Mata Hari (1931)

Verwachtte veel van deze film. Sam Waagenaar, die veel boeken over Mata Hari heeft geschreven, ging voor deze film op onderzoek uit. Dat onderzoek heeft veel boeiende geschriften opgeleverd, maar jammer genoeg een zeer magere film. De dansscene was de grootste teleurstelling. Kan me niet voorstellen dat Mata Hari in werkelijkheid zo'n oninteressant dansje opvoerde.

Het is niet alleen een oninteressant dansje, het is ook nog eens heel irritant in beeld gebracht. Enkel wat vage steriele totalen en een paar stilstaande zwijmelende closejes om te verhullen dat Garbo op exotische muziek enkel maar wat saaie sluipbewegingen weet te maken. Een paar spannende close-ups van een bewegend gezicht, vingers en handen van Garbo of stand-in was een wat slimmere oplossing geweest.

Deze dansscène in het begin zet gelijk een karakterloze toon neer die tot het einde van de film voortduurt. Wat een verschil met Dishonored van Von Sternberg ook uit 1931. Deze film met Marlene Dietrich gaat ook over spionage en liefde. Nu wel heel intrigerend in beeld en dialoog gebracht met een soms prachtig verloop van ironie naar cynisme of van raffinement naar onschuld en weer terug.

Mata Hari is een erg platte film met ook nog eens een wat laf smakend einde in vergelijk met het einde vol grandeur van X-27 in Dishonored.

Ja, de meest geflopte film van de Garbo collectie. De film was niet echt beroerd ofzo, maar het was simpelweg ontzettend saai. Het was meer een taak om de film echt uit te zitten.

Helemaal mee eens.

Ik heb alle films van Greta Garbo gezien en dit is een van de saaiste.

"Inspiration" uit hetzelfde jaar is dan heel wat interessanter !

De bizarre dansjes op exotische muziek overtuigen amper, en bij de naam van het titelpersonage stel ik me altijd eerder een wulpse verleidster voor dan de sierlijke elegantie die Garbo eigen is, maar haar natuurlijke schoonheid en charisma, haar luxueuze kostuums en haar ironische oogopslag maken van haar toch een acceptabele femme fatale. Daarbij krijgt ze redelijk weerwerk van twee capabele tegenspelers die allebei een door haar betoverd personage spelen, alsmede van Lewis Stone als haar nietsontziende baas, maar ook zij kunnen niet verhullen dat dit een vrij tam spionagedrama onder ongeïnspireerde regie is. Met de sets is verder niets mis, met het melodramatische laatste bedrijf des te meer.

Nee goed is dit niet. Van een film met deze beloftevolle titel en een filmlegende op de affiche verwacht ik heel wat meer dan deze uiterst saaie productie. Saai script en redelijk slecht geacteerd door Greta Garbo als Mata Hari en minnaar Ramon Novarro. Geen moment heb ik in hun personages geloofd. Van hun infantiele liefde tot het onmogelijk infantiele verzwijgen van de waarheid door Garbo in de finale. Tussen haakjes gaat het om een romantisch onderonsje dat geen historische grond heeft, waardoor de kijker meer dan het recht heeft om het verloop van de gebeurtenissen grote Hollywoodiaanse onzin te vinden.

Qua beelden viel er jammer genoeg evenmin wat bijzonders te rapen in deze vroege talkie, één of twee donkere scenes niet te nagesproken.

Last but not least vond ik Greta Garbo volledig haar entree missen als dansende Mata Hari. Sorry maar dit was erg houterig en kan me niet voorstellen dat de echte Mata Hari hiermee potten zou gebroken hebben. Aan de choreografie van Greta Garbo had véél meer aandacht moeten besteed worden dan de dertig seconden durende houten klaas.