Better Man (2024)

Openhartig, buitengewoon eerlijk portret van zelfverklaarde entertainer Robbie Williams die alleen te zien is in de vorm van een chimpansee, een verbeelding van zijn aanhoudende onzekerheden over zijn uiterlijk en van het gevoel dat hij een ‘dancing monkey’ is. Het is tevens een slimme manier om de rol door meerdere acteurs te laten spelen: Carter J. Murphy en Asmara Feik spelen Robert/Robbie als kind, Jonno Davies en Williams zelf spelen de volwassen Robert/Robbie. Grote hits als Feel, Come Undone en het onvermijdelijke Angels komen voorbij, altijd in de context van het verhaal en niet als willekeurig intermezzo. Een genot voor fans, maar ook uitstekende kennismaking voor degenen die Williams pas na zijn eerste periode bij Take That leerden kennen.

De film duurt vooral veel te lang. Na pakweg een halfuur komen we al op het punt dat het gaat over het drank- en drugsgebruik en wat druk en roem doen met Williams. En eigenlijk zijn de volgende 100 minuten daar een herhaling van. Na ruim een uur begon de verveling wel wat op te treden. Daarbij speelt dat de vertolkingen soms wat vlak zijn, zeker die van Wiliams zelf (dat hij een aap is werkt ook niet echt mee). Het deed me allemaal niet zoveel. De regie toont wel de strubbelingen, de acteur laat het niet voelen. Steve Pemberton als papa Williams doet het stukken beter met een invoelbaar personage - elke scène met hem werkt simpelweg.

Verder qua musical wel oké. Redelijk druk en flitsend en zelfs een scène in ogenschijnlijk één shot (Come Undone) en die stukken werken ook wel. Ook af en toe best goede ideeën en mooie beelden (die auto die in het water plonst, of meer in een muur van water rijdt ofzo). Maar dat alles kan niet verbergen dat de film weliswaar veel wil zeggen en ook redelijk eerlijk is (Williams was af en toe een klootzak) maar ook opervlakig aanvoelt. 2,5*.

Virtuoos geregisseerde, visueel overweldigende (soort van) biopic over leven en carrière van zanger Robbie Williams. Het is even wennen, maar de gimmick Williams te laten vertolken door een digitale aap pakt verrassend goed uit. Zelfs de musical-achtige intermezzo's vallen als puzzelstukjes op hun plaats. De schaduwkanten van het succes worden zeker niet geschuwd en Williams wordt flink door de mangel gehaald. De finale mag dan wellicht iets te sentimenteel zijn ten opzichte van de wrange en rauwe voorgaande gebeurtenissen, maar tegen die tijd kun je als kijker wel een lichtpuntje gebruiken. De muziek van de beste man is verder subliem in de film verwerkt, in veelal bewerkte en/of nieuwe versies.

Er zijn hier blijkbaar weinig Take That of Robbie Williams fans op MM. Nou, ik ook helemaal niet. Maar als muziek noob zijn een reeks nummers me zeker niet onbekend. Best catchy in de ruime muziekpop. En zonder de details te kennen, heeft de man al wat watertjes doorzwommen - al dan niet door zijn eigen toedoen. Het is natuurlijk ook zijn "je m'en fous-air' die ervoor gezorgd heeft waar hij nu staat (maar eveneens ertoe leidde wat hij allemaal niet heeft verwezenlijkt). Maar je kan jezelf als scruffy-looking kid uit een grauwe industriestad als Stoke-on-Trent ook niet zomaar verloochenen natuurlijk.

Ik vond het best geslaagd. Williams verbloemt zichzelf zeker niet (al zal één en ander wel gepolijst zijn om dit commercieel toonbaar te houden). Leuke die voice-over met dat typische gebekte Britse accent uit de achterbuurten. De muzikale intermezzo's zijn zeker geslaagd: flitsend en dynamisch. Leuke vibe.

Centraal toch wel zijn constante onzekerheid, zijn gevoel van een failure te zijn, niet alleen naar zichzelf, maar ook naar zijn vader toe met wie hij een haat-liefde verhouding ontwikkelt. Toch is zijn loyaliteit groot naar zijn familie. De film is een mooi evenwicht tussen dit alles. Robbie Williams is die typische gast met een grote muil en dat kleine hartje. Doorheen dat pantser zit er toch erg veel onzekerheid en angst. De metafoor met de aap is vervolgens gewaagd, maar wel geslaagd.

Uitstekende film over een jongen die al vroeg de droom heeft om in de schijnwerpers te staan. Een originele en goed uitpakkende draai aan de doorgaans nogal standaard muzikale biopic over Robbie Williams die vertolkt wordt door een aap. De liedjes zijn goed geplaatst en vormen onderdeel van het narratief. Het ziet er allemaal prachtig uit en het geheel is ook mooi gemonteerd. Met gemak 4.0 sterren.

Tof.

Een biopic die een vrij typisch verloop kent, maar door van Robbie Williams een aap te maken komt het toch origineel en verfrissend uit de hoek. Het is ook geen trucje dat na 2 minuten uitgewerkt is, integendeel. Het geeft de film de ganse speelduur lang wel een zekere schwung en de voorspelbare ups en downs in het artiestenleven zijn toch weer net ietsje interessanter als de artiest in kwestie een aap is.

Ik vraag me wel af waarom godbetert Williams een biopic nodig heeft. Bij figuren als Elvis kan ik dat nog begrijpen, maar artiesten die net de helft van hun leven gepasseerd zijn (nu ja), zie ik daar de waarde niet echt van in. De stempel die Williams tot dusver op de muziekindustrie gedrukt heeft, ontgaat me ook. Voor mij is hij een popster zoals er zoveel rondlopen.

3

Dit was nog een leuke biotoop. Opvallend is natuurlijk dat Robbie een aap is, maar vond het wel goed gedaan is.

De muziek was natuurlijk ook goed en de film zag er prima uit.

Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Toffe, biografische muzikale film over Robin Williams waarbij hij de hele film geprojecteerd wordt als een aap waardoor de film toch een andere beleving krijgt. Denk toch dat dit een goede en originele zet is. De muziek is niet zo mijn ding. Zijn solocarrière is in ieder geval beter dan die muziek van Take That die vreselijke deuntjes opvoerden. Deze biografie is interessant om te volgen hoe hij in de muziekwereld is terecht gekomen, zijn familierelaties, de onderlinge spanningen in de groep, zijn droom waarmaken als solo artiest en uiteraard zijn cocaïneverslaving. Gezien de muzieksmaak indertijd ook niet echt gevolgd, dacht dat hij uit de groep is gegaan i.p.v. dat de groep Take That hem eigenlijk niet meer erbij wilde hebben gezien zijn verslaving. Nicole Appleton

van de band All Saints was de vriendin van Robbie Williams wat mij ook ontgaan is. Ze hadden een relatie die liep van 1997 tot 1999. Ze raakte zwanger, maar kreeg een miskraam. Williams heeft ook aangegeven zich te schamen voor zijn gedrag tijdens hun relatie, omdat hij vond dat hij Appleton slecht behandelde en niet in staat was om voor haar te zorgen. Williams is getrouwd met Ayda Field, een actrice en heeft vier kinderen, terwijl Appleton getrouwd is geweest met Liam Gallagher en een zoon met hem heeft. De uitingen van zijn liefde voor zijn oma en zijn schuldgevoelens naar zijn vader , beste vriend, Nicole en anderen worden op het einde mooi weergegeven in de film. De song Angels vind ik zijn beste song en krijgt door het inzicht in zijn leven en toewijding meer allures van een sterke song. 7/10