Slanted (2025)

Een variatie op the Substance waarbij niet ouderdom maar ras de inzet is voor operatief ingrijpen. En eerlijk is eerlijk, best goed gedaan! Het acteerwerk is prima en ook de hele sfeer van de film met enkele pijnlijke scènes. Hoewel veel lager budget als the Substance en amper sfx heeft deze film soms lekker zwarte humor als geheim ingredient, zoals dat geweldige liedje tijdens de operatie: "it's great to be white". Beetje southpark-achtig, maar vermakelijk. Aanrader.

Centraal in de film staat Joan Huang, dochter van Chinese immigranten. Ze streeft er vertwijfeld naar om als haar trotse zelf deel uit te maken van de populaire groep studenten op haar Amerikaanse school. Daarnaast heeft ze een droom. Al vanaf jonge leeftijd heeft ze de droom om promqueen te worden. Het symbool voor de absolute eenwording met de cultuur die haar niet accepteert zoals ze is. Een onmogelijke droom zo lijkt het. Joan is immers niet blank. In de uitgangssituatie van de film schuilt een bittere ironie. Om geaccepteerd te worden, zal ze concessies aan haar ego en haar culturele achtergrond moeten doen. Joan kan pas Jo zijn als ze zich van haar afkomst bevrijdt.

En zo geschiedt. Ze ondergaat een psychologische en fysieke transformatie. De lichamelijke verandering neemt in de film een minder wezenlijke plek in dan haar innerlijke verandering. De psychologische dimensie zorgt voor een spanningsveld tussen assimilatie en identiteit. Er ontstaat zowaar enige emotionele diepgang, die het personage Joan en haar identiteitscrisis spannender maken. In psychologisch opzicht is de film interessant. Daarentegen is de film in de visuele uitvoering vrij terughoudend. Zeker in vergelijking met thematisch gerelateerde films als The Substance (2024) of Den Stygge Stesøsteren (2025) die veel meer de pijlen op groteske excessen richten. De bodyhorror in Slanted is vrij van bloed en viezigheid. De horror is welhaast kindvriendelijk.

Slanted is de debuutfilm van Amy Wang die de film regisseerde en het script schreef. Ze maakt een solide product waarin personages, verhaal, tempo en kleurstelling bevallen. De film geeft een satirische blik op de oppervlakkigheid van schoonheidsidealen en op de druk die wordt uitgeoefend om je anders voor te doen dan je bent teneinde geen uitgestotene te zijn. De film ontbeert dan wel visuele prikkels maar de emotionele prikkels zijn aanwezig. Slanted is een prima film die het heeft over aanpassing, afkomst en zelfbestemming. De film zoekt het niet in extreme horror maar houdt het subtiel bij psychologisch onbehagen en doet dat heel acceptabel.