Paaz (2026)

Neerlands beste actrice met een matige plot en ook zwakke regie wat betreft keuzes. Dit is een zwaar thema (inclusief een telefoonnummer als je suïcidale gedachten hebt in de aftiteling) maar er wordt voor een behoorlijk luchtige toon soms gekozen. En zelfs tegen het melige aan. Dat begint al in het begin direct maar ook de vele typetjes (dat zijn het) op de paaz zelf helpen ook niet mee. Dan is iemand als Verbaan een veraderming hier met een nuchtere ingetogen rol. Het boek had ook een zekere luchtige toon maar je was al altijd bewust ervan op een psychiatrische afdeling te bevinden waar het echt niet zo leuk is. En dat gedrengt in van die typische nietszeggende kutmuziek die enorm gezapig is. Muziek voor mensen zonder smaak (ik bedoel geen slechte smaak maar echt zonder smaak, van die mensen die gewoon geluid op de achtergrond willen, die graag Q-Music aan willen hebben staan op het werk, dat volk).

Zelfs Gaite Jansen heeft op momentjes last van de luchtige toon al is het vooral dat de situaties dusdanig slecht geschreven zijn, zij doet haar best en maakt er nog wat van in die scènes en weet knap in het geloofwaardige te blijven. Maar als de regie haar los laat en haar gewoon haar ding laat doen, dan merk je hoe steengoed ze is met alleen al mimiek een groot gevoel van verdrongen en verborgen verdriet tonen. Kijk even naar haar gezicht op het moment dat ze in de auto zit. En aan het eind weet ze te ontroeren ook.

Al met al geen beste film maar ik heb me niet per se verveeld en Jansen houd je erbij dus nog net aan een voldoende. 3,0*.

Redelijke film over een hard werkende vrouw die na een zelfmoordpoging wordt opgenomen op de paaz. Het hoofdpersonage is best goed neergezet (ook dankzij een prima rol van Gaite Jansen), maar de rest van de personages komt er nogal bekaaid vanaf. Ondanks het wat zware onderwerp is de film behoorlijk luchtig (soms zelfs iets te luchtig). Een kleine 3.0 sterren.

Deze film over Emma Nieuwenhuis, een redacteur bij een uitgeverij die op de PAAZ-afdeling belandt met een zware burnout, tot op het suïcidale aan toe, maar zwaar in de ontkenning zit, begint prima. Een sterke vertolking van Emma door Gaite Jansen, soepele en geloofwaardige dialogen (met ook wat slap geouwehoer, een essentieel iets dat in Nederlandse films vaak vergeten wordt) en lekker vlot gefilmd, zij het wel in een wat prozaïsche tv-filmstijl. Het karakter van Emma is wat vermoeiend, maar dat is inherent aan het soort van manische ontkenningsstaat waarin ze zichzelf brengt. Ook goed om eens een wat meer realistische verbeelding van een psychiatrische afdeling en de patiënten te zien.

Maar hoe meer de film vordert, hoe meer hij in een soort trechter belandt van feel good romcomclichés. Het eindigt zelfs in kerstsferen. De vlotte dialogen ruimen ook het veld voor stijve, van dik hout zaagt men planken Uitwisseling van Diepe Waarheden, inclusief dik aangezette soundtrack.

Ik heb het boek waarop de film gebaseerd is jaren geleden gelezen en ik weet er niet veel details meer van, maar een romantisch subplot herinner ik me niet, terwijl het hier op een gegeven moment de hoofdzaak wordt. Het genezingsproces van Emma wordt aan het einde een beetje afgeraffeld.

In mijn herinnering was het boek meer een soort documentair verslag van het leven op een PAAZ-afdeling, met juist de alledaagse gang van zaken als uitgangspunt; ik herinner ik me dat er vooral heel veel gepuzzeld werd (eerlijk is eerlijk: dat wordt ook even aangestipt en ik weet dat het niet bepaald filmisch is.) Het was ook veel meer een verhaal over collectief van de bewoners en medewerkers, terwijl in de films die niet meer dan aankleding zijn. Jammer, want de cast was er om die ensemblefilm te maken. Zeker Bianca Krijgsmans Marja had veel meer aandacht verdiend, maar ook Emma's kamergenoot Kim (Laura Bakker).

(Gezien op Netflix)

Ik vond hem eigenlijk verrassend goed. Vooral het deel dat Emma in contact komt met Boudewijn en samen besluiten eruit te stappen. Wat volgt is pijnlijk en maakt de problematiek van de verschillende personages duidelijk, Boudewijn die echt alles kwijtraakt en Emma die gewoon in een moeilijke fase zit. Hij kijkt ook makkelijk weg, maar laat je tenminste even nadenken over deze problematiek.

Wat een zeer goede film.

De balans tussen humor en drama is erg goed.

Het is mooi om te zien dat Emma eerst niet door heeft wat er eigenlijk met haar aan de hand is.

Als ze later haar diagnose krijgt en ze doorkrijgt wat er scheelt, is dat knap gespeeld.

Ook de andere spelers doen erg goed hun best. Georgina Verbaan vind ik echt top. Wat is zij toch ook gegroeid sinds GTST. Ze heeft al veel mooie rollen gespeeld. Hier in deze film speelt ze ook echt heel puur.

Maar hoofdrolspeelster Gaite Jansen is echt TOP in deze film. Wat een talent.