Sasquatch Sunset (2024)

Een sasquatch (wildeman) is een primaat waarvan het bestaan (nog?) niet is bevestigd. Bigfoot en Harry (geen familie van The Hendersons) behoren binnen de filmgeschiedenis tot deze diersoort. Dit absurdistische komische drama toont hoe een mannelijke [Jesse Eisenberg] en een vrouwelijke [Riley Keough] sasquatch met hun kind [Christopher Zajac-Denek] overleven in de wildernis. Communicatie geschiedt – net als in bijvoorbeeld Aaaaaaah! – uitsluitend door middel van mimiek en gromgeluiden. Laat lange tijd in het midden in welke tijd het speelt en zit vol bizarre gedragingen die de makers blijkbaar erg amusant vonden. Een uitermate zonderling komisch drama dat voorbestemd is een cultstatus te krijgen. Steve Newburns kostuumontwerp is uitstekend en geeft de cast wat het nodig heeft om emoties uit te drukken.

Maf, door Ari Aster geproduceerd kijkje in het leven van een familie Sasquatch, mogelijk de laatste van hun soort. Door het volledig ontbreken van dialogen en plot is het een taaie zit geworden, al heeft de film zo zijn momenten en is visueel alles netjes verzorgd. De documentaire-achtige aanpak werkt ook naar behoren. Uiteindelijk is het allemaal net iets te karig en flauw om indruk te maken, maar origineel is het in ieder geval wel.

Sasquatch Sunset presenteert spectaculaire natuurbeelden en creëert daarmee een betoverende sfeer. In de eerste beelden van de film is de zon nog net niet opgekomen en worden we vergast op mooie plaatjes van donkere wolken aan het hemelgewelf en mistflarden die stilletjes rondom de bomen van het donkere woud drijven. In het eerste vale licht verschijnen vier gestaltes. Het zijn de vier leden van een bigfootfamilie die we de komende 88 minuten zullen gaan volgen. Het is een mooie opening. Daarna wordt het allemaal minder mooi.

De film maakt geen gebruik van dialogen. Bigfoots beheersen de gesproken taal niet, zo leert de film mij. Dat wil niet zeggen dat Sasquatch Sunseet een stille film is. Er wordt wel ‘gesproken’ maar enkel in dierlijke klanken. De onderlinge communicatie vindt plaats door gebruikmaking van brullende keelklanken, weeklagend gepiep, luid gesnuif en door driftig gegesticuleer. Lawaai en hectiek genoeg dus.

Sasquatch Sunset zou je een gefingeerde natuurdocumentaire kunnen noemen. We kijken naar acteurs als Riley Keough en Jesse Eisenberg die zich in een maf pak hebben gehesen en de dagelijkse dingen doen die een bigfootfamilie mogelijkerwijs ook zou doen. Is dat leuk? Het antwoord is nee.

De film is niet meer dan een overspannen getoonzette kinderlijke klucht. Er wordt woest gecopuleerd, teder gevlooid, wederzijds gesnuffeld en onsmakelijk gegeten. De lichaamssappen stromen vrijelijk en veelvuldig. Flauw, niet grappig en niet stimulerend voor de geest. Sasquatch Sunset plaatst de kijker veilig achter glas in een dierentuin en laat hem zich op afstandelijke en banale wijze vergapen aan een diersoort die zich ongeremd te buiten gaat aan faecalische humor. Je moet er van houden.

Pas bij het laatste shot begreep ik een beetje dat de film blijkbaar een onderliggende boodschap heeft. De romantiek van het wilde natuurlijke leven wordt geplaatst tegenover roofbouw op de natuur en commercieel gewin. Het ene is goed. Het andere is fout. Afgeleid als ik was door al het puberale gedoe, was die boodschap natuurlijk volkomen langs mij heen gegaan. Wel een grappig beeld trouwens, dat laatste shot. Een mooi begin en een grappig einde. Verder kon de film mij amper boeien.