Clown in a Cornfield (2025)

Ja hoor weer een woke sausje in een horror film.

Snap de lage stemmen niet, heb mij hier goed mee vermaakt vanavond. Dacht in het begin dat dit een super low budget film ging worden maar het tegenovergestelde bleek zo te zijn, deze film heeft een behoorlijk hoogwaardige productie en budget en ziet er goed uit. Verhaal is behoorlijk standaard en de hoofdrolspelers zijn zo stereotyp als het maar zijn kan, zelfde kan gezegd worden over de side characters (zo'n stereotype sheriff die tegen de jeugd is en vroeger was alles beter blabla) maar het word leuk neergezet allemaal en de kills mogen er ook wel wezen, cinematografie is ook gewoon dik in orde. Heb hier weinig op aan te merken. Leuk. Gewoon gaan kijken.

Het lijkt wel alsof dit jaar overspoeld wordt door tiener-slashers (Heart Eyes, Fear Street 4, Final Destination 6, enz) en ze zijn allemaal even routineus. Deze film is geregisseerd door Eli Craig, die ook verantwoordelijk was voor de horrorparodie Tucker & Dale vs. Evil. Tja sommige titels laten je precies weten wat je te wachten staat dus ja er is hier een een gek met een rode neus in een maïsveld. Blijkbaar komt de inspiratie uit een YA-roman van Adam Cesare maar daar had ik nog nooit van gehoord.

Tja je neemt een meisje die net haar moeder is verloren en nu samen met haar vader verhuisd naar het stadje Kettle Springs. De nieuweling komt in contact met groepje lokale tieners om te feesten, zuipen en lichaamsvloeistoffen uit te wisselen. Tja je heb dus een wannabe-tienercast, een heleboel scherpe landbouwwerktuigen en de mascotte, Frendo de Clown van de Baypen Corn Syrup Factory. Wat zal er nu gaan gebeuren?

Tot zover, nog best goed, bijna geruststellend rechttoe rechtaan, Katie Douglas is ook een sympathieke hoofdrolspeler, er was wat ongedwongen generatiestrijd en een plotse plotwending was zelfs een verrassing! En dan is er de tweede helft en worden sterfgevallen opeens ondermijnd door grappige bedoelde dialogen. Tja hoe kan het ook anders met een regisseur van een horrorparodie.. en de spanning en bloed niet serieus lijkt te nemen. Het komt onvermijdelijk tam en onopvallend over in vergelijking met de bloederige clowns uit de IT en Terrifier-films.

Clown in a Cornfield

Een tienermeisje, een dorp vol geheimen en een clown die nét iets te vaak opduikt. Welkom in Kettle Springs, waar een frisse start snel uit de hand loopt.

Ik vond dit een matige horror-komedie.

Het verhaal is vrij standaard: een groep tieners die één voor één wordt afgeslacht, weinig nieuws onder de zon. Dit keer zijn het clowns die de dienst uitmaken. De setting is op zich prima; een maisveld heeft altijd iets onheilspellends, maar helaas speelt het grootste deel van de film zich daar juist niet af.

Er zitten een paar leuke scènes in, maar voor een komedie vond ik het wat karig. De mix van horror en komedie werkt niet altijd even goed. Als horrorfilm doet het wat je verwacht van een slasher: een paar creatieve en goed in beeld gebrachte kills, maar echt spannend wordt het nergens. De personages blijven vrij oppervlakkig en missen uitwerking. Katie Douglas vond ik nog wel overtuigend, de rest was degelijk maar niet bijzonder.

Al met al een aardige tussendoor voor slasherliefhebbers, maar echt indruk maakt het niet.

2,5 sterren

Matige slasher. Het verhaal stelt weinig voor, maar dat mag binnen het slashergenre. De uitwerking kent weinig verrassingen en men bewandelt het zelfde pad als vele vele voorgangers. Dus tieners, domme keuzes maken, rennen, gillen en slashen maar. Masker op, masker af, wie zou het nou zijn etc. Totaal niet vernieuwend of een poging daartoe. Buiten dat, ziet het er wel redelijk uit, dus niet goedkoop of iets en kan het acteerwerk er mee door. 2.5

Met Tucker and Dale vs. Evil (2010) maakte regisseur en schrijver Eli Craig een bijzonder leuke parodie op Backwoods-horror. Daarna deed hij wat tv-werk en maakte nog een paar minder opvallende films. En nu opeens na de tegenvallende parodie Little Evil (2017) is er Clown in a Cornfield. De film heeft evenals Tucker & Dale vs. Evil en Little Evil een luchtige insteek maar is geen parodie. De film is gebaseerd op een roman van Adam Cesare. die intussen al een paar vervolgen heeft geschreven. Het zou dus goed kunnen dat Craig zich aan een franchise gaat wagen.

Het verhaal is niet heel opzienbarend. Tiener Quinn komt met haar vader wonen in het saaie stadje Kettle Springs. Het stadje heeft een merkwaardige relatie tot een mythische clownsfiguur met de naam Frendo. Over de clown doen schimmige verhalen uit het verleden de ronde die allemaal met moord en doodslag te maken hebben. Quinn sluit zich aan bij een baldadig groepje jongeren dat een slechte naam heeft in de gemeenschap en de clown niet al te serieus neemt. Uiteraard gaat de clown na jaren van stilte opeens weer stevig te keer en lijkt zijn woede vooral gericht op het groepje waar Quinn deel van uitmaakt.

Het klinkt als de opmaat voor een weinig fantasievol formulewerkje. Dat valt gelukkig mee. De film zit geraffineerder in elkaar dan je aan de hand van de plotbeschrijving zou kunnen opmaken. Dat ligt aan de belangrijkste personages die zich een beetje verder ontwikkelen dan de clichéfiguren die je veel te vaak in een horrorfilm tegenkomt. Als de personages iets meer te bieden hebben, zijn de gevoelens van empathie bij de kijker ook iets diepzinniger. Goed voor de beleving. Een ander geraffineerd element is de twist die halverwege de film plaatsvindt. Die voorkomt dat de film vastloopt in routinematige slasherachtige taferelen. De film straalt op die manier steeds een bepaalde frisheid uit.

De mengeling van humor en horror functioneert uitstekend. De film verzandt niet in overdreven onzinnigheid en maakt er ook geen uit de hand gelopen gorefestijn van. Alles met mate. Steeds de rem in acht nemend. En dat bevalt. Clichés zijn er natuurlijk wel, maar ze vallen binnen het ingetogen concept gewoon niet erg op. Prima entourage ook. Een stadje met een gespannen verhouding tussen de jonge generatie en de generatie die aan tradities hecht. Het zorgt vanaf het begin voor een wat ongemakkelijke sfeer die blijvend is. In de loop worden met een bepaalde finesse humor, suspense en horror toegevoegd. Leuk.

Het aankijken waard, maar de film is net niet spannend en inventief genoeg om boven het korenveld uit te komen. We hebben het allemaal wel eens eerder en beter gezien, al heeft de film wel een paar leuke verrassingen in petto voor de doorgewinterde horrorkijker. Degelijk in elkaar gezet en de cast kan er ook mee door, maar de film is gewoonweg net iets te tam en gewoontjes.

"I'm so dead."
"Yeah, you are dead. Never fuck with Frendo."

Ach, zo slecht is dit nou ook weer niet hoor. Het deed me allemaal wel extreem veel aan Thanksgiving, gewoon het hele verloop, en onder andere ook die hele optocht. Vernieuwend is het dus niet, maar beter goed gejat in dit geval, en dat was het wel. Craig is niet mijn favoriete regisseur, en naast Tucker and Dale vs Evil heeft hij in mijn ogen echt geen goed werk geleverd, zo ook deze film. Het is echt niet goed, laten we dat vooropstellen, maar zo slecht dus ook niet. Wat ik zei; het is goed gejat, en echt alles in deze film hebben we al wel eens gezien. Dat, dat hele dorpje een soort cult aan moordende clowns is, dat is best leuk bedacht.

Dat gezeur over dat het woke is snap ik dan weer niet. Ik ben daar echt een tegenstander van, ik haat dat films dat toevoegen, maar het viel me hier helemaal niet op. En als diversiteit een minpunt is kun je net zo goed stoppen met films kijken, waar slaat dat op? Goed, de cast is helemaal niet zo interessant hoor, men deed hun ding maar treedt zeker niet buiten hun comfortzone. En uiteraard is het allemaal gelikt en precies wat je verwacht, dus dat is ook zeker niet zo spannend.

Qua gore valt het wel echt mee hoor, de kills zijn prima maar daar blijft het ook wel bij. Het had van mij wel wat goorder gemogen, wat spannender of misschien wat meer kills. Dat mis ik nu wel echt met deze film. Maar toch prima vermaakt ,en ik ben echt heel blij om te zien dat dit soort films gewoon een bioscoop release heeft gekregen. Wat ik zeg; echt niet bijzonder, maar wel leuk om eens gezien te hebben.

Regisseur Eli Craig mikt vooral op entertainment binnen het debuut van Clown in a Cornfield, die in schrift nog twee vervolgen kent en daardoor de deur opent tot soortgelijke uitkomsten op filmisch vlak. Het levert daarmee een geheel op met een prettig hoog tempo, pogingen tot originaliteit, genoeg carnage voor de griezelliefhebbers en castleden die het opvallend stabiel doen. Jammerlijk is dat de inhoud van deze film best snel uitgewerkt raakt, waardoor het middenstuk redelijk stilvalt. Een middelmatige plotwending draagt daaraan niet bij, maar Craig schroeft het tempo gelukkig goed op richting de finale. Makers van deze film hadden verder gerust voor explicieter bloedvergieten mogen gaan, maar voor nu staat dit eindgeheel stabiel genoeg en brengt een vermakelijke 96 minuten naar de buis.

Ja best leuk.
Ik was benieuwd naar het humorgehalte in deze film van Eli Craig, die ook verantwoordelijk was voor Tucker and Dale vs. Evil (2010) en hoewel het naar het einde toe wat meer comic reliëf bevat, was dit toch een verrassend aangenaam serieuze slasher.

Kettle Springs is een klein plaatsje ergens in the Midwest met old-town values waar onlangs de Baypen Corn Syrup fabriek is afgebrand. Logo van het merk: Frenzo the clown. Een groepje rebelse tieners maakt gebruik van die beeltenis door filmpjes te schieten en te uploaden met een moordzuchtige Frenzo in de hoofdrol. Tegelijk loopt er ook een clown rond (of meerdere?) die daar een serieuzere uitvoering van lijkt te maken. Quinn, die er net is komen wonen, lijkt samen met haar nieuwe vrienden vooral het doelwit van deze grappenmaker te zijn en het is aan hun om te kijken wie er achter dat masker schuilgaat en tegelijk proberen in leven te blijven.

Vanaf de plottwist dat het om meerdere clowns gaat, geeft de film eigenlijk de rest van de film weg en dat is jammer. Werd dat geheim iets langer vastgehouden, had het waarschijnlijk een krachtiger eind opgeleverd en was de spanning tot het einde toe waarschijnlijk intact gebleven. Nu weet je vanaf dat moment eigenlijk wel hoe het zal ontvouwen en inderdaad herbergt de film dan ook weinig verrassingen meer. Dat had de film een halfje meer opgeleverd, nu blijft het steken op een vermakelijke 3*

N.B. Het verbaast me om ook bij deze filmdiscussie weer de (ergerlijke) bezwaren te lezen dat het zogenaamde woke-sausje eroverheen zit, hetgeen wat mij betreft in dit geval echt alleen uit de pen van racisten en homofoben kan komen en ik vind het jammer om dat soort geluiden op MM vaker (en soms gewoon onverwacht) tegen te komen. Wat mij betreft is diversiteit als uitvloeisel van verschuivende representatienormen in films iets om te omarmen en is een kleine love-story tussen twee mannelijke bijrollen voor iedereen met een open idee over liefde niets om je aan te storen. Tenzij er iets mis met je is, dus krab effe achter je oren.

Ik vind de reviews minstens zo irritant als de film zelf, Altijd die zever over woke....get a life...de wereld is divers en er zijn mensen die o.a verliefd worden op hetzelfde geslacht..Et Alors???De zogezegde woke boeit mij niet, maar al die irritante kinderen, laat ze op de schoolbanken en laat ze weg uit de films...

Precies dit. Heb me ook prima vermaakt hiermee, en thewhodunit zelfs origineel gevonden.