Apartment 7A (2024)

Het is solide deze prequel van de horrorklassieker Rosemary’s Baby. Het voor de hand liggende probleem met elke prequel is dat je precies weet waar het zal eindigen, dus moet de rit ernaartoe vermakelijk zijn. Dat was het ook wel maar dit voelt veel meer als een moderne update, dan een film over wat er vooraf gebeurde.

Kenners van Rosemary's Baby herinneren zich het personage Terry Gionoffrio, de vrouw die Rosemary ontmoette in de wasruimte in de kelder van het appartementencomplex The Bramford. Uit dat korte gesprek weten wij dat de Castevets ook voor Terry zorgden, en dat Terry waarschijnlijk als eerste de beoogde drager van Satans nazaat was voordat ze uiteindelijk hun oog op Rosemary laten vallen. Julia Garner deed het aardig goed, net zoals de rest van de cast over het algemeen goed was!

De filmmakers vertrouwen duidelijk veel te veel op elementen uit Rosemary's Baby en het nieuwe in het verhaal is het bekende leven van een worstelende Broadway-danser. Wat je dus krijg is schrik en huiver van wat je al kent, afgewisseld met weinig interessante Broadway- dans-choreografieën om zich te onderscheiden. Dit alles culmineert zich in de onvermijdelijke slotscène. Tja en zo werd de film dus niet veel meer dan een nostalgische throwback zonder goede inherente waarde of echt memorabele momenten.

Actrice Julia Garner speelt weer geweldig maar veel meer positiefs kan ik hierover niet melden.

De jonge danseres Terry wordt na een rits aan vervelende ervaringen liefdevol door het echtpaar Minnie en Roman opgenomen. Ze krijgt zelfs een eigen appartement aangeboden in het complex waar het echtpaar woont. Het lijkt te mooi om waar te zijn. Ach, de namen Minnie en Roman zeggen in dat opzicht al genoeg. Apartment 7A is dan ook de prequel van Rosemary's Baby (1968).

De regisseur en coauteur is Natalie Erika James waarvan ik eerder Relic (2020) zag. Een film die ik niet memorabel maar gewoon redelijk vond. Met Apartment 7A maakt James eveneens een redelijke film die op momenten een sfeer van beklemming weet op te roepen. De film zit dicht op de personages en met name dicht op protagoniste Terry, die bijna de gehele tijd in beeld is. De kijker krijgt goed inzicht in Terry’s wereld en doorleeft samen met haar de gebeurtenissen die naar de finale leiden waarin wordt onthuld wat zich in apartement 7a allemaal heeft voorgedaan. Uiteraard is dat geen verrassing. In Rosemary’s Baby wordt het mysterie immers al onthuld. Geen spanning daar.

Ondanks die wetenschap is Appartment 7A prima kijkbaar. Julia Garner zet als Terry een uitstekende rol neer. Het personage wordt aan de ene kant bepaald door haar ijzersterke wil en aan de andere kant door haar afhankelijkheid van anderen. Ze is de duistere bron van hoop voor velen maar is te naïef om dat te beseffen. Terry balanceert zonder het te weten op een dun koord. Garner weet Terry's onschuld, naïviteit, lieftalligheid en wilskracht overtuigend tot uiting te brengenver te brengen. Ik ken de acteerprestaties van Julia Garner verder niet heel goed, maar ik raakte enigszins van haar gecharmeerd. Ze is een goede actrice met een klassieke uitstraling die mij wel bevalt.

De karakters in de film zijn in het algemeen prima vormgegeven. Er kleven aan de personages voldoende eigenschappen om over iemand een redelijk gefundeerde mening te kunnen hebben. De gebeurtenissen genereren weinig spanning. De interacties tussen de personages zorgen voor de spanning. De jaren 60 look is sfeervol en verhoogt het kijkplezier. Met de omlijsting en de personages zit het wel goed. Het verhaal is niet bijzonder imponerend. Dat verloopt braafjes langs de bekende lijnen. Geen verrassende ideeën. Geen echt horrorwaardige momenten. Toch heb ik me redelijk vermaakt dankzij de omlijstende atmosfeer en de intrigerende personages.

Een voorganger op de grote klassieker van Roman Polanski, die door regisseuse Natalie Erika James onder handen wordt genomen. Apartment 7A benadert het verhaal in termen van stilering redelijk loyaal aan de originele film, maar bouwt daarbinnen weinig interne en/of effectieve spanning op. De acteerprestatie van Julia Garner is gelukkig overtuigend, maar de overige rollen worden erg sterk aangezet waardoor het claustrofobische effect door al het absurdisme verwaterd raakt. James dirigeert verder een aantal onbehaaglijke beelden naar het grote doek, maar laat daarnaast weinig indruk achter op het vlak van sfeer. Het voelt allemaal te afstandelijk en braafjes aan, waardoor Apartment 7A je als kijker geen reden geeft om hier ooit nog een keer aan terug te denken.

In ‘Rosemary’s Baby’ is Terry Gionoffrio een gast van de familie Castevet die onder mysterieuze omstandigheden om het leven komt. Deze spin-off van het boek (en Roman Polanski’s meesterlijke verfilming) reconstrueert de gebeurtenissen die leidden tot Terry’s tragische dood. Terry [Julia Garner] is een ambitieuze danser die tijdens een voorstelling een ernstige blessure oploopt die funest is voor haar ambities. Na rampzalige auditie volgt ze theaterproducent Alan Marchand [Jim Sturgess] naar zijn appartementencomplex om hem om een twee kans te vragen, maar voor ze naar binnen kan gaan krijgt ze last van de bijwerkingen van de pijnstillers die ze gebruikt. Ze krijgt hulp van Roman [Kevin McNally] en Minnie Castavet [Dianne Wiest] die haar niet alleen morele steun bieden, maar ook een kruidenmiddel om haar kwetsuur te bestrijden en een kamer in hun appartement. De memorabele paranoia van Polanski’s Rosemary’s Baby is ingeruild voor een conventioneel verhaaltje over duivelaanbidders met een opzichtige verwijzing naar het Amerikaanse abortusdebat. McNally is perfect als Roman, maar tweevoudig Oscarwinnares Dianne Wiest beperkt zich tot een imitatie van Ruth Gordon. Qua niveau zit het dus mooi tussen Rosemary’s Baby en Look What Happened To Rosemary’s Baby in. Het is niet slecht, maar het verbleekt naast Rosemary’s Baby.

"Get down on your hands. Sniff around in the mud, roll in the dirt and wiggle your little tail."

"Apartment 7A" heb ik ook gezien via "SkyShowtime" (toen ik de streamingdienst gisteravond opende en ik ging naar films, toen kwam deze film gelijk voorbij) en is een soort van prequel van "Rosemary's Baby (1968)" welke ik circa twee jaar geleden nog eens heb herzien en ik dus nog goed kan herinneren. "Apartment 7A" speelt zich af voordat Rosemary het oudere echtpaar Minnie en Roman Castevet ontmoet op straat voor het luxueuze appartementencomplex Bramford, nadat Terry Gionoffrio zelfmoord heeft gepleegd door uit een raam te springen van dat appartementencomplex. In "Rosemary's Baby" zien we Terry na circa 13 minuten in de wasruimte van de kelder van het appartementencomplex, waar ze Rosemary ontmoet en na circa 17 minuten ligt ze dood op de stoep en komen Minnie en Roman Castevet na een minuut aangelopen en maken ze kennis met Rosemary en haar man Guy.

Tijdens de eerste minuten van "Rosemary's Baby", als Rosemary en Guy het vrijgekomen appartement van Mrs. Gardenia komen bezichtigen, krijgen we ook te horen wat er met Mrs. Gardenia (die in "Apartment 7A" te zien is) is gebeurt en ook zien we dan de portier van het appartementencomplex, die ook te zien is in "Apartment 7A", maar nu wel een andere naam heeft. Ook de geschiedenis m.b.t. Terry Gionoffrio (Julia Garner) is nu anders, want in "Rosemary's Baby" leefde ze min of meer op straat aan was ze aan de drugs en in "Apartment 7A" is ze juist een danseres die haar voet ernstig blesseert tijdens een sprong.

En in "Apartment 7A" heeft ze het ook moeilijk na haar voetblessure en wordt ze aangetrokken door duistere krachten wanneer het vreemde oudere koppel Minnie (Dianne Wiest) en Roman (Kevin McNally) Castevet met goede connecties haar een kans op roem belooft.

Helaas kan "Apartment 7A" niet tippen een de horrorklassieker "Rosemary's Baby" en helaas ontbreekt het ook aan spanning. De film is een soort van herhaling van zetten, want buiten Minnie en Roman zien we ook weer de ketting met daarin tanniswortel (in "Rosemary's Baby" droeg ze die ook al) en ook zien we eventjes Dr. Sapirstein (Patrick Lyster) voorbijkomen. Ook voegt de film eigenlijk nauwelijks iets toe aan het "Rosemary's Baby" verhaal en het voelt ook allemaal met goedkoop aan.

Ik ben deze film open in gegaan en wist in eerste instantie niet dat het om een soort van prequel ging. Maar na circa 51 minuten ging er bij mij een lichtje branden toen Terry in de wasruimte bezig was en je dan een vrouw ziet binnenlopen welke op Rosemary lijkt en na de extra scène na het einde, viel het kwartje helemaal. Ik heb nota bene in mijn recensie bij "Rosemary's Baby" Terry Gionoffrio ook genoemd

De film opent in New York City in 1965, waar Terry bezig is in een cabaretvoorstelling en haar rechtervoet ernstig blesseert na een sprong, waaraan ze ook geopereerd moet worden, maar die niet meer volledig hersteld. Ze loopt daardoor mank en ondanks dat ze audities doet als danseres, waarbij ze ook een keer vernedert wordt door producer Alan Marchand (Jim Sturgess) vanwege haar afkomst (ze is namelijk opgegroeid op een varkensboerderij in Nebraska) en dan mijn openingszin zegt die betrekking heeft op varkens, wordt ze steeds afgewezen. Ze wordt gesteund door danseres en vriendin Annie Leung (Marli Siu), bij wie ze ook woont, maar die kan haar niet blijven steunen.

Als ze op een dag Alan Marchand achterna loopt, gaat deze naar het appartementencomplex Bramford waar hij woont en gaat ze ook naar binnen. Daar ontmoet ze dan portier Toby (Raphael Sowole) en voelt ze zich opeens niet goed en draaierig. Als ze dan weer naar buiten loopt (en daar ook moet overgeven op straat), botst ze tegen het oudere koppel Minnie en Roman aan, die zich ontfermen over haar en haar beschouwen als hun kind die ze nooit hebben gehad (dat wordt overigens ook gezegd in "Rosemary's Baby") en krijgt ze van hen ook een appartement, te weten 7G, waarin ze een schoen vindt van de vorige bewoonster Joan Gebolksi, waar ze naderhand vragen over gaat stellen aan een zuster, te weten zuster Claire (Patricia Jones ), in een kerk.

Terry is natuurlijk zeer blij met het appartement en ze is hen ook erg dankbaar en ook krijgt ze van hen de kans om opnieuw kennis te maken met Alan Marchand, die ze goed kennen, zodat die haar misschien toch nog een rol geeft als danseres. Als ze dan bij Alan is en praten en drinken, voelt Terry zich opeens niet lekker (er zat natuurlijk iets in het drankje) en maakt ze een soort van droom (althans dat denkt ze) mee als danseres in een soort van cabaretvoorstelling, waarbij ze na circa 33 minuten verkracht wordt door een belachelijke uitziende duivel. De ochtend erna brengt Alan Marchand haar ontbijt en zegt hij dat hij het leuk heeft gehad met haar.

Uiteindelijk komt ze na circa 48 minuten tot de ontdekking dat ze zwanger is en denkt ze dat Alan Marchand de vader is. Van te voren ontmoet ze ook Dr. Sapirstein op een verkleedfeestje van Minnie en Roman, waar ze van hen ook nog een bontjas en een ketting met daarin tanniswortel krijgt. Ook ontmoet ze Mrs. Gardenia, die in appartement 7E woont, die haar een middeltje met kruiden geeft die ze op haar geblesseerde voet moet smeren en waardoor haar voet opeens geneest en ze weer kan dansen.

Zover klinkt het allemaal ongeveer precies hetzelfde als het verhaal van "Rosemary's Baby" en dacht ik ook dat "Apartment 7A" een remake is in een iets ander jasje. Maar dat is het dus niet. Het blijkt dus een prequel te zien en de eerste hint daarvan zie je dus na circa 51 minuten als Terry bezig is in de wasruimte (dan ziet ze ook zogenaamd een baby in een wasmachine) en er een vrouw binnenkomt.

Daarna vond ik de film ook minder worden en wordt het ook nooit spannend. Het meeste spannende is misschien nog Mrs. Gardenia die op een gegeven moment Terry aanvalt met een grote tuinschaar en dan zegt:

"I didn't want it to come to this. I have to stop it. I'm sorry."

Terry maakt dan ook een deal met Minnie en Roman, waardoor ze een ster wordt in de cabaretvoorstelling "The Pale Crook" en in ruil daarvoor moet ze haar baby ter wereld brengen (we krijgen dan ook een wieg te zien die die ze eveneens cadeau krijgt van Minnie en Roman), wat ze eigenlijk niet wilt. Als ze ontdekt wat er aan de hand is, probeert ze ook een keer abortus te plegen bij een Chinese gynaecoloog, te weten Wei Wei (Tina Chiang), wat niet lukt en waarbij de dokteres ook iets bizars wordt aangedaan door de baby / duivel.

De ontknoping is best flauw maar gezien de gebeurtenissen in "Rosemary's Baby" wel logisch (dat zou Spock uit "Star Trek" ook zeggen ), maar wel vond ik het leuk om te zien en te horen dat ze dan in appartement 7A met de duivelaanbidders gaat dansen op het nummer "Be My Baby" van de meidengroep "The Ronettes", waarna ze zich uit het raam laat vallen en via het dak van een geparkeerde auto op de stoep valt en dood is.

De film is daarna ook na circa 96 minuten afgelopen, maar wel volgt één minuut later nog de extra scène waarbij we Rosemary en Guy zien en Minnie en Roman komen aangelopen (oftewel de 17e en 18e minuut van "Rosemary's Baby"). Visueel zag het er allemaal mooi uit met fraaie sets en aankleding (zoals tijdens de cabaretvoorstellingen) en strak camerawerk en ook de cast deed het goed.

Zo draagt Julia Garner als Terry Gionoffrio met gemak de film, waarbij ze voortdurende slimme keuzes maakt met haar lichaamstaal, ogen en dialogen. Verder Dianne Wiest het ook goed als Minnie Castevet, die over Terry's woorden heen walst en praat over waar ze zin in heeft en ze doet alles waar Terry zich druk over maakt af als onzin, maar ze kan wel niet tippen aan het niveau van Ruth Gordon als Minnie Castevet, die destijds in 1969 ook terecht de Oscar won voor "Best Supporting Actress". De overige cast zoals Kevin McNally als Roman Castevet, deed het verdienstelijk, maar is niet echt bijzonder. Wel vond ik Rosy McEwen als danseres Vera Clarke die een hekel heeft aan Terry en ook gestraft wordt door de duivel een mooie vrouw.

Maar helaas ontbreekt het in deze prequel aan spanning en eigenlijk had ik ook liever een film gezien met wat er gebeurde na "Rosemary's Baby". Al met al is "Apartment 7A" niet meer dan leuk om eens gezien te hebben, voor voegt het nauwelijks iets toe aan het "Rosemary's Baby" verhaal. Omdat dit mijn eerste gekeken film is in 2025 en ik niet gelijk negatief wil beginnen, krijgt de film van mij 3,0* i.p.v. 2,5*.

Een prequel op Rosemary's Baby was niet bepaald nodig maar Apartment 7A probeert er toch het beste van te maken.

Dianne Wiest is duidelijk geen Ruth Gordon maar doet toch haar best. De hele cast acteert eigenlijk best goed voor een film als deze, wat een oprechte verrassing bleek. Ook ben ik blij dat de film niet te hard focust op schrikeffecten. Toch kan men het niet laten om hier en daar een paar misplaatste horrormomenten uit de kast te halen die weinig toevoegen aan de hele ervaring.

Achteraf vraag ik me gewoon af wat de bedoeling van dit alles was.

3*

Aardige horrorfilm. Het verhaal is vergelijkbaar met dat van Rosemary's Baby en kent daarom weinig echte verrassingen. De uitwerking is redelijk. De opbouw is goed en de spanning wordt mooi opgebouwd. De griezelmomenten zijn wel erg voorspelbaar en voelen wat geforceerd aan. De film mist een soort spontaniteit en wil te veel de vertrouwde formule volgen. Visueel redelijk gedaan en het acteerwerk is vrij steady zonder uitschieters. Vermakelijk maar niet meer dan dat. 3.0

Rosemary's Baby was een cult film, dit is een kul film. Een saaie, afgeleide en teleurstellende prequel, niet mijn woorden. The Guardian 2 op 5, imbd 5,8, RT 42 %, google 46%. Krijgt terecht overal zeer slechte reviews. Wat een flauwe, zwakke film die nooit boeit en ook Garner kan deze ellende niet redden. Begin er niet aan, want hij duurt dan nog eens lang ook...brol

Vreemde prequel waarvan de noodzaak me niet helemaal duidelijk is en het effect waarschijnlijk ook niet zal beklijven. Heel veel meer dan een opgepoetste en versimpelde hervertelling van Rosemary’s Baby is dit toch nauwelijks te noemen, enkele kwalitatief prima te verteren acteerprestaties daargelaten.

Julia Garner speelt Teresa Gionoffrio (doet die naam een belletje rinkelen?), een geblesseerde danseres die haar droom van making it big langzaam voelt vervliegen. Met een vertwijfelde melange van wanhoop en vastberadenheid (en bovendien een driedubbele dosis van wat ik vermoed dat angstremmers zijn) achtervolgt ze na een teleurstellende auditie toneelregisseur Alan Marchand die resideert in het Bramford, waar ze uiteindelijk wankel aangetroffen wordt door Minnie en Roman Castevet (die doen toch zéker het belletje wel rinkelen).

Het is nog enigszins te vergeven dat de film vanaf dan een uiterst voorspelbaar pad bewandelt, niet alleen omdat het een prequel betreft maar ook omdat er wel logica schuilt in het idee dat de werkwijze van de Castevets en co middels vergelijkbare stappen van manipulatie en aanranding zal geschieden. Het ontbreekt de film echter aan de eigenheid of finesse om die herhalingsoefening van nieuw elan te voorzien. In plaats daarvan worden bepaalde sleutelmomenten, attributen en zelfs personages simpelweg als replica opgevoerd, waardoor ze weinig meer functie of diepgang meekrijgen dan de simpele verwijzing naar wat we al kenden.

De ketting met tannisroot komt uiteraard voorbij, de voodoo-elementen die de weg naar succes aanvankelijk vrijmaken, de sullig lege verschijningen van Sapirsteins en Ms Gardenia’s personages, de droomachtige sequentie waarin Terry verkracht wordt, het nieuwe kapsel; het wordt allemaal vrij willekeurig afgevinkt, terwijl de paranoia en het gestaag toenemende isolement van Rosemary, wat die klassieker zo huiveringwekkend spannend wist te maken, hier zo naarstig gemist wordt. Het (obligate) einde wordt dan nog wel smakelijk aangekleed, als Terry haar danstalent inzet om de regie in eigen handen te nemen, maar toch is ook die setting wat plots aanwezig en bovendien wederom een haastig verhaspelde imitatie van het feestje uit de eindscene uit 1968.

Ergens begrijpelijk dat Rosemary’s voorganger wat slordiger ingepalmd lijkt te worden, we weten immers dat het om een mislukte poging ging, waar onze duivelaanbidders vast van geleerd hebben. Maar de regie van James heeft nergens het gewicht om hier ook maar een overtuigend, spannend eindproduct van te maken dat op eigen benen kan staan. Misschien voor een nieuwe generatie met een allergie voor 'oude' films een leuke light-versie, liefhebbers van het origineel zullen hier vooral een verwaterde versie van een geliefde klassieker in vinden. 2*

Goeie film over een jonge danseres die na een blessure hulp krijgt van een ouder koppel. Een late en onverwachte prequel van Rosemary's Baby die soms wat meer overkomt als een remake. Het verrassingselement is dan ook verdwenen hier. Toch wel onderhoudend en ook stijlvol aangekleed. Een goeie rol van Julia Garner en ook Dianne Wiest zet haar rol lekker dik aan.