Good Boy (2025)

De film doet het goed voor wat het is. De hele film wordt verteld vanuit het perspectief van de hond, er zijn geen gezichten van mensen. Ze doen er niet toe, alleen hun stemmen en de hond Indy die op zijn enge spookavontuur ging. Het enige probleem hier is dat de schrikmomenten niet echt geweldig zijn. Visueel is het prima in orde maar afgezien van deze opvallende gimmick (want ik vind dat het niet meer dan dat is) gebeurde er maar weinig en was het repetitief. Tja de film was wel kort maar voelde nog steeds als een korte film die te ver is uitgerekt. Ach en er is een flink portie aan schattigheid van de hond die een grote rol speelt in mijn beoordeling!

Vernuftig gemonteerd niemendalletje over een trouwe hond [Indy] die merkt dat zijn baasje [Shane Jensen] zich vreemd gedraagt en de wacht houdt, terwijl een mysterieuze verschijning rond het huis dwaalt. De dialoog is gemakshalve na afloop ingesproken en de ontknoping is een absolute anticlimax. Leonbergs poging om iets nieuws te doen is dus niet geslaagd, maar hondenknuffelaars zullen hier vast meer van genieten.

Een origineel concept (een hond ziet de duistere krachten die zijn baasje bedreigen), maar de film biedt verder weinig dat we niet eerder en beter gezien hebben binnen het Paranormal Activity-achtige subgenre. Het beklemmende sfeertje is goed getroffen en een aantal schrikmomenten werkt naar behoren, dat wel. En de hond is geweldig.

Beknopte horrorfilm met een interessant perspectief, door de volledige film te maken vanuit de ogen van de hond. Daar liggen de sterkste punten van Good Boy, waartussen regisseur Ben Leonberg een aantal sfeervolle beelden weet neer te zetten. Specifiek het eerste kwartier creëert een onveilig gevoel door effectief gebruik te maken van donkere hoekjes en krakende vloeren. Helaas blijkt zelfs de korte speelduur door een repetitieve indruk al snel een uitdaging, waarop een vermoeiend middenstuk volgt. Leonberg krijgt naarmate de tijd vordert ook steeds minder grip op enige vorm van sfeer, ondanks een sterke finale. Het resultaat is vervolgens een typerend dit-is-wel-aardig tussendoortje, waar meer in had gezeten.

Origineel gegeven voor een horrorfilm die ondanks de korte duur toch wat lang aanvoelt omdat je geen band krijgt met de personages die bewust niet echt herkenbaar worden gemaakt in de film en dat alles draait vanuit het perspectief van de hond. Uiteraard is dat ook de kracht van de film, maar tegelijkertijd werkt dat na een tijdje ook tegen omdat veel scènes in herhaling vallen van krakende deuren, rare geluiden en nare schaduwen. De regisseur weet de sterke zintuigen van een hond goed neer te zetten gezien Indy rare dingen opmerkt in en rond het huis van zijn baas, maar in werkelijkheid wordt Indy geconfronteerd dat zijn baas aan kanker lijdt en dat Pietje de Dood hem komt halen. En inderdaad, een hond kan dit zowaar aanvoelen. Onze hond was ook een troost in moeilijke dagen, maar helaas heeft ze een half jaar geleden plotseling in haar slaap afscheid moeten nemen van haar baasjes. 6/10