Storia di Piera (1983)

Marco Ferreri staat te boek als een van de meest eigenzinnige regisseurs ooit. Nooit iets van deze man gezien, totdat m'n oog viel op de dvd van Storia di Piera, die sinds een tijdje in Nederland is uitgebracht op het NRC (Italiaanse Magistralen) label.

Shockerend, shockerend, shockerend. Dat is wat ik veel lees als het gaat om Ferreri. Seksuele schranspartijen, mannen die verkracht worden door vrouwen, en - in deze film - incest, dochter die verliefd is op haar moeder en ook nog haar vader bevredigd... ach ja. Het zou echt shockerend zijn, als de film ook interessant zou zijn. La Storia di Piera heeft vele prachtige scenes, maar het voelen echt als losse flodders. Zij die Hanna Schygulla (de muze van Fassbinder) en Isabelle Huppert in lingerie en poedelnaakt willen zien rondhupsen, dit is uw ding.

Begin (40 min.) van de film is het sterkst, met de jonge Piera, fantastisch gespeeld door de Duitse Bettina Grühn. "Ik ken haar ergens van, ik ken haar ergens van"....ze speelde in een van m'n favoriete jeugdseries ever: Ravioli. (met dank aan imdb)

Ik had hier meer van verwacht, zeker met zo'n cast.

Interessante, vooruitstrevende, uitdagende verfilming over het omgaan met en ervaren van seksuele bevrijding, die destijds terecht nogal wat discussie opriep. Jammer vind ik dat er nogal wat scenes plotseling te lijken worden afgebroken, gevolgd door scenes die dan weer veel later in de tijd spelen. Onvoldoende uitgediept wat mij betreft.

Had een klassieker verwacht en niet gekregen.

Hanna Schygulla is perfect gecast als de 'nogal bijzondere' vrouw van de immer & altijd overstoorbaar zichzelf spelende Marcello Mastroianni.

Geen meesterwerk..................wel een bijzondere film.

Helemaal mee eens. Het aardige is de titel: Storia. Maar er is juist geen verhaal. Het zijn meer losse scènes van gebeurtenissen, ogenschijnlijk zonder samenhang. En toch ontstaat er een beeld. Ook door de dialogen die vaak nergens over lijken te gaan. Maar het zijn allemaal bouwsteentjes voor een weerbarstig bouwwerk. Ik zal niet beweren dat ik alles begrepen heb.

Wonderschoon vond ik de jonge Piera, zo zelfbewust als ze opgroeit. Prachtig ook om een bloedjonge en mooie Isabelle Huppert met haar sproetenkop te zien, een altijd mooie en verleidelijke Hanna Schygulla als ongrijpbare moeder en Marcello Mastroianni, een fenomeen op zich. Ja, dit soort filmkunst maakte men begin jaren tachtig. Niet uitsluitend meesterwerken. Maar prachtig genoeg om dertig jaar later nog van te genieten.