Mata Hari (1931)

De bizarre dansjes op exotische muziek overtuigen amper, en bij de naam van het titelpersonage stel ik me altijd eerder een wulpse verleidster voor dan de sierlijke elegantie die Garbo eigen is, maar haar natuurlijke schoonheid en charisma, haar luxueuze kostuums en haar ironische oogopslag maken van haar toch een acceptabele femme fatale. Daarbij krijgt ze redelijk weerwerk van twee capabele tegenspelers die allebei een door haar betoverd personage spelen, alsmede van Lewis Stone als haar nietsontziende baas, maar ook zij kunnen niet verhullen dat dit een vrij tam spionagedrama onder ongeïnspireerde regie is. Met de sets is verder niets mis, met het melodramatische laatste bedrijf des te meer.

Nee goed is dit niet. Van een film met deze beloftevolle titel en een filmlegende op de affiche verwacht ik heel wat meer dan deze uiterst saaie productie. Saai script en redelijk slecht geacteerd door Greta Garbo als Mata Hari en minnaar Ramon Novarro. Geen moment heb ik in hun personages geloofd. Van hun infantiele liefde tot het onmogelijk infantiele verzwijgen van de waarheid door Garbo in de finale. Tussen haakjes gaat het om een romantisch onderonsje dat geen historische grond heeft, waardoor de kijker meer dan het recht heeft om het verloop van de gebeurtenissen grote Hollywoodiaanse onzin te vinden.

Qua beelden viel er jammer genoeg evenmin wat bijzonders te rapen in deze vroege talkie, één of twee donkere scenes niet te nagesproken.

Last but not least vond ik Greta Garbo volledig haar entree missen als dansende Mata Hari. Sorry maar dit was erg houterig en kan me niet voorstellen dat de echte Mata Hari hiermee potten zou gebroken hebben. Aan de choreografie van Greta Garbo had véél meer aandacht moeten besteed worden dan de dertig seconden durende houten klaas.