Transformers One (2024)

Transformers One is nou typisch zo'n film die ik als 12 jarige Robert graag had willen zien. De Transformers zijn supervet, er is veel actie, de humor is gedoseerd aanwezig en er zitten heel veel heerlijke fanmomenten in. Vooral de laatste akte is daarin onzettend bevredigend. Ik zie mezelf al juichen en blij worden bij bepaalde momenten.

Als volwassen Robert kan ik met die wetenschap ook makkelijk door de in overvloed aanwezige expositie heen komen en heb je al vrij snel door wat de contouren van het verhaal zijn en welke kant het allemaal opgaat. Je kan letterlijk zien wie uiteindelijk wie wordt in dit origin verhaal en daardoor blijft de verrassing achterwege.

Gelukkige verveel je je door de hoge vaart van de film geen moment en geloof je de keuzes die de personages maken. Dat is uiteindelijk het belangrijkste. Sit back and enjoy some Transformers.

Een animatiefilm maar wel duidelijk meer op kinderen gericht, meer zelfs dan de animatieserie uit de jaren 80. Deels visueel met die iets te blije gezichten (dat deel van het ontwerp van de bots vond ik echt graflelijk) maar ook omdat het verhaal van a tot z uit te tekenen is. Na 3 seconden weet je al wel dat die twee transformers ooit Optimus Prime en Megatron zullen zijn (hallo, die kleuren! - die gele robot die erbij komt is ook geen verrassing later) en dat de lieve leider tot een schurk blijkt is nu ook al vrij snel te verwachten. Als dat alles vervolgens uitkomt dan brengt de film dat alsof je verrast moet worden.

Niettemin, ik heb me best vermaakt. De actie zelf is soms wat chaotisch maar het tempo is dusdanig hoog en het stemmenwerk dusdanig prettig (energiek en met humor) dat de film echt voorbij vliegt. Transformers als concept vind ik ook leuk en sommige designs zijn wel vet gedaan. Geen wereldfilm, wel een stukje fijn vermaak. 3,0*.

Mooi vormgegeven animatiefilm annex origin story, al lijkt het uiterlijk van de robots ontworpen om een jong publiek aan te spreken. Daarbij doet het verhaal af en toe ronduit kinderachtig aan, terwijl Transformers One geregeld ook vrij grimmig is. De balans lijkt dan ook niet helemaal lekker.

De ruimschoots aanwezige grappig bedoelde momenten, werken niet altijd, maar vaker wel dan niet. En dat de avonturen op Cybertron vrij vluchtig en licht chaotisch voorbij vliegen, is niet heel erg als je je er op instelt.

Het sterkste punt aan deze prequel van zowat alle andere Transformers films is te danken aan de schrijvers. Zij verweven karakters, eigenschappen en andere zaken die we al van deze robots weten en kennen, op inventieve wijze in de geschiedenis. Dat levert een plausibel geheel op, maar zorgt ook voor veel plezierige herkenning en wat nostalgie bij de oudere kijkers zoals ikzelf.

Orion Pax [Chris Hemsworth] en D-16 [Brian Tyree Henry] leren elkaar kennen als collega’s in de mijnen op Cybertron. Wanneer ze bij toeval een microchip ontdekken dat een alarmsignaal ontvangt, besluiten ze samen met collega B-127 en hun voormalig leidinggevende Elita-1 [Scarlett Johansson] de bron van het signaal te traceren. Zo ontdekken ze de waarheid over het verleden van Cybertron en ontdekken ze dat hun leider Sentinel Prime [Jon Hamm] een leugenaar is. Dat is het begin van een avontuur dat uiteindelijk zal leiden tot een rivaliteit tussen de twee vrienden die leidt tot de splitsing van de Transformers in de Autobots en de Decepticons. Het eerste deel is een slappe buddycomedy vol flauwe grappen waarvan de houdbaarheidsdatum allang is overschreden. De tweede helft is een stuk beter, ook al gebeurt er niets verrassends. De animatie is vanzelfsprekend verbeterd in de 40 jaar sinds de lancering van de franchise, maar verder is dit een nogal zinloze onderneming.

Geef mij dan maar de Michael Bay films. Deze animatie is zeer druk en gericht op kinderen met vrij lelijke en zielloze beelden. We gaan terug naar het begin van Transformers, al zal er altijd wel een prequel van de prequel zijn zeker? Transformers, hoofdzakelijk nog zonder dat ze transformen, in hun thuisbasis in de ruimte. Voor mij niet echt de ideale formule. Er is hier ook weinig band met de personages. Vooral de jonge Optimus Prime is een drukke puber die vooral ergert.

Leuke aanvulling op de reeks, deze visueel spectaculaire animatiefilm die zich volledig afspeelt op Cybertron, de thuisplaneet van de titelfiguren. De aktiescenes zijn nogal druk en chaotisch in beeld gebracht, maar afgezien daarvan ziet alles er bijzonder fraai en kleurrijk uit. De plot steekt ook best leuk in elkaar en de stemmencast is eersteklas.

"𝕎𝕖 ℂ𝕠𝕦𝕝𝕕'𝕧𝕖 𝔹𝕦𝕚𝕝𝕥 𝕥𝕖 𝔽𝕦𝕥𝕦𝕣𝕖 𝕋𝕠𝕘𝕖𝕥𝕙𝕖𝕣."

Aanvankelijk ging ik met enige twijfel ‘Transformers One’ kijken. Een volledig geanimeerde Transformers-film met nieuwe stemacteurs voelde in het begin even wennen. De originele stemmen uit eerdere producties blijven voor mij het meest iconisch, en nieuwe stemmen hebben nu eenmaal tijd nodig om vertrouwd te raken.

Gelukkig pakte het verrassend positief uit. De film vertelt op een duidelijke manier het oorsprongsverhaal van Optimus Prime en Megatron, toen ze nog bekendstonden als Orion Pax en D-16. Het is interessant om te zien hoe hun vriendschap langzaam verandert en uiteindelijk leidt tot het conflict dat we allemaal kennen.

Het tempo van de film ligt prettig. Er is volop actie, maar tegelijk neemt het verhaal genoeg tijd om de personages wat meer diepgang te geven. Af en toe zit er ook een vleugje humor in, waardoor het geheel luchtig blijft zonder dat het ten koste gaat van de spanning.

De animatie is indrukwekkend en laat de wereld van Cybertron echt tot leven komen, van glimmende steden tot dynamische gevechten – een lust voor het oog. Dit maakt de film aantrekkelijk voor zowel nieuwe kijkers als trouwe Transformers-fans.

Mijn aanvankelijke twijfel maakte al snel plaats voor een vermakelijke filmervaring. Voor liefhebbers van de franchise is dit een aanrader, maar ook wie gewoon zin heeft in een actievolle animatiefilm met een goed verhaal zal hier plezier aan beleven. ‘Transformers One’ is een overtuigende start van een nieuwe animatiereeks.

4☆