The Killer (2024)

Vooral fijn bioscoopvermaak. Alles dat men hier zegt over toevalligheden of geloofwaardigheid klopt wel in meer of mindere mate maar mij stoorde het allerminst in dit geval. Vooral omdat de film qua actie, sfeer en beelvoering echt prima is. Door de mindere punten en vooral omdat de film echt helemaal nergens vernieuwend is, is dit geen nieuwe Die Hard maar als twee uur vermaak voldoet de film zeker wel.

Vooral het eerste halfuur is geweldig wat betreft sfeer. Mooie warme fotografie, fijne beelden van Parijs, dat gedoe in die nachtclub met de zang erbij. Dat hele hoge niveau wordt niet vastgehouden maar niettemin blijft dat wel steeds in iets mindere mate aanwezig. Acteurs zijn prima in hun rol en het tempo is behoorlijk, ik verveelde me geen moment. En Woo weet nog wel hoe hij actie moet regisseren. Die is op momenten barok, zeker, maar genoeg gedoseerd om leuk en boeiend te blijven.

De laatste akte duurt wat te lang en is ook niet heel bijzonder meer. Dat weerhoudt de film nog van een echt hoge score. 3,5*.

Aardige remake maar haalt het niet bij het origineel. Het verhaal is praktisch hetzelfde alleen verplaatst naar Parijs en een vrouwelijke Killer. Het tempo ligt lekker en de film is vermakelijk maar vrij doorsnee. Dat het een Woo is duidelijk te merken. De duiven, de kerk, motoren en mooi in beeld gebrachte actiescenes inclusief de bekende slowmo’s. Het ziet er allemaal erg fraai en kleurrijk uit maar echt memorabel is het niet. Beetje overbodig. Emmanuel doet echt aardig maar heeft een iets te lief uiterlijk voor een killer. 3.0/3.5

Verhaaltje gaat nog, maar acteerwerk is matig en de actie valt ook wat tegen. De gevechten zien er gewoon niet goed uit, daarom geen voldoende.

Ik heb deze film zojuist gesjembekd.

Sam Worthtington, een van mijn favoriete acteurs, eindelijk als de bad guy.

Mooi actiewerk, wat me doet denken aan de John Wick films.

De omschrijving van de film hier op moviemeter is verkeerd.

Gesproken taal is wel Engels maar niet Kantonees.

Aardige film waarin een huurmoordenares tijdens een klus per ongeluk een vrouw blind maakt. Alhoewel het plot onderhoudend gebracht wordt, is de film wat aan de lange kant. Geen gebrek aan actie en die is (zoals gewend van John Woo) stijlvol in beeld gebracht. Ook Parijs wordt hier mooi in beeld gebracht en de cast bevat aardig wat bekende koppen.

Met The Killer maakt John Woo een remake van de film die hij in 1989 ook al in Hong Kong regisseerde. De titulaire killer is in de originele versie een man. In de nieuwe versie wordt de killer die de naam Zee draagt, gespeeld door de aantrekkelijke Nathalie Emmanuel en is de setting verplaatst van Hong Kong naar Parijs. Mondain en fel verlicht. Dromerig met sfeervolle plekjes. Chique. Het gebruikelijke smoelwerk. Volgens de film bewoond door gladde mensen die coole outfits dragen en zich zielloos en nietszeggend uiten met behulp van coole slogans.

The Killer is een film waarin de personages weinig emotie laten zien. De emotie die er wel is ligt bij het personage Jenn dat getuige is van een bloedige afrekening door Zee. De schok van die ervaring heeft ervoor gezorgd dat het arme kind spontaan blind is geraakt. Ze heeft het fatsoen daarbij de passende emoties te voorschijn te toveren. De overige personages vertonen amper emotionele trekjes. Zee is een legendarische huurmoordenaar. Ze is een fantoom die haar identiteit en haar verleden verstopt achter een normaal maar stoïcijns uiterlijk. Haar tegenspeler is Omar Sy. Hij speelt de rechercheur die haar op de hielen zit. Een politieman die harde methoden en een koele houding hanteert. Een man die hoogstens een beetje aangebrand reageert als hij wordt aangesproken op zijn onorthodoxe manier van werken. Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor personages die zelf alleen maar onbewogen rondlopen.

The Killer laat coole oppervlakkigheid zien in plaats van emotie. De emotie en de beleving sluimeren slechts af en toe. Heel bescheiden. Ook in de actiescènes is het zichtbaar, Uitstekend gestileerde actie. Technisch prima uitgevoerd. Prachtig om te zien. Ik zag er echter maar weinig beleving bij. Geen humor ook. Het is technisch genieten van een balletachtige enscenering van een bloedbad in een nachtclub of een massale aanval in en om een verlaten kerkgebouw. Gewoon goeie actie met goeie stunts en effecten. Stijlvol geschoten. John Woo is er goed in. De inzet van personages met een iets menselijker uitstraling zou voor meer bijbehorende spanning hebben gezorgd.

John Woo doet een remake van zijn eigen Dip huet seung hung (1989). Maar dan verplaatst naar Parijs, en opgeleukt naar een huidig westers standaardverhaaltje - en dat levert een volstrekt overbodige en zwakke film op die alleen op de actiescenes hangt. Nou kan Woo dat wel, daar niet van.

De cast is wel redelijk - Emmanuel ligt me wel niet erg in deze rol, maar daar tegenover zijn Sy en Silvers best ok. Tenminste in het begin, naarmate de film vordert slaat ook daar de sleur wel ietwat in toe. Net als de actie in het begin beter loopt dan op het einde. Het is ook allemaal wel wat heel erg voorspelbaar, met de tientallen bad guys die als blikken eendjes worden afgeschoten. Vanzelf in de juiste volgorde, en met de verplichte 'snappende' momenten. Meh, wat een sleur.

Je kan al zien dat er behoorlijk wat tijd verstreken is. De remake van de Hong Kongse actieklassieker van John Woo met zijn fenomenale rollen van Chow Yun Fat en Danny Lee stond halverwege de jaren 90 al in de planning, maar werd continu uitgesteld. De kans zou dan groot geweest zijn dat er absoluut geen sprake was van een vrouwelijke huurmoordenares. Maar nu zijn we decennia en tientallen uitstellingen verder. De remake zou een lange tijd zelfs niet door John Woo worden gemaakt. Maar op zijn oude dag lijkt hij de actiegenre weer te hebben opgepakt en zelfs aangepast te hebben aan de John Wick-achtige technieken. Met Violent Night maakte hij een kleine comeback.
Want de Bullet Time en de ongelimiteerde magazijnen van twee Beretta 92's in iedere hand lijkt hij een beetje achter zich gelaten te hebben. Hij heeft de smaak wel te pakken en besluit een jaar later de remake op zijn eigen film maar zelf in handen te hebben. En ja, nogmaals... ondanks het verhaal op hetzelfde neerkomt zijn de verschillen qua bijvoorbeeld tijdskloof zichtbaarder dan ooit. En toch is er ook een hoop sentiment in te bespeuren.

Waar het origineel uit 1989 nog een rauwe schets was van een huurmoordenaar die langzaamaan in waanzin verkeerde, neigt de remake zelfs hier en daar een beetje naar de komedie en de feelgood te gaan. De groezelige locaties in Hong Kong worden vervangen door de frisse kiekjes en ansichten in Parijs. Enigszins wel logisch, want door het nieuwe Chinese bewind moeten we erop rekenen dat de tijd dat Hong Kong nog een geliefd filmdecor was misschien wel tot het verleden gaat behoren. En ja, ik hoor het al: Moet er nu weer gespeeld worden met genders en kleuren?

Whatever wat betreft dat laatste. Laat ik het er maar gewoon op houden dat het thema in een fris jasje wordt gestoken. We volgen de huurmoordenares Zee (sterk neergezet door Nathalie Emmanuelle). Finn is haar opdrachtgever die weinig informatie verstrekt. Het gaat om de klus zelf. Zo komt Zee terecht in een situatie dat draait om gestolen heroïne, corrupte schurken en inderdaad, een jonge zangeres dat optreed voor de maffia en door een ongeluk blind raakt. Dit gaat aan Zee's geweten zitten en ze kan haar niet vermoorden. In plaats daarvan verleent ze haar onderdak, en dan komt er toch nog hulp uit een onverwachte hoek.

Zo komen we bij de sarcastische doch optimistische droogkloot Sey (Weer een fijne rol van Omar Sy en natuurlijk, qua locatie, ook prima gecast) als politieagent. Hij vormt al snel een link als hij betrokken is geraakt met dezelfde mensen die op Zee's hitlist stonden. Hoe dat allemaal gaat verlopen? Nouja, dat moet je zelf maar zien. Over naar het volgende...

Zoals gezegd zijn de actie en de pief paf poef-scenes wel sterk geminimaliseerd als je het vergelijkt met de kogelregens uit Woo's oudere films. Het is wat meer tactischer, maar wel strak en modern gefilmd. En soms mag daar ook nog wel eens een samuraizwaard van te pas komen. Het leuke blijft toch dat de overeenkomsten tussen origineel en remake heel anders aanvoelen, maar er toch wel zijn. Maar ook dat er hele kleine elementjes zijn opgepoetst uit bijvoorbeeld Hard Boiled... en zelfs Ghost Dog: The Way to the Samurai. Je komt er snel achter welke scene ik met dat laatste bedoel.

Deze opgepoetste opzet van John Woo kon er zeker mee door. Goed en fris acteerwerk en om heel eerlijk te zijn vormt de blinde karakter hierin een stukken mindere irritante aanwezigheid dan dezelfde karakter in het origineel.
Hier kon ik wel wat mee. En ja, laat er dan in dit geval ook maar een happy end zijn.

Alleen is de titel niet zo gunstig omdat Fincher al voor was.

4,0*

een paar prima acteurs oa Nathalie Emmanuel, Omar Sy en Sam Worthington.

vooral Nathalie Emmanuel, die de hoofdrol van Zee speelt , gewoon geweldig

ik kende haar (nog) niet , wil wel meer van haar zien.

Knappe en leuke verschijning, mooie gevechten, echt wel een lekkere film.

begint al vrij snel een aantrekkelijke film te worden.

En wordt nadat de film vordert hoe langer hoe beter.

echte aanrader

The Killer (2024) – John Woo’s Teloorgang

Als groot liefhebber van het actiegenre en bewonderaar van John Woo’s vroege werk voelde ik me verplicht om The Killer te bekijken. Maar eerlijk gezegd: na afloop vroeg ik me af of ik dezelfde film had gezien als de reacties die er hier lovend over schrijven. Waar is Woo’s mojo gebleven?

Silent Night was al twijfelachtig en maar net voldoende, maar The Killer bewijst helaas dat het misschien tijd is voor Woo om met pensioen te gaan of op zijn minst één laatste poging te wagen met oude kompaan Jean-Claude Van Damme, in een nostalgische throwback.

De film is namelijk gewoon… saai. Langdradig. Traag. De kenmerkende slow-motion die Woo vroeger meesterlijk inzette, beperkt zich hier tot bizarre momenten, zoals een vrouw in een rolstoel die in slow motion door Zee wordt geduwd. Wie dacht dat dát een goed idee was? De actie, ooit het paradepaardje van Woo, is vlak en inspiratieloos. Ik kan zo tien B-films opnoemen die spannender, beter gechoreografeerd en simpelweg vermakelijker zijn.

Nathalie Emmanuel is als hoofdrolspeelster ronduit miscast. Ze mist elke vorm van overtuiging als koelbloedige killer en draagt weinig bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Alsof dat niet genoeg was, werkt de soundtrack eerder op de zenuwen dan dat het de spanning verhoogt irritant en opdringerig.

Kortom: dit is een van de slechtste films die ik in jaren heb gezien, en dat juist van een regisseur die ik ooit enorm hoog had zitten. Een pijnlijke teleurstelling voor iedereen die met liefde terugdenkt aan Woo’s gloriedagen.

Tja, wat moeten we hier nu weer mee. Met Woo's origineel uit 1989 is niets mis en ik kan me niet voorstellen dat iemand ter wereld om deze kansloze remake heeft gevraagd. Maar ja, we zitten er nu wel mee opgezadeld. Het is een zeer wisselvallige europudding geworden, met een ratjetoe aan nationaliteiten en accenten. De film begint erg slecht en de eerste paar aktiescenes doen het ergste vermoeden, maar ik moet zeggen dat de boel gaandeweg wel iets beter te pruimen wordt. Nathalie Emmanuel en Omar Sy vormen een charmant duo en Sam Worthington gaat lekker los als schimmige werkgever. En er zijn natuurlijk weer veel duiven, heel veel, die te pas en vooral te onpas rondvliegen in de verplichte kerk.

Helemaal niks. Geforceerd veel actie die nergens naartoe leidt. Enige lichtpunt is Nathalie Emmanuel, zet een prima personage neer.

**

De poging van politie-inspecteurs Sey [Omar Sy] en Djax [Gregory Montel] om drugsdealer Coco [Hugo Diego Garcia] te arresteren, wordt gesaboteerd door huurmoordenaar Zee [Nathalie Emmanuel]. Zij liquideert Coco en alle ooggetuigen, behalve een Amerikaanse zangeres [Diana Silvers], die bij een val haar zicht verliest. Zees opdrachtgever Finn [Sam Worthington] zet haar onder druk om ook deze laatste getuige uit de weg te ruimen. Wanneer Zee beseft dat Finn haar in de val probeert te lokken, staat ze voor een moeilijk besluit. Remake van Woo’s gelijknamige meesterwerk uit 1989, maar Sy is vanzelfsprekend geen waardige stand-in voor Chow Yun-fat en de explosiviteit van het origineel ontbreekt. Het kan er an sich mee door, maar fans van het origineel kunnen dit beter overslaan.