Death of a Unicorn (2025)

Mengelmoes aan diverse genres wordt met een hoog tempo en veel overgave gebracht, maar helaas weet regisseur Alex Scharfman zijn eigen kwaliteiten niet al te overtuigend te vertalen naar het grote doek. Zeker de visuele effecten zijn houterig en de satirische humor is te makkelijk. Jenna Ortega, Paul Rudd en Will Poulter spelen gelukkig overtuigende personages, die uiteindelijk door het scenario te veel in een hoek worden geduwd. Hierdoor weten de originele ideeën van Death of a Unicorn nooit volledig te stralen, maar het kan niet ontkend worden dat die ideeën er wel degelijk zijn. De relatieontwikkeling tussen Ortega en Rudd is bovendien geslaagd en het gebeuren blijft onvoorspelbaar, maar uiteindelijk ook ietwat ongecontroleerd.

De affiche lijkt op fantasie, maar het is een horrorfilm met de nodige humor. Uit de filmstal A24, die wel meer alternatieve pareltjes afleveren. Niet altijd geslaagd misschien, maar wel origineler dan de gemiddelde Hollywoodfilm tegenwoordig. Ook hier is het een apart verhaal dat op zich al interessant is. Het geheel wankelt soms wel en de toon is vrij labiel. Ook de acteerprestaties zijn niet de beste rollen van de cast. Maar het is wel genoeg entertainment. Soms is dat al voldoende bij een film.

Weduwnaar en advocaat Elliot [Paul Rudd] is met zijn tienerdochter Ridley [Paul Rudd] onderweg naar een steenrijke potentiële cliënt, de excentrieke en ernstig zieke Odell [Richard E. Grant], wanneer ze een jonge eenhoorn aanrijden. Uit paniek besluit Elliot het lichaam van het beest in de kofferbak te stoppen. Tijdens de kennismaking met Odell, zijn echtgenote Belinda [Téa Leoni] en zijn zoon Shepard [Will Poulter] blijkt de eenhoorn nog te leven. Chaos en incidenteel bloedvergieten volgt in deze mislukte horrorkomedie waarin Grant, Leoni en Poulter hun rollen spelen alsof dit de satirische horror was die het had moeten zijn en dat rijmt totaal niet met de vertolkingen van Ortega en Rudd die doen alsof ze in een slecht melodrama zijn beland. Het komt aardig in de buurt. De CGI-eenhoorns zijn bovendien totaal niet overtuigend.

Ongemakkelijke mix van komedie, fantasy en horror, resulterend in een vlees-noch-vis rommeltje. Vermakelijk, dat wel, met name door de prima cast. Vooral Richard E. Grant en Will Poulter zijn hier lekker op dreef. Afgezien van een aantal degelijk in beeld gebrachte moordpartijen valt er verder helaas weinig te beleven, of je moet van foeilelijke cgi houden.

Death of a Unicorn

Tijdens een rit naar een zakelijke bijeenkomst rijdt Elliot samen met zijn dochter Ridley een eenhoorn aan. Zijn baas Dell Leopold ruikt direct kansen en laat het dier onderzoeken. De ontdekking van helende krachten belooft winst, maar leidt al snel tot gevaarlijke gevolgen.

Prima vermaakt met deze film, al springt hij nergens echt bovenuit. De film neemt zichzelf niet al te serieus en dat is ook duidelijk te merken. Het verhaal is op zich leuk bedacht: moordlustige eenhoorns als een soort creature feature, gecombineerd met helende krachten en een familie die daar geld aan wil verdienen—dat kan natuurlijk niet goed gaan.

De eerste helft leunt vooral op komedie, terwijl in de tweede helft de horror meer op de voorgrond treedt. Af en toe kon ik er wel om glimlachen, al werkten de grappen niet altijd even goed. De horror werkte wat beter voor mij, al werd er veel gebruikgemaakt van CGI, wat niet altijd overtuigend was.

De personages waren op zich interessant, maar kregen helaas weinig diepgang, waardoor het emotionele slot voor mij niet echt binnenkwam. De acteurs deden het verder prima. Ik kan altijd wel genieten van Paul Rudd en Will Poulter en dat was hier niet anders.

Verder zaten er opvallend veel verwijzingen naar klassieke films in. Denk aan de beroemde keukenscène uit Jurassic Park, of de tentscène en het moment met de baby T-rex uit The Lost World: Jurassic Park. Er waren ook nog tal van andere knipogen naar bekende blockbusters in de film.

Geen hoogvlieger, maar Death of a Unicorn is een aangename film voor wie van een luchtig avontuur met wat nostalgische knipogen houdt.

3 sterren.

In sprookjesboeken zijn eenhoorns lieve paarden met een hoorn op hun hoofd. Een beetje magisch misschien, maar zeker niet gevaarlijk en zeer geschikt als knuffelbeest. In deze film zijn de beestjes wilde dieren met een duistere inborst en kun je ze beter uit de weg gaan. Met de dood van een eenhoorn ontstaat een wilde genremix van fantasy, komedie, horror en familiedrama. De hoofdrollen zijn voor de frisse Jenna Ortega en de wat mechanisch spelende Paul Rudd.

De film is luchtig van opzet maar weet middels satire en zinnebeeld ook wat serieuze thema’s aan te roeren. De personages zijn overtrokken weergegeven en vertegenwoordigen overduidelijk een bepaalde klasse of een ideologie waaruit clichematige kenmerken worden gefilterd. Zaken als overconsumptie, gewetenloosheid en hebzucht worden heerlijk belachelijk gemaakt. Als dat riedeltje zo’n beetje is uitgewerkt, richt de film zich indringender op de eenhoorn en volgen verrassend bloedige scènes, waarin het fabeldier niet bepaald blijk geeft over een lief karakter te beschikken.

De film is door de gelukte mix van maatschappijkritiek, de luchtige insteek en de veranderde focus zo halverwege de film meer dan bovengemiddeld onderhoudend. Jenny Ortega is gewoon leuk en Paul Rudd is als gezegd wat statisch in de weergave van zijn personage, maar kan er mee door. Van de overige personages viel mij vooral butler Anthony Carrigan op die met zijn mimiek en gebaren wat slapstickachtige humor in de film brengt waar ik wel om kon lachen. Verder kan ik nog vermelden dat de eenhoorns er prima uitzien en afsluiten met de mededeling dat Death of a Unicorn al met al een leuke, wilde en afwisselende rit is.

Deze film kijkt lekker weg maar je ziet alles van mijlenver aankomen. De eenhoorn zijn niet lief maar gevaarlijke beesten. Het enige nieuwe component maar de verdere uitwerking is echt standaard. Gierige rijke mensen die je het liefst zo snel mogelijk dood wenst. Een onbegrepen muurbloempje. Wat belegen grappen en zoals al eerder gezegd hier: het is net niks. Niet grappig genoeg voor komedie niet eng genoeg voor horror. Weer een tegenvallende a24. Is de studio zijn magie kwijt?

Goeie film waarin een vader en dochter onderweg per ongeluk een eenhoorn aanrijden. Misschien qua toon wat onevenwichtig, maar mede hierdoor weet de film soms verrassend uit de hoek te komen. Best een origineel verhaal en het ziet er allemaal goed uit. Ook een fijne cast, alhoewel ik Paul Rudd niet helemaal op zijn plek vond hier. Een kleine 3.5 sterren.

Jenna Ortega is hot in Hollywood op het moment en weet in deze fantasievolle film wel iets haar personage te maken. Toch weet de film niet volledig te boeien ondanks het origineel gegeven en de aanwezige horrorelementen. Dit heeft misschien toch te maken met het concept dat wat belachelijk overkomt en ook de kitscherige visuele beelden van de eenhoorns.

Leuk!

En ook een niet zo'n groot budget ook.

Vader Elliot en dochter Ridley liggen met elkaar in de knoop na het overlijden van vrouw en moeder. Maar toch gaan ze ter afleiding op een zakenvisite bij een ondernemersfamilie in de bergen. Onderweg rijden ze een vreemd beest aan, dat al snel een eenhoorn lijkt te zijn. In paniek verbergen ze het beest in de kofferbak om een juridische sanctie van de natuurpolitie te voorkomen. Dat vader Elliot een vrij klunzig persoon is is vanaf seconde één wel duidelijk. Denken dat het niet opvalt om met een auto waarvan de halve front is getroffen door botsschade en onafschermd een eenhoorn in het achterste gedeelte verborgen te houden gewoon doodleuk en zichtbaar op het erf van deze familie te parkeren; om dan vervolgens snel smoesjes te gaan bedenken waarom die auto ineens staat te schudden.

De familie is ook opzienbarend. We hebben de zieke maar losbandige vader Odell, zijn slijmerige huismus van een vrouw, een arrogante en sluwe zoon, maar ook voornamelijk de tamme butler Griff. In grote gedeeltes doet deze film voelen als een toneelstuk of een foute soapserie binnenshuis. Niet dat dat onprettig is, want de dialogen zijn goed getimed en de personages interessant. Dan nog iets met een laboratorium en het feit dat het bloed van de aangereden eenhoorn alle ziektes binnen een mum van tijd lijkt te kunnen bestrijden en Odell ineens van een afgetakelde aan een gasfles zittende rot veranderd naar een kerngezonde energieke man, maar dan ook toch wel dat vader en moeder eenhoorn niet zo blij zijn dat hun bloedje vast wordt gehouden.

En nee, we mogen de horror-genre wel letterlijk nemen. Het zijn geen schattige glinsterende eenhoorntjes waar Deedee van Dexter een piepstemmetje van zal op gaan zetten. Maar geef ze ook ongelijk; het zijn ouders van een kind. Het gaat er bloederig aan toe en niks wordt geschuwd. Ingewanden vliegen in het rond en ook die hoorns zelf komen goed van pas als moordwapens. Naast het feit dat de hoorns ook levens kunnen redden.

En zo krijgen we een mooie kleine horrorfilm waarin komedie, horror en ook actie zich goed afwisselen. Het einde is ook expres niet in een rechte zoetsappige lijn, zoals het bijna bedoeld had moeten zijn. We moeten reëel blijven en de belemmeringen niet uit de weg gaan. Maar... dan heb je gelukkig nog altijd de eenhoorns.

Ja, dit kon me wel bekoren. Een verfrissend horrorsprookje die de "beestjes" gewoon bij hun echte naam noemt.

En ohja... Het nummer van Cocteau Twins... Maargoed, die kans qua muziekkeuze is ook groter met A24

4,0*

Weet het niet zo goed, het was oké denk ik. Het is duidelijk een klucht om je te laten lachen met een absurde situatie die humoristische misverstanden opleveren. Tenminste het neigt naar absurditeit, maar gaat nooit echt helemaal voluit met de horror en blijf een beetje hangen in zijn boodschap (natuur en persoonlijk gewin, arm en rijk) Dolgraag had ik een echt verknipte eenhoornfilm gezien, dat had erg cool geweest.

Mja, het is het allemaal net niet. Het script is vooral nogal zwak waardoor het verhaal en wat er gebeurt allemaal nooit echt lekker loopt, vond ik dan.

De humor werkt ook maar matig, vond eigenlijk alleen de rol van Will Poulter erg geslaagd. Ook werkt de spanning en de ‘’horror’’ helemaal niet en zagen de unicorns er behoorlijk slecht uit.

De hele invalshoek van evil rijke mensen die een unicorn willen gebruiken voor eigen gewin en hun rijke vrienden is natuurlijk ook niet echt meer heel origineel of verrassend.

2,5*

Alles van waarde is toch niet zo weerloos. In de satirische zwarte komedie 'Death of a Unicorn' (2025) rijdt de bedrijfsjurist Elliot (Paul Rudd) per ongeluk een eenhoorn dood als hij met zijn dochter Ridley (Jenna Ortega) op weg is naar een belangrijke zakenafspraak. Hij werkt voor een steenrijke familie in de farmaceutische industrie. In eerste instantie zweten ze de peentjes dat het magische dier is doodgereden, maar het aangereden wild blijkt onverwacht een meevallertje als het bloed en de hoorn helende krachten hebben. Al twijfelt de linksige activiste Ridley of de exploitatie van deze diersoort wel zo'n goed idee is. Zij vindt in middeleeuwse kronieken namelijk het bewijs dat er vaker mensen zijn geweest die dachten dat eenhoorns misbruikt konden worden voor eigen gewin.

Ik wil 'Death of a Unicorn' (2025) graag goed vinden. De oprecht tedere vader- en dochterrelatie tussen Jenna Ortega en Paul Rudd. Het knotsgekke uitgangspunt van een zogenaamde 'creature feature' rond moorddadige eenhoorns. Zelfs het grotere overkoepelende thema sprak me aan over de menselijke hoogmoed om de natuur te kunnen beheersen en in te zetten voor eigen gewin. Maar 'Death of a Unicorn' (2025) is uiteindelijk minder vermakelijk dan de premisse belooft. Van een atypisch begin over een plotselinge ontmoeting met een magisch wezen gaat de film iets te makkelijk over in een voorspelbare genrefilm met gruwelijke moorden. Het helpt niet dat je door de houterige CGI nooit écht het idee krijgt dat die eenhoorns werkelijk rondlopen.

En nog een ander dingetje: waarom toch steeds die obsessie met onuitstaanbare rijke mensen? Ik merkte tijdens 'Death of a Unicorn' (2025) een zekere verzadiging naar satirische films en series over puissant vermogende personages die de wereld naar de knoppen helpen. Een begrijpelijke invalshoek hoor, zeker nu de nieuwste bevindingen van de Epstein-files volop in het nieuws zijn. Maar het is allemaal zo plat en voorspelbaar om terechte kapitalismekritiek steeds opnieuw te verpakken in zulke generieke verhalen over irritante rijkelui. Ergens smacht ik naar een vormende genrefilm als 'Get Out' (2017) om net zo'n shift te maken richting meer gelaagde verhalen over de exploitatieve kant van het kapitalisme. Niet steeds dezelfde riedel die uiteindelijk niks meer zegt.