Vie Privée (2025)

Huh? Jodie Foster die vloeiend frans spreekt?

Is haar stem na gesynchroniseerd?

Ze heeft op een Franse school gezeten en spreekt vloeiend Frans.

Vanaf 15 januari 2026 in de bioscoop (September Film Distribution)

Nooit Un Long Dimanche de Fiançailles gezien?

De film oogt interessanter dan hij is. Het wordt een moordmysterie genoemd maar de zoektocht speelt zich vooral af in het onbewuste – de opzet doet wat denken aan bv. Shutter Island – maar zoals het meestal gaat in dromen is het resultaat weinig coherent en blijken beloftevolle clues uiteindelijk betekenisloos. De les die de psycholoog leert van haar waanideeën is dat ze voortaan moet luisteren naar wat haar patiënten zeggen in plaats van dat de gesprekken opneemt maar de les die de kijker leert is dat dromen bedrog zijn en dat psychoanalytici zakkenvullers zijn die denken dat ze geheimen weten maar zichzelf net zo voor de gek houden als hun patiënten. Uiteindelijk is het meest indrukwekkende van de film dat Jody Foster heel goed Frans spreekt.

Wat een tegenvaller

Dit soort dingen snap ik nooit zo goed. Deze film gaat niet over psychoanalytici. Deze film gaat over één specifieke en fictieve psychoanalyticus. Hoe moet ik hier een les over psychoanalytici uit leren? En moet ik ook lessen over oogartsen leren uit deze film?

Artistieke uitingen zijn multi-interpretabel en in mijn interpretatie schetst de film geen positief beeld van de psychoanalyse in die zin dat de psychoanalyticus denkt de ander te ‘analyseren’ maar in werkelijkheid alleen maar z’n eigen verdrongen trauma’s op de ander projecteert. De psychoanalyticus slaat immers de plank mis in de film en ik geloof dat bij een artistiek product niets aan het toeval wordt overgelaten (alles heeft een functie) zoals die oogarts ook niet toevallig oogarts is maar staat voor het feit dat de psychoanalyticus de werkelijkheid niet ziet. Het verhaal rondom de man die van het roken af wil lijkt te willen vertellen dat psychoanalyse slechts kwakzalverij in wetenschappelijke vorm is, al heeft het zoals alle kwakzalverij wel een ‘placebo-effect’ dan wel dat simpelweg aandacht voor de patiënt een genezend effect heeft. Het moordmysterie werkt in feite als psychotherapie voor de psychotherapeut zelf zodat ze erdoor ´gereinigd´ wel in staat zal zijn naar haar patiënten te luisteren waarvoor ze zich eerder onbewust afsloot; in die zin is de film misschien geen kritiek op de psychoanalyse maar stelt het wel als voorwaarde dat de psychoanalyticus eerst zelf psychoanalyse ondergaat. Haar psychoanalyticus in de film geeft aan dat dat mislukte en misschien is de boodschap dat het leven zelf de psychoanlayse is die niet succesvol liggend op de sofa tot stand kan worden gebracht. Nu ik er zo over nadenk is de film misschien eigenlijk beter dan hij lijkt… maar dan moet worden geconcludeerd dat de film z’n gelaagdheden niet erg duidelijk en artistiek sterk weet uit te drukken.

Mooie interpretatie, maar het leert mij als kijker hooguit iets over de intensies van de makers en niets over psychoanalytici. Ik gebruik fictie-films niet als leerboek voor hoe de wereld in elkaar zit. Ik gebruik ze soms wel als een kijk op de wereld die door de makers gegeven wordt. Vaak zelfs dat niet, vaak is het gewoon entertainment.

Je zegt dat de man oogarts is om weer te geven dat de vrouw de werkelijkheid niet ziet. Dat zegt dus niets over oogartsen in het algemeen.

De vrouw kan dan psychoanalyticus zijn om weer te geven dat ze te veel in de psyche van anderen verwart zit en daarom haar eigen psyche niet meer helder kan krijgen. Zegt dan ook niets over psychoanalytici in het algemeen. Je leert er dus in die zin niets van.

Een in Parijs gevestigde van oorsprong Amerikaanse psychiater [Jodie Foster] kampt met spontane huilbuien vanaf het moment dat ze hoort dat oud-patiënt Paula [Virginie Efira] plotseling is overleden. Lilian zet haar scepsis opzij en bezoekt een hypnotiseur [Sophie Guillemin] om haar af te helpen van haar huilbuien. Tijdens de sessie heeft ze een cryptische droom die haar doet vermoeden dat Paula is vermoord, dan wel door haar dochter [Luana Bajrami], dan wel door haar man [Mathieu Amalric]. Fosters voortreffelijke spel voorkomt dat dit vervalt in farce. Zlotowski houdt je in het ongewisse over de rechtmatigheid van Lilians gedachtenstroom en laat het aan jou om een waardeoordeel te geven. Heerlijk onvoorspelbaar, uitstekend geacteerd en met een ontknoping die volop stof tot nadenken en napraten biedt.

Daar ik eerst nog eens 28 Years Later wou herkijken thuis, vooraleer ik Bone Temple in de bios meepik uiteindelijk deze gekozen. Bij Kinepolis staat er bij genre: drama en misdaad, ik verwachtte me dus een beetje aan een whodunit à la Sherlock Holmes. Dit is totaal verkeerd (en slecht) bevallen. Film was heel saai en raar. De psychiater ga bij een hypnoticus om de onverwerkte dood van haar overleden patiënte te verwerken, die zogezegd in een vorig leven een relatie met haar had (verdacht overlijden volgens haar, waarbij ze eerst de dochter en echtgenoot van de patiënte als dader beschouwt). En haar zoon was in een vorig leven een SS'er.

Hoe verder de film vordert hoe ongeloofwaardiger het wordt. Waar is die vrouw, die naakt op het balkon sex heeft ineens gebleven als Lilian naar binnen sluipt? En dan is er wel een klein jongetje thuis?? Slecht uitgewerkt allemaal.