Spieleabend (2024)

Spieleabend? Nee maak daar maar vervelende avond van. Deze vervelende komedie, ik heb geen moment ook maar kunnen lachen, alleen groen van verveling dus. Alles mag tegenwoordig op Netflix, dit is in ieder geval vreselijk slecht...

Tja, humor smaakt voor iedereen anders. Toch wel een paar keer kunnen lachen en genoten van de geinige absurde spelletjesavond waar ieder personage tot het uiterste wordt gedreven gezien de reële linken naar het echte leven die tijdens de spelletjes naar elkaar worden verwezen. Soms over the top en soms echt pijnlijk. Vermakelijke film. 6/10

Best een vermakelijk Netflix zonder echter hoge toppen te scheren. Binnen het thema best wel wat beters op de markt waaronder Game Night (Film, 2018) of Perfetti Sconosciuti (Film, 2016) of een gezellige praatfilm onder vrienden met Letzter Abend (Film, 2023). Nu, deze film heeft een veel komischere insteek. Bij momenten wel een aantal grappige momenten, soms echter slaat men de bal totaal mis.

Beetje typisch voor dit soort films is dat het erg zoet en voorspelbaar is. Je weet dat de prille relatie onder hoogspanning komt te staan om dan uiteindelijk toch als held naar boven te komen. Op dat vlak wat een "Meet the parents-gevoel".

Vrij vervelende vrienden allemaal. Hoogdravend en neerkijkend op een fietsenmaker, -verkoper., behalve K. dan. Maar de film vliegt voorbij, perfecte speelduur in minder dan 90 minuten.

Sympathieke en leuke Duitse toevoeging aan het aanbod van Netflix. Beide hoofdrolspelers zijn sympathiek en uiteraard werken ook hun trouwe viervoeters vertederend en dragen bij aan het kijkplezier.

Als dan de spelletjesavond begint, schakelt de film over op de bekende pijnlijke Duitse humor, die zo nu en dan best leuk is maar net iets te vaak pijnlijk. Neemt niet weg dat ik af en toe best heb gelachen maar dat het gebodene te weinig boeit om de volledige filmlengte te overtuigen.

Toch heb ik me nergens verveeld en heeft deze film voor een hoge gunfactor.

Daarom boven gemiddeld.

Vermakelijke, maar ook een ietwat flauwe en weinig ambitieuze komediefilm met romantische insteken. Regisseur Marco Petry gooit enige vorm van inhoud overboord en zet zich vol in op het concept en de maffe personages die daarbij komen kijken. Helaas zijn dat geen personages die zichzelf maar een moment onderscheidend kunnen opstellen. Ondanks de soms absurde gebeurtenissen ademt Blame the Game daarmee een nadrukkelijk been-there-done-that gevoeltje uit. De castleden vallen daar niet voor aan te kijken (want die leveren enthousiast werk af), maar de humor evenals het verloop van het verhaal bieden simpelweg te weinig verrassing. Gelukkig is het allemaal binnen een oogwenk weer afgelopen dankzij een gezond tempo.

Tijdens het uitlaten van zijn hond ontmoet fietsenmaker Jan [Denis Mojen] Pia [Janina Uhse] en er is direct een klik. Wanneer de relatie serieus lijkt te worden, nodigt Pia Jan uit voor een spelletjesavond om kennis te maken met haar vriendengroep. Jans collega [Edin Hasanovic] is sceptisch en biedt “rugdekking” en met reden: de avond blijkt een dubbele agenda te hebben. Aan de aanwezigheid van standaardpersonages kun je al opmaken dat originaliteit bepaald niet hoog in het vaandel staat. Formulematige romkom voor degenen die daar geen genoeg van kunnen krijgen.