Spaceman (2024)

Goeie film over een astronaut die een solomissie maakt naar een vreemde, paarse wolk in de ruimte. Een liefdesdrama verpakt in een science-fiction film met existentiële dialogen die soms wat vaag overkomt. Een fijne, dromerige sfeer die versterkt wordt door de mooie muziek van Max Richter. Met gemak 3.5 sterren.

“skinny human”

Gebaseerd op het boek "Spaceman of Bohemia" uit 2017 van Jaroslav Kalfar, gaat dit over Jakub Prochazka (Adam Sandler) een Tsjechische astronaut die bezig is met een solo-missie van maanden in de ruimte. Hij vliegt naar de Chopra-wolk, van 'intergalactisch stof' nabij Venus om deze te verkennen.

Kampend met eenzaamheid, verergerd door de radiostilte van zijn zwangere vrouw Lenka (Carey Mulligan) en slaapgebrek door een gammel oud ruimtetoilet ontmoet en raakt hij bevriend met een groot spinachtige buitenaards wezen, (Passief ingesproken door Paul Dano) die Jakub besluit Hanuš te noemen. Kortom sommige mannen gaan liever in de ruimte praten en knuffelen met een spin dan dat ze in therapie gaan.

Helaas is de film erg wisselend. Een tijdlang heeft dit alles nog best ingetogen charme, maar het heen en weer bewegen tussen Jakub in de ruimte en Lenka in de wereld beneden begint algauw vervelend te worden. De flashbacks deden het een stuk sterker en waren meer dan voldoende geweest! En uiteraard zijn de interacties tussen Adam Sandler en spin Dano zeer goed te noemen.

Er is ook nauwelijks sprake van een luide uitbarsting Oké het was natuurlijk niet zo film maar hier is de algehele toon een soort trage sub- Malick-trance. Wat zeker geen compliment is! Dano's mediterende of beter gezegd slaperige stemwerk en Sandler lijzige monotone stem helpen dan ook niet echt mee! Maar het ergste is dat er steeds dramatische muziek onder het praten speelt. Tja...misschien wel één van de betere pratende spinnenfilms (zijn er wel meer?) maar het is zeker niet één van de betere eenzame astronautenfilms.

Film naar mijn genre, zijnde een SF. Maar deze is eerder een filosofisch drama die zich afspeelt in de ruimte. Is geen echte monoloog-film maar Adam Sandler draagt de film wel grotendeels alleen. Gaat vnl. over wat eenzaamheid en 6 maanden afzondering in de ruimte doet met een mens, zelfs al is deze sterk genoeg om alleen te zijn. Stelt hierbij zichzelf en zijn huwelijk in vraag. Zo ook zijn achtergebleven echtgenote. Verder is het grafisch mooi weergegeven. Doet wat jaren 70 en Sovjetachtig aan. Binnenkant ruimteschip soort vergane glorie maar realistisch in beeld gebracht. Buitenkant ruimteschip niet echt getoond. Dialogen rustig en op randje van slaapverwekkend maar nergens echt vervelend. Vriendschap met de alien / spin wat abstract maar is misschien ook bedoeling. Is het echt of zijn het hersenspinsels van een man die langzamerhand krankzinnig wordt? Topprestatie van Adam. Verder moet je wel te vinden zijn voor dit soort melodrama. Soundtrack en genre film deed me wat denken aan Interstellar maar vond deze laatste wel vele malen beter. Maar deze film is wel eentje die ik niet zag aankomen. Kwam vandaag uit op Netflix, had er nooit van gehoord, maar bij woordje ruimte moet ik wel kijken. Kwam dus als verrassing binnen en heeft me niet teleurgesteld. Heeft me ook niet omvergeblazen. Toch genoten. 3,5 *

Nee dit werkte helaas niet voor mij. Ik kon hier niet veel mee.

Probeert een beetje te nadrukkelijk Solyaris na te doen. Alles is jaren 70 grauw en dan is er nog de depressieve en grotendeels afwezige echtgenote.

Het bijzondere wezen stoorde me ook. Het heeft overdreven veel ogen en zegt tot vervelens toe steeds skinny human tegen Sandler. Ik vond het maar een wazig wezen en veel te nep overkomen. Dat komt mede ook door de te melige stem van Paul Dano. Hij klinkt zo stoned als een garnaal.

De suspension of disbelief werkt hier niet voor mij in deze film.

De film lijkt heel veel diepgang te suggereren, maar het kwam op mij over als een platte pannenkoek.

Het einde is nog wel aardig.

Vreemde, bijzonder trage science fiction-film over een tsjeschische astronaut (Adam Sandler) die op een missie naar Venus een existentiële crisis doormaakt. Goed gemaakt, met leuk retro production design en mooie visuele effecten, maar de plot stelt bijzonder weinig voor en Sandler's personage is erg eendimensionaal en saai. Gelukkig maakt Paul Dano één en ander goed als het maffe ruimtewezen dat opeens aan boord verschijnt. Al met al een flinke tegenvaller van regisseur Johan Renck, wiens vorige wapenfeit de magistrale miniserie Chernobyl was.

Als je de titels 'Chernobyl' en 'The last of Us' ziet staan op de CV van een regisseur, verwacht je veel van de beste man. Nu begint de film wel aardig, en Sandler in een serieuze rol heeft mij positief verrast, maar al met al is het maar een relatief magere film; het heeft weinig om het lijf, en is erg zweverig. Nu zijn de interacties die Sandler en het wezen Dano hebben wel prima. Dit smaakte wel naar meer, maar het verhaal stelt het niet veel voor.

Daar komt nog eens bij dat ik de shots tussendoor van Lenka eentonig vond en niet weinig toevoegde aan de film en het gevoel. Des te meer dat je uitkijkt naar de scènes met Sandler, ondersteund door de bijna spirituele muziek... Sandler, de muziek en het visuele aspect trekken de film net naar een voldoende.

Wat een merkwaardige film. Geen idee waar het toe moest leiden.
Een ruimtespin (volgens mij een hersenspinsel van Jakub) en een kosmonaut in dialoog. De dialogen waren uiterst saai.
Waarschijnlijk had het allemaal een diepere betekenis. Kon mij niet echt raken.

Pfoeh, dit was een zware dobber voor ons. SF fanaten van het 1e uur maar deze deed toch echt pijn aan onze ogen. We waren vol spanning maar die kwam maar niet, ook dat geneuzel met het tijdelijk huisdier begrepen wij niet echt. We hebben hem wel, zij het knarsetandend, afgekeken want anders is er geen mening mogelijk.

Wij geven een schamele 1.5*

Groetjes ook namens grandma

Tsjechië is zijn verwikkeld in een ruimterace met Zuid-Korea om als eerste de Chaprawolk bij Jupiter te bereiken. Jakub [Adam Sandler] is ruim zes maanden onderweg tijdens een solo-expeditie onder leiding van Tuma [Isabella Rossellini] en staat op het punt zijn doel te bereiken, wanneer zijn echtgenote Lenka [Carey Mulligan] in een opgenomen bericht aankondigt dat ze de relatie beëindigt. Tuma blokkeert de verzending van het bericht en houdt Jakub aan het lijntje. Het toenemende gevoel van eenzaamheid en isolatie wordt doorbroken wanneer Jakub ontdekt dat een spinachtig wezen genaamd Hanus [Paul Dano] aan boord is gekomen. Is Hanus echt of een hersenspinsel? En is hij een reddingsboei of een gevaar voor de expeditie? Sander toont opnieuw een uitstekend dramatisch acteur te zijn, maar het scenario van Jaroslav Kalfar en Colby leent iets te nadrukkelijk ook klassiekers als Solyaris en Gravity en daar kan dit nimmer aan tippen.

Helaas, dit deed het hem niet voor mij. Sandler doet het op zich niet slecht, maar dat hij een goede acteur is heeft hij wel vaker bewezen. Het probleem dat ik had met deze film ligt toch wel voor 80 % bij Dano. Sowieso begrijp ik niet waarom in een dergelijke rol een acteur wordt gecast met zo'n herkenbare stem- vanaf het moment dat ik zijn stem hoorde had ik meteen Dano voor me. Zijn stem paste ook totaal niet- al kun je je afvragen welke stem wel had gepast. Ik vond de spin erg lelijk ontworpen en qua bewegingen, interactie, schaduwen vond ik het er best slecht uitzien voor een film uit 2024. Het deed me denken aan een eindboss uit een computerspel van 15 jaar geleden. Inhoudelijk vond ik het ook niet overtuigen, ik verloor vrij rap m'n interesse, eigenlijk vanaf de entree van Dano. En best leuk om vroegere gevierde actrices als Olin en Rossellini weer eens terug te zien, maar ook wel een beetje treurig dat het van die nietszeggende rolletjes zijn. De muziek vond ik nog wel redelijk geslaagd.

Spaceman was het proberen waard en het heeft narratief echt wel wat inhoud. De setting met de ruimtevaart en de dialogen met de spin daar kon ik maar niet doorheen kijken. Het ging mij allemaal wat te ver. Los daarvan zijn de ellenlange discussies veelal slaapverwekkend.

Toch wel bijzondere film over een eenzame astronaut. Jakub Procházka is miljoenen kilometers ver weg van huis op een baanbrekende missie, maar door eenzaamheid belandt hij in een existentiële crisis. Spaceman resulteert in een hallucinante therapiesessie, waarin een bijzonder sterk acterende Adam Sandler de grens tussen waan en realiteit steeds meer verliest. Helaas mist het plot wel de nodige diepgang en loert gezapigheid op de loer. Maar dat wordt op fraaie wijze gecompenseerd door de hypnotische soundtrack en visuals.

3,5 * Zwierige treurnis

Zeer overtuigend sciencefictiondrama van regisseur Johan Renck, die kan rekenen op een uitstekend spelende Adam Sandler. Ondertussen is hij bezig aan een soort opmars om zijn luie komedieverleden weg te poetsen en Spaceman weet hem daarbij zeer goed op weg te helpen, al had hij dat niet zonder de meeslepende muziek van Max Richter kunnen doen. Het tempo is weliswaar laag en het gebrek aan explosieve sequenties tussendoor kan wellicht te veel vragen van de minder geduldige kijker, maar ik heb de gehele film lang geboeid naar de vordering gekeken. Renck weet zich bovendien goed raad met het visuele aspect en vind altijd wel een manier om mooie scenes te presenteren. De dromerige toonzetting leidt verder gelukkig absoluut niet af van de emotionele kern en ik zou oneerlijk zijn als ik beweerde dat het einde me niet raakte. Ik vond dit een erg mooie en vooral eigenzinnige film waar Netflix wat mij betreft trots op mag zijn.

Spaceman is een enigszins esoterische science fiction-film die thema’s als eenzaamheid en de menselijke behoefte aan verbinding verkent tegen de overweldigende achtergrond van het heelal.

Centraal staat de spin, die ik interpreteerde als een hallucinatie van de spaceman. Deze verschijning is zowel griezelig als aandoenlijk en lijkt een symbool te zijn voor de herinneringen en emoties van de astronaut. Dit geeft het verhaal een poëtische gelaagdheid die mij wel wist te boeien.

Visueel en thematisch past de film in het rijtje van introspectieve sci-fi die niet alleen de raadselachtigheid van de kosmos, maar ook het menselijke innerlijk, eenzaamheid en menselijke relaties onderzoekt. Ik denk hierbij onder andere aan films als 2001: A Space Odyssey, Contact en Ad Astra. Een kanttekening is de muziek, die voor mij hinderlijk was door mijn aftandse tv. De speakers resoneerden zo hevig dat het wat afleidde van de film.

Had lage verwachtingen van deze film en had er eigenlijk ook niet zo'n zin in. Ik heb Adam Sandler best hoog zitten, maar ik wist dat deze film niet goed ontvangen was en het verhaal sprak me zelf ook niet zo aan. Best wel lang uitgesteld dus, maar Sandler in een serieuze rol wekt toch altijd wel enige nieuwsgierigheid en vandaar gisteren maar eens de knoop doorgehakt en hem gekeken.

Het bleek gelukkig allemaal best goed te doen. Mijn twijfels verdwenen op den duur als sneeuw voor de zon. Sandler doet het erg fijn; heel ingetogen. Bij de introductie van Paul Dano's ''skinny human'' Hanuš was ik aanvankelijk wat huiverig, maar de softie in mij ging na verloop van tijd wel met hem meeleven en ik kon de interacties tussen hem en Jakub wel waarderen. Ik vond de relatie tussen deze twee personages overigens interessanter dan die tussen Jakub en zijn vrouw. Probleem zit 'm daar een beetje in de flashbacks. Die zijn (letterlijk) vaag en sporadisch, waardoor de liefdesverhouding mijns inziens iets minder goed uit de verf komt. Het is niet dramatisch, maar het had wel beter gekund. De personages zeggen (vooral richting einde) dat ze gek op elkaar zijn, maar pas in de laatste scènes begon ik dat een beetje te geloven.

De film is erg rustig: verwacht dus geen spektakel. Ook denk ik persoonlijk niet dat er een of andere diepe onderhuidse boodschap is; anders is hij in ieder geval langs mij gegaan. Ik zag vooral een film over de eenzaamheid van een astronaut. Of 'space Aragog' nu echt was of niet (ik denk het niet), voor Jakub is zijn aanwezigheid overduidelijk een vorm van troost. Het is dan ook begrijpelijk dat Jakub in paniek raakt op het moment dat Hanuš (ogenschijnlijk) verdwenen is. De gesprekken tussen beiden zijn soms luchtig, maar soms zetten ze Jakub, en daarmee de kijker, ook wel een beetje aan het denken. Met het laatste half uur weet Spaceman wel heel sterk af te sluiten. Toegegeven, de film is daar af en toe ook wat sentimenteel, maar de visuals zijn echt schitterend. Het mondt in ieder geval uit in een prachtige climax.

Wellicht dat de lage verwachtingen de film ten goede zijn gekomen en, laat er geen misverstand over bestaan, ik vind Spaceman zeker geen perfecte film. Het tempo ligt soms aan de lage kant en daar moet je als kijker wel mee overweg kunnen, evenals de stukjes waar de film een beetje doordraaft. Ik vind echter wel dat de film genoeg moois daar tegenover heeft staan. De film wist mijn aandacht goed vast te houden en ik leefde ook wel met de personages mee. Ik twijfel tussen twee cijfers, maar geef 'm voor nu even het voordeel van die twijfel. De film is me in ieder geval erg meegevallen en ik vind het ook een positieve uitschieter binnen het oeuvre van Netflix.

3,5*