His Kind of Woman (1951)

In "His Kind of Woman" worden serieuze scènes afgewisseld door stukjes parodie. Dit komt echter nogal onevenwichtig over. Voor de kijker is het soms nauwelijks duidelijk, wat in het verhaal wel of niet serieus genomen moet worden. Gedeeltelijk zal dit opzettelijk zijn, want in de film wordt o.a. ook gespeeld met de grenzen tussen de werkelijkheid van alledag en die van film. Dit laatste gebeurt voornamelijk door Vincent Price in een rol als filmster. Op het witte doek is hij de gevierde held, in het 'gewone' leven is hij echter een wat klunzig personage.

In de film zitten helaas meer zaken die wat vaag in de lucht blijven hangen. In het begin wordt het plot van de film namelijk ook niet onmiddellijk duidelijk gemaakt. Waar draait het nu eigenlijk om? Om een soort spanning opwekkende vaagheid? Het duurt een klein uurtje voor er gelukkig wel duidelijkheid komt. Het is dankzij het spel van Robert Mitchum en Jane Russell dat je als kijker toch geboeid wordt. Ook sommige spitsvondige dialogen helpen daarbij een handje.

De vraag zou gesteld kunnen worden of "His Kind of Woman" bedoeld is als een Film Noir of als een parodie op het genre. Nergens in de film komt hierop een duidelijk antwoord en door al die vaagheid valt de film enigszins tegen.

een film noir met mitchum als een gokker die als stand in moet dienen voor een gangster die illegaal terug in the states wil komen , hij word met geld gelokt maar krijgt toch al snel bedenkingen .

Jane russell mag als love interest dienen , jammer dat haar rol toch ietswat beperkt blijft maar ze blijft een plaatje om te bekijken .

Het verhaal is wat lastig te volgen , zeker in het begin als er zoveel karakters worden geintroduceerd , maar op het einde valt alles op zijn plek .

Price zijn rol zorgt voor de komische noot , al vraag ik me af waarom dat nodig moest zijn , de humor was nogal zwak en paste eigenlijk niet bij de film .

Al met al toch een spannende noir , zeker het laatste half uur .

Een film die helemaal niet zou moeten werken. Een bizar huwelijk tussen uitbundige komedie en film noir. Een film die twee uur duurt wat bijna extreem lang is voor een film noir. Door de altijd bemoeizuchtige toenmalige baas van RKO, Howard Hughes werd Richard Fleischer min of meer gedwongen om scenes bij te schieten. De film die uitkwam was heel anders dan wat regisseur John Farrow gemaakt had. Hughes verving bijvoorbeeld Lee van Cleef door Robert J Wilkie en toen weer door Raymond Burr, waardoor een flink deel van het einde drie keer is geschoten. Dat leidde tot kosten die volkomen uit de had liepen en de film was verliesgevend.

Maar toch is het vaak leuk. De eerste heeft de film eigenlijk weinig plot en de echte komediescenes komen ook later pas. Mitchum is weer eens een relaxte man en we zijn in een of ander rijkeluis vakantieoord in Mexico (in elk geval na 20 minuten). Er is vooral veel snappy dialoog en Mitchum en Russell zijn fijn samen. Halverwege de film wordt pas echt duidelijk waarvoor Mitchum naar Mexico is gelokt en het laatste half uur is bijna geschift in de combinatie van uitbundige komedie en film noir die duidelijk de grens opzocht van wat nog mag. Met als extra middelpunt van de komedie zowaar Vincent Price. Die zo leuk gevonden werd door Hughes dat zijn rol zeker in het laatste deel enorm door hem werd uitgebreid, waardoor de film veel komischer werd dan Farrow het ooit bedoeld had.

Knotsgekke film die volgens mij ook nog de langste of een van de langste die ik ooit zag in dit topic. Alsof een noir en een film van Preston Sturges door elkaar gemonteerd zijn ofzo.