteurs en actrices. Vrijwel zonder uitzondering. Haar ouders en liefdesrelatie komen veel te weinig in beeld. De andere patiënten op de afdeling zijn lege typetjes. De turbulente spanning met Boudewijn bouwt op naar een indringende confrontatie, maar slaat uiteindelijk dood. En de een-tweetjes met Dr Visser (Georgina Verbaan) blijven voorspelbare opvulling.

'Paaz' (2026) mist authenticiteit en geloofwaardigheid. Je merkt aan alles dat de verfilming is geconstrueerd als iets wat binnen de veilige verwachtingen blijft van soortgelijke genrefilms, terwijl het niet écht durft te schuren. Het gevolg is dat het op sommige punten kwalijke clichés over suïcide en suïcidale gedachten bevestigt. Voor een film over mensen met zware psychische problematiek is de toon opvallend blijmoedig en positief. Alsof negatieve gedachten en gevoelens opnieuw geen plek mogen hebben. De innerlijke duisternis ligt toch een beetje aan jezelf.