La Tour de Glace (2025)

In het duistere sprookje La Tour de Glace weet regisseur en schrijver Lucile Hadžihalilović een uitstekende onheilspellende sfeer op te roepen. Woorden als actie en escalatie zijn niet aan de regisseur besteed. Haar films zetten in op sfeer. Op insinuatie. Op sereniteit. In La Tour de Glace neemt Hadžihalilović de kijker in alle rust mee naar de jaren 70 en naar de winterse Alpen. Het is dan en daar dat de 16-jarige Jeanne zich in de catacomben van een groot gebouw verstopt dat als filmstudio dienst doet. In de studio vinden de opnamen plaatst van het sprookje "De Sneeuwkoningin" met in de hoofdrol de filmdiva Cristina gespeeld door (de bijzonder mooie) Marion Cotillard.

Tussen beide vrouwen ontwikkelt zich langzaam een intense en ondoorzichtige vriendschappelijke relatie die wordt gekenmerkt door variabele afhankelijkheden en onduidelijke verlangens. In de eerste helft van de film neemt Hadžihalilović ruim de tijd om de personages vorm te geven en hun onderlinge verhoudingen op te bouwen. Dat gebeurt in een plotarme maar wel sterk atmosferische omgeving. En als de personages en hun onderlinge verhoudingen genoegzaam zijn ingevuld, is het in de tweede helft tijd voor plotontwikkeling.

De beelden die de camera tevoorschijn tovert zijn kil, kunstzinnig en sprookjesachtig. Vooral de scènes die (film in film) beelden van "De Sneeuwkoningin" bevatten, vallen op door hun esthetische geladenheid en hun verontrustende werking op het gemoed. Op de besneeuwde grond vallen druppels bloed. Een raaf met een exceptioneel zwart verenkleed steekt fel af tegen de maagdelijke sneeuw. Een ijskristal laat op caleidoscopische wijze het beeld in talloze stukjes uiteenvallen. En als de beelden hun werk hebben gedaan, is er de elegante, eenzame en ijskoude filmdiva Cristina, wier houding en gedrag de verontrusting in stand houdt.

Hadžihalilović legt hypnotiserende theremin klanken over de beelden, die waarschijnlijk zijn bedoeld als stimulans om je volledig te kunnen overgeven aan de zintuiglijke aantrekkingskracht van dit duistere sprookje. De theremin klanken troffen mij als een overbodige beklemtoning van de onheilspellende sfeer die de beelden an sich al voldoende veroorzaken. Ik ervaarde de klanken daardoor juist als een obstakel die een zintuigelijke onderdompeling in de weg stond. De klanken irriteerden daarnaast door hun onaangename penetrante effect op mijn teergevoelige gehoor.

La Tour de Glace slaagt er visueel uitstekend in om een duistere sfeer op te bouwen. Wat mij betreft had de film meer narratieve accentuering nodig. Ik had soms wat moeite met de concentratie. Ik ervaarde de film als een serene beeldenpracht die in alle rust voorbij glijdt zonder dat er sprake was van veel narratieve beweging. Ik had graag meer beweging ervaren. En dan de muziek. Die theremin klanken zijn dodelijke wapens. Brr. Ik vond La Tour de Glace iets teveel gevraagd.

Erg mooi (weer).

Wel iets minder nadrukkelijke fantasy elementen, maar verder een zeer typische Hadzihalilovic. En wat het mist aan echte fantasy wordt achteloos door het sfeertje opgevangen. Het dorpje alleen al is een soort van onwerkelijke plek, beetje leeg en ongemakkelijk, maar wel super sfeervol.

Verhaal is basic, maar de acteerpresetaties, de cinematografie en de soundtrack zijn geweldig. Musicaal had het misschien wel iets spannender gemogen, maar het sluit nog steeds erg goed aan bij de sfeer die gecreeerd wordt. Blijft een erg fijne regisseuze, stelt eigenlijk nooit teleur.

4.0* en een uitgebreide review

Eerste film van Hadzihalilovic die ik zie.

Zonder enige voorkennis gekeken, maar ik wist wel dat ze bekend stond om soms wat vage, mysterieuze en gelaagde films.

Hier is het niet zo heel anders, de film heeft een wat onconventionele spanningsopbouw. Ik had geen idee welke kant het op ging, maar het was wel goed te volgen. Door de mysterieuze tintjes bleef ik wel geboeid, maar het middelste stuk was wel wat traag. Einde werd weer iets beter, maar ik bleef wel wat onbevredigd achter.

De beelden en terugkerende melodie maakten wel veel goed. Heel sfeervol en prachtig om in de winter te kijken. Met momenten ook hypnotiserend. Ook veel diepgang in de personages zonder dat er veel verteld werd. Wat ongrijpbare film, maar zeker geboeid. zowel Cotillard als Pacini speelden heel erg sterk.

Smaakt wel naar meer en als ik het zo lees is dit best een aardige instapper voor het oeuvre van Hadzihalilovic.